Uzasadnienie
H. K. pismem z 20 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o wymierzenie organowi - Dyrektorowi Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., (Dyrektor ARiMR) grzywny za nieprzekazanie odpowiedzi na wniesioną przez niego skargę na bezczynność Dyrektora ARiMR w przedmiocie cofnięcia dopłat dla spółki rybackiej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor ARiMR wniósł o jego oddalenie.
W uzasadnieniu organ podniósł, że pismo H. K. opatrzone datą 8 września 2015 r. zostało potraktowane nie jako skarga określona przepisami ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz jako skarga określona w art. 221 i nast. k.p.a. W przypadku zaś skargi wniesionej w trybie art. 221 k.p.a nie jest wymagane przy jej przesyłaniu do właściwego organu, załączanie odpowiedzi na skargę. Niezależnie od powyższego, Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że w wykonaniu zobowiązania WSA w Kielcach, akta administracyjne zostały przedłożone wraz z odpowiedzią na skargę H. K. przy piśmie z dnia 6 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Wniosek H. K. o wymierzenie grzywny nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
Z akt sprawy o sygn. akt I SAB/Ke 2/15 wynika, że skarga H. K., opatrzona datą 8 września 2015 r., na bezczynność Dyrektora ARiMR w przedmiocie cofnięcia dopłat do spółki rybackiej wpłynęła do tego organu w dniu 14 września 2015 r. Dyrektor ARiMR skargę przekazał do Sądu w dniu 21 września 2015 r. (data stempla pocztowego). Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Kielcach z dnia 24 września 2015 r., Dyrektor ARiMR 8 października 2015 r. (data wpływu) przekazał akta administracyjne sprawy wraz z odpowiedzią na skargę złożoną przez H. K..
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że H. K. wniósł skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był do zachowania 30 - dniowego terminu. Trzydziestodniowy termin przekazania skargi liczony od dnia jej otrzymania mijał 14 października 2015 r. Skarga, którą organ otrzymał w dniu 14 września 2015 r. została przekazana do Sądu w dniu 21 września 2015 r. Natomiast odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi wpłynęła do Sądu w dniu 8 października 2015 r.
Z powyższych ustaleń niewątpliwie wynika, że Dyrektor ARiMR w ustawowym terminie dopełnił ciążącego na nim obowiązku przekazania odpowiedzi na skargę wraz z aktami, co przesądza o braku zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Stąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł, ustanowionemu z urzędu dla skarżącego pełnomocnika, przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a. Wysokość tego wynagrodzenia została ustalona zgodnie z § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U.
z 2013 r. poz.461).