Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z [...] września 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu[...].09. 2020 r.) jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie z wniosku A.K. o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z akt sprawy wynika, że [...] listopada 2019 r. A.K. obywatel Armenii (dalej: Strona, Skarżący) złożył osobiście w D. Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami.
W dniu złożenia wniosku wręczono Stronie pismo informujące, że [...] września 2020 r. to przewidziany termin zakończenia postępowania w sprawie i wyjaśniające, że jest to spowodowane koniecznością sprawdzenia złożonych dokumentów oraz dużą liczbą wniosków. Poinformowano też Stronę, że zostanie wezwana do złożenie dodatkowych dokumentów jeśli będzie to konieczne, a także, że w trakcie rozpoznawania wniosku przebywa legalnie w Polsce, pouczono też Stronę o prawie do wniesienia ponaglenie.
Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie Strona wniosła pismem z [...] marca 2020 r.
Pismami z [...] kwietnia 2020 r. Wojewoda:
- - wystąpił, w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2020 nr., poz. 35), do Komendy Wojewódzkiej Policji w W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w W. i Komendy Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w K. o udzielnie informacji czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
- - wezwał Stronę do uzupełnienie dokumentów koniecznych do rozpoznania wniosku (potwierdzenie zapewnienia na terytorium Polski miejsce zamieszkania, informacja starosty) w terminie 30 dni od odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, liczonego od tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni oraz wyznaczył przewidywany termin zakończenia postępowania w sprawie na dzień przypadający 90 dnia po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, liczonego od tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni;
- - poinformował też Stronę o uruchomieniu systemu "Przybysz" i sposobie korzystania z tego sytemu;
- - ponaglenie Strony przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Wskazane w wezwaniu braki dokumentów Strona uzupełniła [...] maja 2020 r. (data wpływu do organu).
Pismem z [...] czerwca 2020 r. organ ponownie wezwał Stronę do uzupełnienia dokumentów złożonych [...] maja 2020 r. Braki te Strona uzupełniła [...] czerwca 2020 r. (wpływ do organu).
Pismem z [...] lipca 2020 r. ponownie wezwano Stronę do przedłożenie informacji starosty, wyjaśniając przyczyny ponownego wezwania i wskazują, że dokument ten jest konieczny do rozpoznania wniosku.
Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie Strony uznał za uzasadnione i wyznaczył termin rozpoznania sprawy na [...].10.2020 r.
W dniu [...] sierpnia 2020 r. wpłynęła do organu administracji korekta stron 2 i 3 załącznika nr 1 do wniosku.
Pismem z [...] października 2020 r. organ ponownie wezwał Stronę do uzupełnienia dokumentów, wyznaczając 14 dniowy termin pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie posiadanych dokumentów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu z [...] wrzenia 2020 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę D., w sprawie z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (t,j: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej: K.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienie sprawy. Tak formułując zarzuty pełnomocnik Strony wniósł o:
- 1) zobowiązanie Wojewody D. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;
- 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga:
- 3) przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 7 p.p.s.a.;
- 4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wskazał, że od momentu złożenia w/w wniosku do dnia złożenia niniejszej skargi w sprawie nie została wydana decyzja. Obecna sytuacja, wynikająca z ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii związanego z zakażeniem koronawirusem, nie może usprawiedliwiać przewlekłości działania organu w niniejszej sprawie. Postępowanie toczy się już blisko rok. W dniu [...] lipca 2020 r. pełnomocnik wezwany został przez Wojewodę D. o dostarczenia informacji starosty, który to dokument nie jest wymagany na podstawie rozporządzenia wydanego przez Wojewodę W. nr [...] (praca jest wykonywana w T. województwa wielkopolskie). Strona skarżąca podniosła, że gdyby Wojewoda D. działał zgodnie z terminami wskazanymi w K.p.a. to powinien zakończyć postępowanie przed ogłoszeniem stanu epidemii. Pełnomocnik Strony wielokrotnie zwracał się pisemnie z prośbą o podjęcie przez organ czynności, zakończenie postępowania i wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem strony.
Wniosek jest kompletny tak od strony formalnej jak i merytorycznej. Do dziś nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ działa w sposób przewlekły o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Odnośnie złożonego wniosku o przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, wyjaśnił, że przedłużanie trwającego postępowania w sprawie o pobyt czasowy narusza dobra osobiste Skarżącego, tj. prawa do zamieszkania, swobodę poruszania się w granicach terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i poza nim, legitymowania się stosownymi dokumentami potwierdzającymi fakt legalnego pobytu w Polsce, prawo do pracy, itd. Brak decyzji narusza dobra Skarżącego lub mocno je ogranicza. Podkreślenia również wymaga, że sprawa przed D. Urzędem Wojewódzkim w W. prowadzona jest już blisko rok i Skarżący żyje w permanentnej niepewności i stresie. Stąd też Skarżący ponosi negatywne konsekwencje przewlekłości postępowania. Pełnomocnik Strony podkreślić, że przekroczenie terminów było znaczne i nieuzasadnione. Organ podjął czynności dopiero po złożonych przez pełnomocnika Skarżącego dwóch ponagleń. Po ponad 5 miesiącach od dnia złożenia wniosku, organ wystosował pismo o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania, podając w uzasadnieniu konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o informację starosty, która nie jest prawnie wymagana. Należy także wskazać, iż obecna sytuacja epidemiologiczna nie stoi na przeszkodzie podjęcia przez organ czynności i wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, ze w dniu [...] marca 2020 r. do organu wpłynęło ponaglenie z dnia [...] marca 2020 r. złożone przez pełnomocnika strony, które pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. zostało przekazane wraz z odpisami akt sprawy, zgodnie z właściwością, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. organ poinformował stronę o terminie zakończenia postępowania administracyjnego ustalonym na dzień przypadający 90 dnia po odwołaniu
W ocenie organu, w niniejszym stanie faktycznym brak podstaw do uznania, iż miała miejsce przewlekłość prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania wskazał na ilość złożonych w latach 2017-2019 wniosków i odnosząc się do zarzutów skargi stwardził, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości składanych wniosków przez cudzoziemców, koniecznością równoczesnego ich procedowania, a także wynika z niedoborów kadrowych i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych.
Ponadto w ocenie Wojewody, w okolicznościach niniejszej sprawy przekroczenia terminu rozpoznania sprawy nie można uznać za rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Odnosząc się do zasądzenia sumy pieniężnej Wojewoda wywodził, że winno to być zastrzeżone dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnymi, zawinionymi uchybieniami organu w załatwianiu sprawy. Takie okoliczności w niniejszej sprawie zdaniem organu administracji nie wystąpiły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Na wstępie należy wskazać, że Skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę wyczerpał, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wniósł w dniu [...].03.2020 r. tj. przed wniesiemy skargi). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.
Skarga jest zasadna.
Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).
Z "przewlekłym postępowaniem" mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania niezmierzającego – wbrew wynikającej z art. 12 K.p.a. zasadzie szybkości i prostoty postępowania – do bezpośredniego załatwienia sprawy. "Przewlekłe postępowanie" ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to – w ocenie Sądu – także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności niezgodnie z procedurą, nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Będą to zatem przypadki prowadzenia postępowania [...] jeszcze przed upływem terminu do załatwienia sprawy, tyle że w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej, ZNSA 2011, nr 5, s. 45–46).
Takie rozumienie przewlekłości wynika z treści art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., który stanowi, że pod tym pojęciem rozumie się sytuację w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Sąd uznając za zasadną skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – uwzględnia skargę i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) lub dokonania czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001r., I SAB 37/00, LEX nr 75532). Sąd,zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., zobowiązany jest w każdej sprawie, w której stwierdzi bezczynność lub przewlekłe działania organu administracji dokonać oceny czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).
Aby ocenić zasadność zarzutów skargi według określonych wyżej kryteriów, należy uwzględnić regulacje prawne i procedury w jakich działał organ administracji, którego przewlekłe postępowanie jest przedmiotem skargi.
Stosownie do treści art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 2 K.p.a.).
W myśl art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.).
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).
Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 K.p.a.). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.).
Ponadto w myśl art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Przepis art. 8 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 K.p.a.).
Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymaga złożenia osobiście przez zainteresowanego na formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi załącznikami w myśl art. 98, art. 105, art. 106 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.). Jako, że organ administracji zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendant Oddziału Straży Granicznej, Komendant Wojewódzki Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także konsul właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub inny organ) przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić w ocenie przewlekłości postępowania (art. 109 ww. ustawy).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa Skarżącego winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącego mimo upływu 5 miesięcy od daty złożenia przez Stronę wniosku, tj. od [...] listopada 2019 r.(data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] września 2020 r.). Wskazany okres 5 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875).
Nie obejmuje tez okresu oczekiwania na uzupełnienie przez Stronę dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku. Organ administracji pierwsze czynności zmierzające do zakończenia postępowania podjął [...] kwietnia 2020 r. (wystąpienie o informacje o Stronie, wezwanie do uzupełnienia dokumentów). Już po 23 maja 2020 r. Wojewoda pismami z [...] czerwca i [...] lipca 2020 r. ponownie wzywała Stronę do uzupełnienia dokumentów wyjaśniając, z jakiego powodu przedłożone dokumenty nie są wystarczające do zakończenia postępowania. Do dnia złożenia skargi na przewlekłości postępowania Strona nie uzupełniła dokumentów w sposób wskazany w wezwaniach. Jak wynika z uzasadnienia skargi pełnomocnik Strony uważa, że dokumenty o jakie wzywała organ administracji (informacja starosty) w niniejszej sprawie nie są niezbędne. Stanowiska tego jednak nie formułował w toku postępowania w sposób jednoznaczny, odmawiając przedłożenia dokumentów.
Jakkolwiek organ administracji podjął w niniejszej sprawie czynności zmierzające do zakończenia postępowania, to czynności te podjął po upływie 4 miesięcy od wpływu wniosku Strony do organu, a podejmowane później czynności nie doprowadziły do zakończenia postępowania. Uwzględniając, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 5 miesiące (wyłączając okres od 31 marca do 23 maja 20202 r. i okrasy oczekiwania na uzupełnienie przez Stronę dokumentów.) należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji prowadził postępowanie z wniosku Strony w sposób przewlekły (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.
Jednocześnie mając na uwadze treść art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. oraz wniosek Skarżącego Sąd jest obowiązany do oceny czy stwierdzona przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje, że chodzi tu nie o zwyczajne naruszenie norm prawnych, ale takie, które w sposób oczywisty wykracza poza granice prawa i nie ma uzasadnionej przyczyny (por. wyrok i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15, publ. w CBOSA).
W ocenie Sądu działanie organu administracji publicznej, jakkolwiek naruszało terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, to jednak zakres wykroczenia poza granice ustawowe nie był rażący (punkt II sentencji wyroku). Organ administracji jakkolwiek z opóźnieniem, to podjął w sprawie w sposób skonsolidowany czynności zmierzające do zakończenia postępowania. Należy wskazać, że niniejszej sprawie do przedłużenie postępowania przyczyniła się Strona, która mimo wezwań nie przedkładała dokumentów, o które organ wzywał i nie wskazała w sposób jednoznaczny, że w jej ocenie dokumenty te są zbędne i oczekuje rozpoznania wniosku bez tych dokumentów.
W ocenie Sądu nie można postawić organowi administracji zarzutu, że realizując zasadę informowania ponownie wezwał Stronę do złożenia dokumentów, wyjaśniając swoje stanowisko w tej sprawie. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, że przekroczenie terminu rozpoznania sprawy w sposób oczywisty wykracza poza granice prawa i nie ma uzasadnionej przyczyny.
Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Sąd oddalił skargę w części dotyczącej wniosku Strony o przyznanie sumy pieniężnej stwierdzając, że zastosowanie każdego z wymienionych w art. 149 § 2 p.p.s.a. środków (grzywna, suma pieniężna), co do zasady wiązać się winno, z rażącym naruszeniem prawa, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło (punkt IV sentencji wyroku).
O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).