Uzasadnienie
Waldemar G. uzyskał 22 września 1998 r. zezwolenie od Prezydenta Miasta W. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową marki Peugot.
Protokołem kontroli z dnia 23 kwietnia 2001 r. sporządzonym przez inspektorów Wojewódzkiej Inspekcji Handlowej w W. w obecności funkcjonariusza policji oraz Skarżącego ustalono, iż skarżący wykonywał w tym dniu usługę przewozową bez włączonego taksometru. Po zakończeniu kursu pobrał opłatę w wysokości 12 zł, zawyżoną o kwotę 5 zł w stosunku do cen przewidzianych w uchwale Rady Miasta W. z dnia 17 czerwca 1996 r. Na żądanie inspektorów wystawił rachunek za przejazd posługując się danymi innego kierowcy - Zdzisława S. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia 30 listopada 2001 r. cofnięto skarżącemu wspomniane wyżej zezwolenie na zarobkowy przewóz osób taksówką. Decyzja została wydana na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./. Stosownie do tego przepisu zezwolenie można cofnąć, jeżeli przedsiębiorca narusza przepisy o cenach urzędowych za usługi przewozowe.
W odwołaniu od tej decyzji, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W" skarżący podkreślał, iż stwierdzona nieprawidłowość była incydentalnym przypadkiem w jego działalności zawodowej. Za ten czyn został już zresztą dostatecznie ukarany dwoma mandatami karnymi. Powołał się na fakultatywność decyzji cofającej zezwolenie w świetle art. 16 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy.
Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 9 kwietnia 2002 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wzięło pod uwagę uchylenie z dniem 1 stycznia 2002 r. powołanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, która była podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Od 1 stycznia 2002 r. obowiązują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustawa ta, jak wskazano, ma zastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy przez organ odwoławczy.
W świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Zatem obecnie obowiązująca ustawa nie pozostawia uznaniu organu administracji publicznej kwestii cofnięcia licencji czy też nie. Wynika to wyraźnie z przepisu art. 15 ust. 1 tej ustawy, stanowiącego, że licencję cofa się w przypadkach wymienionych w tym przepisie. (...)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
(...) Zaskarżona decyzja została oparta na innym przepisie prawa niż decyzja organu I instancji. Zachodzi więc potrzeba rozstrzygnięcia istotnej dla sprawy kwestii, według jakich przepisów podlegają ocenie stwierdzone przez inspektorów Wojewódzkiej Inspekcji Handlowej w W. w dniu 23 kwietnia 2001 r. nieprawidłowości w działalności skarżącego, w szczególności zaś w zakresie pobrania przez skarżącego zawyżonej ceny za przewóz, co skutkowało cofnięcie zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówką. W tym czasie, jak to już wskazano, obowiązywała ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, a tym samym zachowanie skarżącego podlegało ocenie jej art. 16 ust. 2 pkt 3, w świetle którego zezwolenie można było cofnąć, jeżeli przedsiębiorca narusza przepisy o cenach urzędowych za usługi przewozowe.
Obowiązująca od 1 stycznia 2002 r. cytowana ustawa z dnia 6 września 2001 r. w art. 104 ust. 2 zawierała przepis o następującej treści: Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy. Przepis ten nie mógł jednakże stanowić podstawy dla zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów nowej ustawy dla oceny prawnej zdarzenia będącego przedmiotem kontroli skarżącego z 23 kwietnia 2001 r., co miało miejsce pod rządem poprzedniej ustawy. Przepis art. 104 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. ma bowiem charakter normy procesowej, a nie materialnoprawnej. Powołany zatem wyżej przepis nie może stanowić podstawy do oceny, którą ustawę należy zastosować do stanów faktycznych zaszłych w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy.
Należy więc, zgodnie z ogólną zasadą lex retro non agit, stosować przepisy ustawy obowiązującej w dacie zajścia zdarzenia, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Dodać należy, iż podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 października 2003 r., I CK 134/02, wydanym na tle art. 113 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów /t.j. Dz.U. 2003 nr 86 poz. 804/, którego treść jest zbliżona do sformułowania zawartego w art. 104 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Sąd nie podzielił zatem stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż nowa ustawa, w tym jej art. 15, ma zastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy przez organ odwoławczy. Z uwagi na surowsze w stosunku do skarżącego regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "b" nowej ustawy w porównaniu do art. 16 ust. 2 pkt 3 poprzedniej ustawy, obowiązującej w dacie zaistnienia zdarzenia rodzącego dla skarżącego skutki prawne, zastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nowej, i zarazem surowszej dla skarżącego, ustawy uzasadnia zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji zasady niedziałania prawa wstecz, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Organ odwoławczy, z powodu naruszenia prawa materialnego, z góry więc wykluczył możliwość zbadania, czy w odniesieniu do skarżącego zachodziły przesłanki do odstąpienia od cofnięcia zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówką, która to możliwość wchodziła w grę w świetle art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób.
Powyższe naruszenie prawa materialnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (...)