Uzasadnienie
Dyrektor Naczelny Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia 10.01.1995 r., na podstawie art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ nakazał Henrykowi D. usunięcie z pasa drogowego w C. na ul. L. usytuowanego tam przez niego kiosku z kwiatami, zajmującego powierzchnię 4,9 m2.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33/, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydaje właściwy zarząd drogi. Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich nie wydawała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego /chodnika/ pod budowę kiosku. Właściciel kiosku wezwany został do usunięcia tego obiektu. Wobec tego, że wezwania nie wykonał, wydano decyzję na podstawie art. 36 cyt. ust.
W odwołaniu od tej decyzji Henryk D. podał, że Urząd Miasta decyzją z dnia 21.10.1988 r. zezwolił mu na postawienie kiosku na przedmiotowym terenie, a w związku z tym błędnie przyjęto w zaskarżonej decyzji z dnia 10.01.1995 r., że samowolnie dokonał zajęcia tego terenu.
Minister Transportu i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia 14.04.1997 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w myśl przepisów ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33/, tylko zarząd drogi wydaje zezwolenie na zajęcia pasa drogowego. Skarżący takiego zezwolenia od właściwego zarządu drogi nie otrzymał, a wobec tego uznać trzeba, że nastąpiło samowolne zajęcie tego pasa drogowego, co uzasadnia wydanie decyzji na podstawie art. 36 cyt. ust. o drogach publicznych.
Henryk D. zaskarżył powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie. Skarżący przede wszystkim twierdzi, że nie miało miejsca samowolne naruszenie pasa drogowego.
Naczelny Sąd Administracyjny badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem zważył co następuje:
Powołany za podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 36 ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60/ pozwala właściwemu zarządowi drogi na orzekanie o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego tylko wtedy, gdy stwierdzone zostanie samowolne naruszenie tego pasa drogowego.
W sprawie niniejszej nie udowodniono skarżącemu dopuszczenie się samowoli. Przeciwnie, skarżący wykazał, że uzyskał zezwolenie organu administracji państwowej na wybudowanie kiosku w pasie drogowym.
Załączona do akt decyzja z dnia 21.10.1988 r. pozwalająca na przeniesienie kiosku na ulicę L. wydana została na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.
Tego rodzaju decyzja może być wydana wyłącznie takiej osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością /vide art. 25 ust. 5/. Skoro decyzja ta jest ostateczna, to sądzić należy, iż przed jej wydaniem skarżący wykazał się prawem do dysponowania terenem. Wiążący charakter tej decyzji nie pozwala na badanie w sprawie niniejszej czy warunek powyższy został spełniony.
Gdyby natomiast okazało się, że skarżący nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością pod budowę kiosku i w związku z tym omawiana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, to legalność tej decyzji mogłaby być badana w trybie nadzoru poza sprawą niniejszą.
Dopóki jednak ww. decyzja budowlana pozostaje w obiegu prawnym jako legalna, nie można skarżącemu zarzucić, że dopuścił się samowolnego naruszenia pasa drogowego, skoro działał w zaufaniu do organu administracji państwowej wydającego taką decyzję, uprawniającą go na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z obrazą art. 36 cyt. ust. - prawo budowlane i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji wyroku.