Uzasadnienie
Na podstawie par. 2 pkt 2 i par. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 1997 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych samorządu terytorialnego /Dz. U nr 77 poz. 482 ze zm./ Rada Miejska w B. podjęła 28 lutego 2000 r. dwie uchwały, ustalające wartość punktu w wysokości 2,50 zł i najniższe wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 560 zł w I kategorii zaszeregowania określonego w tabeli miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej oraz w publicznych szkołach podstawowych i gimnazjum, przedszkolach samorządowych i Zarządzie Szkół i Przedszkoli w B.
Rozstrzygnięciami nadzorczymi wojewoda W., na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdził nieważność tych uchwał w części dotyczącej ustalenia wartości punktu w wysokości 2,50 zł. W uzasadnieniu wojewoda podał, że według par. 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia wartość jednego punktu w zł ustala pracodawca w porozumieniu z radą gminy. W świetle art. 3 Kodeksu pracy pracodawcami są podane w tych uchwałach jednostki organizacyjne, one określają wartość jednego punktu w porozumieniu z radą gminy i dlatego obie uchwały zostały podjęte bez podstawy prawnej.
Skarżąca w skargach do sądu wniosła o uchylenie rozstrzygnięć wojewody w szczególności z następujących powodów.
Wojewoda nie wskazał, w jaki sposób i w jakiej formie następuje przewidziane w par. 3 ust. 3 rozporządzenia uzgodnienie. Rada Miejska jest organem kolegialnym i wyraża stanowisko w drodze uchwały po przeprowadzeniu głosowania.
W uchwałach rada uwzględniła wcześniejsze uzgodnienia z pracodawcami, biorąc pod uwagę ich możliwości finansowe, bez czego nie byłoby możliwe podjęcie uchwał. Użycie w nich określeń "ustala" zamiast "uzgadnia" nie upoważniało wojewody do stwierdzenia ich nieważności, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 maja 1998 r., II SA/Wr 1741/97 /ONSA 1999 Nr 2 poz. 56/. Wojewoda nie badał, czy wartość jednego punktu została uzgodniona między Radą Miejską a pracodawcami, a ponadto nie kwestionował wcześniejszej jej praktyki ustalania tej wartości w rodzajowo takich samych sprawach. Nie można więc było przyjmować istotnego naruszenia prawa wskutek użytego w uchwałach pojęcia "ustala".
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska strony skarżącej. Przypomniał, że współdziałanie pomiędzy organami /podmiotami/ może następować z wykorzystaniem różnych form określonych stosownymi przepisami. Skala takiego współdziałania jest bardzo rozległa, poczynając od wydania wspólnego aktu, przez jego uzgodnienie z innym organem, czy zasięgnięcia opinii innego organu. Z wyjątkiem pierwszej sytuacji, gdzie oba organy występują w równorzędnej roli, w pozostałych - wydany akt pochodzi od jednego tylko organu, bez względu na jego uzgodnienie czy zaopiniowanie przez inny organ.
Według par. 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia wartość jednego punktu w zł ustala pracodawca w porozumieniu odpowiednio z sejmikiem województwa, radą powiatu lub radą gminy, stosownie do możliwości finansowych. Z kolei w świetle art. 3 Kp pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.
Należy jednocześnie przypomnieć, że stosownie do par. 54 pkt 2 i 4 zasad techniki prawodawczej, będących załącznikiem do uchwały nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. /M.P. nr 44 poz. 210/, określenie "w porozumieniu" oznacza "w uzgodnieniu", zaś zwrotu "po porozumieniu się" używa się w znaczeniu "po zasięgnięciu opinii".
Nie ulega wątpliwości, że przypomniane unormowania dają pracodawcy, a nie organom stanowiącym samorządu terytorialnego, uprawnienie do ustalenia wartości jednego punktu w zł. Obowiązek uzgodnienia tego wskaźnika z radą gminy oznacza jedynie, że bez zgody rady pracodawca nie może ustalić jego wysokości. W dalszym jednak ciągu jest to akt pochodzący od pracodawcy, a nie od organu uzgadniającego. Na przykładach spraw rozpoznawanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie za prawidłową uznaje się formułę wyrażania zgody przez organ stanowiący samorządu terytorialnego na określenie wartości takiego wskaźnika proponowanej przez pracodawcę.
W rozpoznawanej sprawie taki wskaźnik ustaliła Rada Miejska wbrew par. 3 ust. 3 rozporządzenia i dlatego wojewoda obowiązany był stwierdzić nieważność obu uchwał.