Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.A. (dalej: Strona, Skarżący) jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: Organ, Wojewoda) w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd przyjął poniższy stan faktyczny sprawy wynikający z akt administracyjnych przedłożonych przez Organ oraz stanowiska Strony.
Strona 27 stycznia 2020 r. (wpływ do Organu) złożyła wniosek w ww. zakresie wraz z załącznikami (zdjęcia, ubezpieczenie, umowa najmu, zaświadczenie z uczelni, zaświadczenie o saldzie rachunku bankowego, ksero stron paszportu, ksero karty pobytu). Dnia 12.03.2020 r. (wpływ do Organu) pismo Strony o udzielenie informacji o sprawie, o wbicie stempla, o podanie sygnatury, o identyfikacje inspektora prowadzącego sprawę oraz o wydanie zaświadczenia o złożeniu wniosku. W tym samym dniu Strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z 23 marca 2020 r. Organ przekazuje ponaglenie do Urzędu ds. Cudzoziemców, a 3 czerwca 2020 r. Organ otrzymał postanowienie z 11 maja 2020 r. uznające ponaglenie za uzasadnione i wyznaczające termin rozpoznania wniosku Strony w ciągu 60 dni po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z zakażeniem SARS-CoV-2, w zależności od tego, który ze stanów obowiązywał ostatni.
W dniu 17.06.2020 r. Organ tworzy wezwanie do Strony o osobiste stawiennictwo 8 lipca 2020 r., o okazanie ważnego dokumentu podróży, o złożenie odcisków linii papilarnych - wezwanie zostało wykonane przez Stronę 8 lipca 2020 r. Dnia 15.07.2020 r. Organ tworzy pisma: 1) do jednostek Policji Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udzielenie informacji, czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa Państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
2) informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy – 60 dni od otrzymania wymaganych dokumentów wraz z wezwaniem o dostarczenie: zaświadczenia z uczelni o kontynuacji studiów, o niezaleganiu w opłacie czesnego, o udokumentowanie miesięcznych kosztów zamieszkania, udokumentowanie posiadana wystarczających środków na pokrycie kosztów nauki i utrzymania w Polsce, potwierdzenie posiadania aktualnego ubezpieczenia pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy wraz z informacją o systemie Przybysz. W dniu 6.08.2020 r. Organ otrzymuje pismo z jednostki Policji, że z dostępnych baz danych nie wynika by pobyt Strony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ 10 sierpnia 2020 r. otrzymuje pismo wraz załącznikami, stanowiące odpowiedź na wezwanie Organu z dnia 15.07.2020 r. (zaświadczenie z uczelni, oświadczenie dot. kosztów zamieszkania, umowa najmu lokalu, wysokość salda rachunku, ubezpieczenie PZU Wojażer, informacja o obronie pracy magisterskiej). W dniu 20.08.2020 r. – Organ tworzy pismo informujące o przewidywanym terminie zakończenia postępowania wyznaczonym na 60 dzień od złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych, a potwierdzających dane wraz z wezwaniem o kartę ocen i zaświadczenie o niezaleganiu w opłatach czesnego. Strona odpowiada na wezwanie 7 września 2020 r, (data wpływu do Organu) odpowiedzi Wnioskodawcy i prosi o przyspieszenie postępowania. W dniu 12.10.2020 r. – wpływ do Organu pisma Strony z zaświadczeniem z uczelni – studia do 2021 r. i prośba o umożliwienie wbicia stempla w paszporcie. W dniu 20.10.2020 r. Organ tworzy pismo informujące jak wyżej wraz z wezwaniem o dostarczenie w terminie 14 dni potwierdzenie posiadania celu pobytu, albowiem dotychczasowy skończył się 30.09.2020 r.
Pismem z 3 listopada 2020 r. (05.11.2020 r.- wpływ do Organu) Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę. W skardze zarzucono naruszenie: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej jak k.p.a., polegające na rażącym przekroczeniu terminów załatwienia sprawy. W oparciu o postawione zarzuty skargi wniesiono o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania skutkujące niezałatwieniem sprawy w terminie mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie Organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, 3) przyznanie od Organu na rzecz Strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 15.000,00 zł 5) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych orz opłaty od pełnomocnictwa;
6) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wskazano, na przebieg postępowania. Podkreślono, że sprawa nie jest szczególnie skomplikowana, a fakt prowadzenie przez Organ bardzo dużej ilości postępowań nie może przesądzać o niemożności kwalifikowania naruszenia prawa jako rażącego. Podniesiono brak prowadzenia przez Organ reform zmierzających do poprawy sytuacji w Organie. Faktem notoryjnym jest prowadzenie przez Organ spraw w zakresie legalizacji pobytu i pracy cudzoziemców w sposób rażąco przewlekły. Powołano raport NIK i nierówności w rozpatrywaniu spraw konkretnych cudzoziemców. W kwestii żądanej sumy pieniężnej wskazano na intensywny stres powodowany wielomiesięcznym ignorowaniem Strony przez Organ. Skarżący wyłączył z okresu objętego skargą czas zawieszenia biegu terminów w oparciu o art. 15zzs ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników Organu lecz jest efektem ogromnej ilości składanych przez cudzoziemców wniosków, równoczesnego prowadzenia postępowania w wielu różnych sprawach naraz oraz odpływu pracowników merytorycznych przy braku możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Przytoczono statystykę wpływu spraw za 2017, 2018 i 2019 r. zwrócono uwagę na rozpatrywanie spraw zgodnie z kolejnością wpływu. Nie wyrażono akceptacji dla uznania zaistnienia rażącego naruszenia prawa. Uznano wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej za nieuzasadniony - winien zostać oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art.120 p.p.s.a.). Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Pojęcie przewlekłości postępowania zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia przewlekłości należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że - w myśl art. 12 k.p.a. - organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona (przewlekłość) zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym.
Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy uprawnionym będzie przedstawienie organowi zarzutu niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy.
W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla strony. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2013 r. (II OSK 34/13), stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.
Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.
W myśl przytaczanej już wyżej ogólnej reguły wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei art. 36 § 1 w zw. z § 2 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, także z przyczyn niezależnych od organu, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
W ocenie Sądu, Organ dopuścił się przewlekłości, o czym przesądza zawartość akt administracyjnych sprawy. Z akt wynika, że pierwsze czynności Wojewody, które można uznać za zmierzające do rozstrzygnięcia złożonego wniosku zostały podjęte dopiero 17 czerwca 2020 r., kiedy to Organ wezwał Stronę o: osobiste stawiennictwo, o okazanie ważnego dokumentu podróży, o złożenie odcisków linii papilarnych. Miało to miejsce już po otrzymaniu przez Organ rozstrzygnięcia Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, w którym jako zasadne uznano ponaglenia Strony na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Organ. Zdaniem Sądu, nic nie stało na przeszkodzie, aby wnioskowi nadać bieg niezwłocznie po jego wpłynięciu. W opinii Sądu przewlekłość Organu dotyczy pierwszej fazy postępowania, tj. okresu od daty złożenia wniosku (27 stycznia 2020 r.) do 16 czerwca 2020 r. W tym zakresie czasowym żądanie Strony było powiązane z udzieleniem zezwolenia na pobyt czasowy w związku z kontynuacją nauki.
Zastosowanie, zatem winny znaleźć regulacje szczególne, tj. art. 144 i następne ustawy z 12 grudnia 2013 r. o Cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.). Mając to na uwadze, a w szczególności fakt, że zwieszały one termin rozpoznania sprawy do czasu przedstawienia niezbędnych dokumentów (art. 149 ust. 1a i 1b wymienionej ustawy o Cudzoziemcach), nie można tracić z pola widzenia ogólnych zasad postępowania. Otóż zadaniem organu administracji jest kontrola wniosku pod względem jego wymogów i ocena, czy w sprawie przedstawione zostały wszystkie niezbędne informacje i dokumentacja umożlwiającą nadanie biegu sprawie. Wniosek musi spełniać wymogi formalne, a strona dostarczyć wymagane prawem dokumenty, przy czym to na organie administracji ciąży obowiązek weryfikacji wniosku z punktu widzenia ww. wymogów formalnych, jak i merytorycznych umożliwiających sprawne rozpoznanie sprawy.
Słowem jeśli strona nie nadeśle wszystkich niezbędnych dokumentów lub też niektóre z nich nie spełniają wymogów zadaniem organów administracji jest wystąpienie do strony o uzupełnienie bądź braków formalnych bądź dokumentacji. Powyższe wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego - art. 7 i art. 8 k.p.a. Powołane regulacje szczególne, zwłaszcza art. 149 ust. 1b ustawy o Cudzoziemcach zasad tych nie uchyla. Wskazanie na zawieszenie biegu terminu rozpoznania sprawy do czasu dostarczenia wszystkich dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku, nie oznacza jednak bierności organu administracji w sytuacji, gdy strona nie przedstawi niezbędnej dokumentacji.
Mając na uwadze zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a), zasadę zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) i zasadę informowania (art. 9 k.p.a.) organ administracji musi podejmować swoje działania sprawnie, niezwłocznie po wpływie wniosku w sposób skoncentrowany i zmierzający do jak najszybszego rozpoznania sprawy.
Terminy wyznaczone ustawowo stanowią granicę dającą stronie gwarancje rozpoznania sprawy w rozsądnym czasie. Zastrzeżone w tych regulacjach okresy zawieszenia biegu terminów chronią z kolei organy administracji, jednakże nie mogą być wykładane w ten sposób, że brak określonych wymogów wniosku, czy brak określonej prawem dokumentacji, przy zupełnej bezczynności organu administracji, będzie usprawiedliwieniem dla nierozpoznawania wniosku strony i milczenia administracji. Zatem w tego typu sprawach, oceniając działanie/brak działania organu administracji w kontekście przewlekłości, podobnie jak przy ogólnych terminach rozpoznania spraw, badana być musi aktywność organu administracji po wpłynięciu wniosku, staranność w organizacji prowadzonego postępowania, koncentracja podejmowanych czynności, reakcje wnioskodawcy na wezwania, ich precyzyjność i wdrażanie zasad ogólnych – w tym zwłaszcza zasady informowania, zaufania i szybkości postępowania.
W niniejszej sprawie faktyczne procedowanie wniosku Strony rozpoczęto dopiero 17 czerwca 2020 r., czyli po prawie 5 miesiącach od wpływu wniosku, a ponad 2 miesiącach liczonych zgodnie z przepisami ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z 2 marca 2020 r.). Oznacza to brak koncentracji podejmowanych czynności, brak właściwej organizacji działań ze strony Organu prowadząc do wniosku, że postępowanie było w tym okresie przewlekłe. Przyczyny zwłoki (przynajmniej do 31 marca 2020 r.) leżą wyłącznie po stronie organu administracji publicznej Powyższe nakazuje stwierdzenie przewlekłości postępowania, na co składa się zarówno ocena czasu trwania tego postępowania - od momentu wniosku strony do dnia podjęcia pierwszych efektywnych czynności.
Oceniając postępowanie organów administracji Sąd uwzględnił terminy wskazane w ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z 2 marca 2020 r.), tj. okres od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. W dalszej części postępowaniu organu administracji publicznej zarzutu przewlekłości można dopatrzyć się w okresie od udzielenia odpowiedzi na wezwanie Organu: 12.10.2020 r. do dnia wniesienia skargi: 5.11.2020 r. Powyższe wskazuje, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości, czym naruszył zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art.
7. k.p.a. Okres zwłoki ze strony Organu przekroczył, maksymalny termin (2 miesiące) dla załatwienia sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosku, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać tę przewlekłość. Opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie przewlekłości w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn przewlekłego prowadzenia postępowania. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem kadry pracowników, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. W zaistniałym stanie rzeczy stwierdzić należało, że Organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie działanie Organu, jakkolwiek naruszało terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, to jednak zakres wykroczenia poza granice ustawowe nie był rażący w porównaniu do innych spraw tego rodzaju rozpatrzonych przez tut.
Sąd. Na taką ocenę miał wpływ okres przewlekłości, który wynosił ponad dwa miesiące (po odjęciu okresu zawieszenia biegu terminów), a także okoliczności wywołane stanem zagrożenia Covid – 19. Sąd wykluczył, więc w tym, konkretnym przypadku orzeczenie o rażącej naruszeniu prawa w zaistniałej przewlekłości (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w pkt III wyroku.
Z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie Sąd zobowiązał Organ do wydania aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty otrzymania przez Wojewodę prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji wyroku).
Uprawnienie Sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a jest szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą organ pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Orzekając w tym przedmiocie Sąd nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, zaś oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy, zarówno leżące po stronie organu, jak i samej strony takie jak np. stopień przekroczenia terminów załatwienia sprawy czy dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie środków w postaci zasądzenia sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której powinien skorzystać, jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania przez kontrolowany organ administracji publicznej.
Z przyczyn omówionych wyżej Sąd uznał, że stwierdzenie przewlekłości Organu w rozpoznaniu sprawy stanowiło wystarczający środek dyscyplinujący, a tym samym nie zachodziła potrzeba zastosowanie instrumentu przewidzianego w art. 149 § 2 p.p.s.a. W sprawie nie zaistniały też takie szczególne okoliczności po stronie Skarżącego, które wymagałyby zasądzenia na Jego rzecz sumy pieniężnej. Stąd też skargę w tym zakresie Sąd oddalił, o czym orzekł w pkt IV wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt V sentencji.