Uzasadnienie
W dniu 9 marca 2012 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 21 listopada 2011 r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odwołania z dnia 14 kwietnia 2011 r. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], zezwalającej Miastu W. na konserwację stolarki okiennej, wymianę drzwi wejściowych w lokalu w kamienicy przy ul. [...] w W. oraz umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na wykonanie prac remontowych w lokalu użytkowym na parterze przedmiotowego budynku. Skarżąca, reprezentowana przez r.pr. [...], zażądała również zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu ww. wniosku wskazano, iż organ odwoławczy nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi na jego bezczynność do dnia złożenia przedmiotowego wniosku.
W odpowiedzi na wniosek Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, że zaistniała sytuacja nie była skutkiem celowego działania. Organ wskazał, iż w dniu 22 listopada 2011 r. wpłynęło do Ministar, wystosowane przez Wspólnotę, wezwanie organu do usunięcia stanu bezczynności w sprawie odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] oraz skarga na bezczynność w tejże sprawie. W związku z powyższym zostały podjęte czynności zmierzające do niezwłocznego załatwienia sprawy. W dniu [...] grudnia 2011 r. została wydana decyzja nr [...], zaś przedmiotowa skarga omyłkowo włączona została do akt innego postępowania.
Mając na uwadze, że zaistniała sytuacja – jak stwierdził Minister – miała charakter incydentalny, a także fakt, że sam wpływ skargi do organu odwoławczego wywołał zamierzony skutek w postaci zakończenia zawisłego przed nim postępowania, Minister wniósł o oddalenie wniosku, względnie o wymierzenie grzywny w najniższym wymiarze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na organ, do którego wpłynęła skarga, ustawodawca nałożył obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niewykonania powyższych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga z dnia 21 listopada 2011 r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] została wniesiona do organu w dniu 22 listopada 2011 r. (data prezentaty). Zatem ww. trzydziestodniowy termin upłynął z dniem 22 grudnia 2011 r. Przedmiotowa skarga wraz z aktami sprawy została przekazana do Sądu dopiero w dniu 26 marca 2012 r. i zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 97/12. Na marginesie jedynie należy dodać, że w dniu 11 kwietnia 2012 r. Sąd wydał postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego w ww. sprawie ze skargi na bezczynność.
Ponadto należy wskazać, iż wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Poza tym, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, przekazał określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. dokumenty, ale z uchybieniem terminu. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter dyscyplinujący. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć wpływ jedynie na jej wysokość. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie co do wymiaru kary Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. charakter, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Wobec powyższego Sąd uznał wniosek Wspólnoty za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł. Sąd wziął pod uwagę z jednej strony ponad trzykrotne uchybienie terminowi przekazania skargi wraz z aktami, jednakże uwzględnił okoliczność przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, fakt wydania decyzji kończącej postępowanie objęte skargą, jak również argumenty, iż było to niedopatrzenie ze strony organu i omyłkowe włączenie skargi do akt innego postępowania oraz incydentalny charakter uchybienia przez Ministra terminowi. Orzeczona wysokość grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku.
Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił jak w sentencji z mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.