Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2017 r. przyznane zostało M. J. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. w dniu 3 stycznia 2018 r. wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie radcy prawnego D. C..
W dniu 4 czerwca 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła - przekazana według właściwości przez Naczelny Sąd Administracyjny – sporządzona przez wyznaczonego pełnomocnika opinia z dnia 9 maja 2018 r. o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. sygn. II FZ 224/17. Radca prawny D. C. wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej (postanowienia NSA: z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 910/15, z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04).
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, dalej: rozporządzenie).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik z urzędu został ustanowiony celem sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o której mowa w Dziale VIIa p.p.s.a. Zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Mając na uwadze fakt, iż w Rozdziale 4 rozporządzenia brak jest regulacji dotyczącej opłat za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w drodze analogii należało zastosować przepisy dotyczące opłat za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Za sporządzoną przez radcę prawnego opinię przysługuje zatem opłata w wysokości 180 zł, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia, która to kwota odpowiada 75% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia (240 zł x 75% = 180 zł).
Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia (180 zł x 23% = 41,40 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.