Uzasadnienie
W sprawie, skarga A. I. została podpisana i wniesiona przez jej pełnomocnika D. B. Do skargi nie załączono pełnomocnictwa. Pełnomocnik pomimo doręczenia mu w dniu 18 maja 2021 r. wezwania (potwierdzenie doręczenia k. 13 akt sądowych), nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania strony. Skarżąca pomimo doręczenia jej w dniu 22 lipca 2021 r. wezwania (przesyłka k. 17 akt sądowych po dwukrotnym awizowaniu pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia), nie podpisała osobiście skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi w pkt 4, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Ponadto, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.
Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez pełnomocnika skarga obarczona jest brakiem formalnym, gdyż nie dołączono do niej pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. Wezwanie to – mimo skutecznego doręczenia - pozostało jednak bez odpowiedzi.
Mając na uwadze okoliczność niewykazania przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowym, przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę".
Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie skarżącej do podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z 6 lipca 2021 r., które formalnie doręczono w dniu 22 lipca 2021 r. (przesyłka pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia). To zaś oznacza, że termin do usunięcia wymienionego w wezwaniu braku formalnego skargi, upływał w dniu 29 lipca 2021 r. (czwartek). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uczyniła zadość wezwaniu.
W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.