Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2012r. J. C. złożył wniosek o "stwierdzenie nieważności zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 czerwca 2012 r." zarejestrowanego w I Ko 8/12 w przedmiocie pozostawienia jego wniosku z dnia 27 kwietnia 2012 r. bez rozpoznania, wskazując jako podstawę żądania przepis art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), a także na pominięcie w tej sprawie pisma skarżącego z dnia 10 maja 2012 r.
Pismem z dnia 10 września 2012 r., w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012r., sygn. akt I OZ 530/12, Sąd wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy pismo z dnia 16 czerwca 2012 r. jest zażaleniem na zarządzenie sędziego z dnia 4 czerwca 2012 r., czy wnioskiem o stwierdzenie nieważności tego zarządzenia, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. J. C. w piśmie z dnia 11 września 2012 r., w wykonaniu powyższego zobowiązania, podtrzymał swój wniosek z dnia 16 czerwca 2012 r. wyjaśniając, iż nie jest on zażaleniem na zarządzenie, co wynikać ma z jego treści.
Wobec powyższego przedmiotowy wniosek został potraktowany, stosownie do jego treści, jako wniosek o stwierdzenie nieważności zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 czerwca 2012 r.
Rozpoznając ten wniosek, wskazać należy, iż przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia czy zarządzenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wskazana w art. 183 p.p.s.a. nieważność postępowania dotyczy uprawnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w tym zakresie z urzędu, jeżeli stwierdzi w toku rozpatrywania skargi kasacyjnej występowanie w sprawie przesłanek wymienionych w § 2 cytowanego przepisu.
Wobec powyższego, wniosek o stwierdzenie nieważności zarządzenia, skierowany przez wnioskodawcę do Sądu I instancji, nie może zatem zostać rozpoznany merytorycznie i jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.