Uzasadnienie
[...] pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny, z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego w terminie skargi z dnia [...] listopada 2015 r. na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...].
Prezydent [...] przekazał ww. skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w dniu 20 grudnia 2016 r. (data nadania). Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 1724/16.
Prezydent [...] pomimo otrzymania w dniu 4 stycznia 2017 r. odpisu wniosku o wymierzenie grzywny nie nadesłał odpowiedzi na wniosek.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika wnioskodawców do usunięcia braków formalnych wniosku wniesionego w imieniu kuratora spadku po C.G. – K.S., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku kuratora spadku po C.G. – K.S., poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu ww. osoby w przedmiotowej sprawie. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 3 kwietnia 2017 r.
W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawców wskazał, że cofa wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. o ukarania grzywną w zakresie wniosku złożonego przez kuratora spadku po C.G. – K.S., zaś w pozostałym zakresie podtrzymuje wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Samo wykonanie tegoż obowiązku nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny, gdyż wymierzenie grzywny stanowi sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Prezydent [...] nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 1724/16 skarżący złożyli za pośrednictwem Prezydenta [...] ww. skargę na bezczynność. Prezydent otrzymał skargę w dniu 2 listopada 2015 r. (karta nr 2 akt sądowych w sprawie o sygn. I SAB/Wa 1724/16). Od tej daty rozpoczął bieg termin na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przekazanie jej wraz ze skargą i aktami sprawy. Wskazany termin upłynął Prezydentowi w dniu 2 grudnia 2015 r. Przedmiotowa skarga została przekazana do Sądu wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę dopiero w dniu 20 grudnia 2016 r., a więc ponad rok po terminie.
Podnieść należy, że bez znaczenia są przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi. Mogą one mieć wpływ jedynie na jej wysokość. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. charakter, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania akt w terminie określonym w ustawie. Organ nie złożył przy tym odpowiedzi na wniosek.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Sąd wziął pod uwagę z jednej strony niewypełnienie przez organ ustawowych obowiązków, jednakże uwzględnił przekazanie przedmiotowej skargi do Sądu. Orzeczona wysokość grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku. Z uwagi na powyższe Sąd postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 64 § 2 p.p.s.a. wniosek powinien m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. dołączenie do wniosku prawidłowego pełnomocnictwa, jeżeli wniosek wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie do wniosku nie dołączono pełnomocnictwa uprawniającego radcę prawnego A.S. do jego wniesienia w imieniu kuratora spadku po C.G. – K.S. Wezwanie skierowane do pełnomocnika wnioskodawcy w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało prawidłowo doręczone w dniu 3 kwietnia 2017 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 10 kwietnia 2017 r. Pełnomocnik wnioskodawcy nie nadesłał pełnomocnictwa. Skoro pełnomocnik wnioskodawcy kuratora spadku po C.G. – K.S., prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, pod rygorem jego odrzucenia, nie nadesłał w wyznaczonym przez Sąd terminie pełnomocnictwa potwierdzającego jego umocowanie do złożenia wniosku w imieniu wnioskodawcy kuratora spadku po C.G. – K.S., to wniosek ten w tym zakresie należało z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych odrzucić.
Odnośnie żądania pełnomocnika wnioskodawcy co do cofnięcia wniosku kuratora spadku po C.G. – K.S., należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (wniosek). Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi (wniosku) nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga (wniosek) podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi (wniosku) może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi (wniosku), która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą (wnioskiem) dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem pełnomocnik wnioskodawcy nie uzupełnił w terminie braków formalnych wniosku wniesionego w imieniu kuratora spadku po C.G. – K.S., a zatem wniosek w tym zakresie nie został skutecznie wniesiony. Z uwagi na powyższe Sąd postanowił jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 200 w zw. z art. 202 § 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).
TS