Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1317-1318/94 odrzucił skargi G. P. i H. K. na pismo dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią i Infrastruktury Wsi Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 1994 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia trybu wszczęcia postępowania uwłaszczeniowego.
Wnioskiem nadanym [...] kwietnia 2008 r. G. P. oraz Z. P. i S. K. wnieśli o sprostowanie powyższego postanowienia. W obszernym uzasadnieniu wnioskodawcy nie wskazali, która część postanowienia komparycja czy sentencja ma podlegać sprostowaniu. Nie wskazali również czy i jakie niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki zawierało postanowienie NSA z dnia 30 listopada 1995 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek o sprostowanie nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Stosownie natomiast do treści art. 156 § 1 ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Niedokładności lub omyłki mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron, zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, natomiast błędy pisarskie mogą polegać na przekręceniu jakiejś nazwy lub mylnej jej pisowni. Z kolei błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, a oczywista pomyłka może polegać wadliwej nazwie orzeczenia (zob. Woś, Knysiak-Molczyk, Romańsk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Lexisnexis W-wa 2005, s. 487).
W ocenie Sadu postanowienie NSA z dnia 30 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1317-1318/94 nie zawiera w swej treści niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych czy innych oczywistych omyłek. Nadto we wniosku o sprostowanie nie wykazano jakie błędy powinny ulec sprostowaniu.
Jednocześnie wskazać należy, że Z. P. nie brał udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie o sygn. II SA 1317-1318/94, co oznacza, że nie posiada on legitymacji do złożenia wniosku o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1317-1318/94 w trybie art. 156 ppsa.
Ze wzglądu na powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w sentencji.