Uzasadnienie
Pismem z 18 lutego 2022 r. I. P., H. P. i Z. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 27 grudnia 1995r. o zwrot nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. [...].
Skarżący wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie od organu na ich rzecz sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 ppsa oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że dopiero w ponagleniu z dnia 17 lutego 2023r. pełnomocnik skarżących sprecyzował wniosek z 1995r. w taki sposób, że wskazał, iż jest to wniosek "w trybie art. 7 dekretu o ponowne rozpoznanie wniosku Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego (dalej "UL")".
W związku z powyższym organ stwierdził, że wniosek z dnia 27 grudnia 1995r. (data wpływu 2 stycznia 1996r.) sprecyzowany pismem z 17 lutego 2023r. nie zainicjował odrębnego postępowania, ponieważ przedmiotem zarówno wniosku z 27 grudnia 1995r. jak i wniosku z 20 marca 2012 r. jest ponowne rozpoznanie tego samego wniosku UL z 9 września 1948 r.
Podkreślono, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku UL jest zawieszone postanowieniem z dnia [...] lutego 2023r., nr [...]. Zdaniem Prezydenta bez znaczenia pozostaje fakt, iż złożono w tej sprawie dwa wnioski, jeżeli oba dotyczą tej samej czynności – rozpoznania wniosku z 9 września 1948 r..
Ponadto organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 365/18 zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku z 9 września 1948 r., popartego pismem z dnia 20 marca 2012r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy Al. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), (powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy przy Al. [...], ozn. hip. Nr [...].
Stwierdzić należy, że wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 365/18 Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku z dnia 9 września 1948 r., popartego pismem z dnia 20 marca 2012r. o przyznanie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. Nr [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 22 czerwca 2019 r.
Jak wynika z akt sprawy wniosek z dnia 27 grudnia 1995r. (data wpływu 2 stycznia 1996r.) sprecyzowany pismem z 17 lutego 2023r. nie zainicjował odrębnego postępowania, ponieważ przedmiotem zarówno wniosku z 27 grudnia 1995r. jak i wniosku z 20 marca 2012 r. jest ponowne rozpoznanie tego samego wniosku Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z 9 września 1948 r.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 9 września 1948 r.
Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na prawomocny wyrok z dnia 15 kwietnia 2019 r. korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku odszkodowawczego jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość. Opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.