Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat – W. S. Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik wniósł zażalenie, w którym zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 809/16 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
W dniu 15 września 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym wniósł o wydanie postanowienia o zasądzeniu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Ponadto, pełnomocnik wniósł o przesłanie faktury nr [...] z dnia 25 sierpnia 2016 r. omyłkowo złożonej do tej sprawy zamiast do sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 757/15.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej jako P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Ze względu na to, że postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte wniesionym w dniu 7 czerwca 2016 r. zażaleniem, zastosowanie będą miały przepisy ww. rozporządzenia.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi 480 zł.
Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia opłata maksymalna w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł.
Stosownie do treści § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Z uwagi na powyższe, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wynoszącej 240 złotych, co daje kwotę w wysokości 120 złotych. Uwzględniono przy tym, stosownie do § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata, jak i charakter sprawy i nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty wyższej niż ½ opłaty maksymalnej określonej w wyżej powołanych przepisach. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu wniósł zażalenie od wydanego przez Sąd w dniu 23 maja 2016 r. postanowienia, którym odrzucono skargę. Z tego względu należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za postępowanie zażaleniowe w wysokości 120 zł powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych – łącznie kwotę 147, 60 złotych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 4 ust. 1 - 3 powołanego Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.