Uzasadnienie
W piśmie z dnia 17 października 2017 r. skarżący P. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...], którym na podstawie art. 216 w związku z art. 141 Ordynacji podatkowej uznało za bezzasadne ponaglenie z dnia 17 czerwca 2016 r. na niezałatwienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1433/16 Sąd odrzucił ww. skargę, jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. Przewodniczący Wydziału I uznał, że w ww. piśmie procesowym skarżący zaskarżył również bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie niezałatwienia ponaglenia z dnia 17 czerwca 2016 r. poprzez jego uznanie za uzasadnione i niewyznaczenie organowi pierwszej instancji terminu do wydania decyzji określającej wysokość nadpłaty wnioskowanej w podaniu z dnia 8 kwietnia 2016 r. W związku z tym wyłączył tę skargę do odrębnego rozpoznania, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 16/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Sąd administracyjny rozpoznając sprawę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, jest sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Wyjaśnić bowiem należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz w razie niewydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (postanowienia NSA z: 4 września 2012r., II GSK 1324/12 i 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12, dostępne w CBOSA, 7 lipca 2010 r., II GSK 737/10, LEX nr 663493, a także B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2007, s. 378).
Niewątpliwie, przedmiotowa skarga na bezczynność jest pochodną skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...], którym na podstawie art. 216 w związku z art. 141 Ordynacji podatkowej uznało za bezzasadne ponaglenie z dnia 17 czerwca 2016 r. na niezałatwienie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r. Skarga ta, jako niedopuszczalna, została odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. Sąd uznał bowiem, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem.
W konsekwencji postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13, Lex nr 1273832, w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie mogło zatem podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze tak ukształtowane okoliczności faktyczne sprawy, skarga na bezczynność organu w przedmiocie, który nie mieści się w kategorii spraw, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.