Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie [...] "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: "Spółka", "skarżąca") na postanowienie tego Sądu z dnia 27 sierpnia 2019 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia została - wobec niemożności doręczenia jej adresatowi - awizowana w dniu 13 stycznia 2020 r. Powtórne awizowanie nastąpiło w dniu 21 stycznia 2020 r. W dniu 28 stycznia 2020 r. urząd pocztowy wydał przesyłkę adresatowi.
W dniu 4 lutego 2020 r. Spółka nadała w urzędzie pocztowym zażalenie na postanowienie z dnia 24 grudnia 2019 r.
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie Spółki na postanowienie z dnia 24 grudnia 2019 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 28 stycznia 2020 r. skarżąca odebrała przesyłkę poleconą w urzędzie pocztowym i zgodnie z pouczeniem zawartym w treści doręczonego pisma złożyła zażalenie w 7-dniowym terminie od daty odbioru przesyłki. Podkreślono, że w żadnym piśmie urzędowym strona nie została pouczona, iż 7-dniowy termin należy liczyć od daty liczonej jako 14-dniowy termin od awizowania pisma, przy czym awizo też nie zawiera takiego pouczenia. Spółka zaznaczyła, że nie jest profesjonalistą, nie zna się na upływie terminów i liczeniu tego upływu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 24 grudnia 2019 r., wobec nieskutecznego doręczenia w miejscu siedziby Spółki, złożono w dniu 13 stycznia 2020 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącej w skrzynce do doręczenia korespondencji. Powtórnie uczyniono to w dniu 21 stycznia 2020 r. (vide pismo Poczty Polskiej - k. 36). Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 P.p.s.a.), upływał w dniu 27 stycznia 2020 r. Przesyłka zawierająca postanowienie Sądu została Spółce wydana w dniu 28 stycznia 2020 r., a zażalenie na to postanowienie nadano w urzędzie pocztowym w dniu 4 lutego 2020 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14-dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 132/12, LEX nr 1366203 i z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1407/12, LEX nr 1408527; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I FZ 410/16, LEX nr 2198038).
W ocenie Sądu, bezzasadne wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, skutkujące w konsekwencji nieprawidłowym obliczeniem przez Spółkę terminu do wniesienia zażalenia, nie może powodować negatywnych skutków dla strony.
Należy mieć na uwadze, że obowiązek obliczenia terminu, w którym może być wydana przesyłka, należy do operatora pocztowego. Zgodnie bowiem z § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r. poz. 545) przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". Bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 33, § 34 ust. 1, § 35 ust. 1 oraz § 36 ust. 1, a dla przesyłek pocztowych, o których mowa w § 14 ust. 2 - od godziny następnej po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1 (§ 37 ust. 3 rozporządzenia). Przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy (§ 37 ust. 5 rozporządzenia).
Nie jest obowiązkiem adresata przesyłki czynienie ustaleń odnośnie do daty pozostawienia w jego oddawczej skrzynce pocztowej pierwszego awiza i obliczanie od tej daty 14-dniowego terminu, o którym mowa wyżej (nie można wykluczyć sytuacji, że do adresata nie dotrze w ogóle pierwsze awizo). Dlatego niewywiązanie się przez operatora pocztowego z obowiązków określonych przepisami prawa nie może rodzić negatywnych skutków po stronie adresata przesyłki. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa (zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3496/13, LEX nr 2036588).
Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.