Uzasadnienie
E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że bezczynność Kolegium dotyczy postępowania toczącego się w Starostwie Powiatu [...] wszczętego na skutek wniosków z 2012 r. Wskazała, że jej skarga z dnia 20 listopada 2014 r. skierowana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na działanie starostwa do dnia dzisiejszego pozostaje bez odpowiedzi ze strony Kolegium.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 14 października 2015 r. Sąd wezwał pełnomocników skarżącej do złożenia dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd zwrócił się do Kolegium o wskazanie, czy przed wniesieniem skargi zostało skierowane przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W piśmie z dnia 3 listopada 2015 r., Kolegium wskazało, że przed wniesieniem skargi na bezczynność nie zostało skierowane przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżącą w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. wskazała, że dowodem wezwania właściwego organu jest skarga na działania organów z dnia 20 listopada 2014 r. i wniosek z dnia 20 kwietnia 2015 r. skierowany do Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak wynika z treści pisma Kolegium z dnia 3 listopada 2015 r. oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy skarżąca przez wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, nie wezwała Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać należy, że z treści skargi oraz pisma z dnia 12 listopada 2015 r. wynika, że przedmiotem skargi na bezczynność było nierozpoznanie przez Kolegium drugiego punktu skargi z dnia 20 listopada 2014 r. na działanie organu – Starostwa Powiatowego w[...] – skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Nie można przy tym potraktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a., wniesionej do Kolegium skargi z dnia 20 listopada 2014 r. oraz wniosku z dnia 20 kwietnia 2015 r. W konsekwencji niewyczerpanie przez stronę skarżącą środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, skutkuje jej niedopuszczalnością. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Jednocześnie skarżąca przedmiotem skargi na bezczynność uczyniła nierozpoznanie przez Kolegium drugiego punktu skargi na działanie organu – Starostwa Powiatowego w [...]. Wskazaną skargę skierowaną do Kolegium należało zakwalifikować jako złożoną w trybie art. 227 i nast. k.p.a., a więc skargę o jakiej mowa w przepisach działu VIII k.p.a. Stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Kolegium była w niniejszej sprawie niedopuszczalna również z powodu tego, iż organ nie był zobowiązany do wydania w niniejszej sprawie żadnego aktu, który podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Procedura określona w dziale VIII k.p.a. ma cechy jednoinstancyjnego kontrolnego postępowania administracyjnego i kończy się czynnością materialno-techniczną. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 30/10; postanowienie NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10, postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2568/12 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na bezczynność jest bowiem dopuszczalna wówczas, gdy organ, na gruncie obowiązujących przepisów jest obowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1-4 p.p.s.a., oraz w przypadku innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw lub gdy przepis szczególny przewiduje sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, dotyczącej rozpatrzenia punktu drugiego skargi z dnia 20 listopada 2014 r., Kolegium nie było obowiązane do wydania żadnego z aktów czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kontroli sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, również z tego powodu, skarga na bezczynność, jako niedopuszczalna, na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.