Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. M. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z kolejnym wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu w związku z zamiarem wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1596/14.
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika, który miałby sporządzić skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1596/14 jest zbędne. Jak wskazano już w prawomocnym postanowieniu Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2018 r. sygn. akt I SO 17/17, wydanym na skutek uprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1596/14 prawomocnym postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. M. B. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. ustanowienie adwokata. Wyjaśnić przy tym należy, że prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 p.p.s.a., obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Jest to zasada prawna, która została sformułowana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnej z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10.
Wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokat K. P. w dniu 14 lipca 2018 r. sporządziła opinię prawną o braku podstaw do sporządzenia skargi o wznowienie postepowania w sprawie I SA/Kr 1596/14.
Powyższe oznacza, że skarżący korzysta z przyznanego mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a wyznaczony pełnomocnik udzielił mu pomocy prawnej. Niezadowolenie wnioskodawcy ze sposobu świadczonej pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu nie może stanowić podstawy do zmiany postanowienia w przedmiocie jego ustanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 października 2012 r. sygn. akt. II FZ 815/12 zaakcentował, że przyznanie przez sąd administracyjny prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest jednoznaczne z przyznaniem danemu podmiotowi prawa do bycia reprezentowanym w konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym bezpłatnie przez osobę będącą profesjonalnym pełnomocnikiem, czyli w tej sprawie przez adwokata. Nie sprowadza się ono natomiast do ustanowienia pełnomocnikiem konkretnej osoby. W konsekwencji kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy nie mogą wywołać efektu oczekiwanego przez skarżącego, a wiec zmiany osoby, która świadczy na jego rzecz usługi w ramach prawa pomocy. Wynika to z faktu, że sąd przyznaje swoim postanowieniem prawo do bycia reprezentowanym, które - jeśli nie zostało cofnięte przez sąd (art. 249 p.p.s.a.) - obowiązuje w toku całego postępowania (w tym m. in. także w postępowaniu z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem).
Sąd (referendarz sądowy) nie ma natomiast żadnego wpływu na to, kto będzie osobiście świadczył pomoc na rzecz strony, gdyż stosownie do treści art. 253 p.p.s.a. decyduje o tym wyłącznie właściwa korporacja zawodowa. Orzekający nie dysponuje żadnym środkiem prawnym, by doprowadzić do zmiany osoby pełnomocnika zgodnie z życzeniem strony.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.