Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z 11 października 1996 r., nr WUP (...) utrzymał w mocy decyzję kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z 26 sierpnia 1996 r. wstrzymującą panu Andrzejowi W. wypłatę zasiłku dla bezrobotnych z powodu niestawienia się z przyczyn nieusprawiedliwionych w wyznaczonym terminie w Rejonowym Urzędzie Pracy w S. W uzasadnieniu podał, że wyjazd pana Andrzeja W. do rodziny zamieszkałej w innym województwie nie jest przyczyną usprawiedliwiającą niestawiennictwo w urzędzie pracy w terminie wyznaczonym dla potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Takim usprawiedliwieniem może być choroba lub konieczność sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny potwierdzone zwolnieniem lekarskim albo udokumentowane zdarzenie losowe. Bezrobotny wyjeżdżając poza stałe miejsce zamieszkania powinien powiadomić o tym urząd pracy i uzgodnić termin zgłoszenia. Pan Andrzej W. nie dopełnił tego obowiązku.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pan Andrzej W. domagał się przywrócenia mu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Podał, że wyjechał z domu na kilka dni w zamiarze przywiezienia córki z wakacji. W ustawie o bezrobociu nie ma zaś przepisu zobowiązującego bezrobotnego do powiadamiania urzędu pracy o wyjeździe ze stałego miejsca zamieszkania.
Odpowiadając na skargę dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. wniósł o jej oddalenie. Podał m.in., że wyjazd skarżącego ze stałego miejsca zamieszkania na kilka dni świadczy o jego braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. Gdyby skarżący powiadomił urząd pracy o wyjeździe przed tym faktem, skutkowałoby to wstrzymaniem wypłaty zasiłku tylko za czas nieobecności. Powiadomienie o przyczynie niemożności stawienia się w urzędzie po wezwaniu do potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy pociąga za sobą restrykcje przewidziane w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czyli pozbawienie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./ warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od legitymowania się zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia /art. 2 ust. 1 pkt 2/. W celu weryfikowania tej gotowości nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się na wezwanie do właściwego rejonowego urzędu pracy /art. 13 ust. 2 ustawy/. Niestawiennictwo w urzędzie pracy z przyczyn nieusprawiedliwionych /nie uzasadnionych/ stanowi przesłankę pozbawienia statusu bezrobotnego /art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy/, albo pozbawienie prawa do zasiłku /art. 27 ust. 1 ustawy/.
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie reguluje zasad usprawiedliwienia niedopełnienia przez bezrobotnego obowiązku potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny powinien wykazać się gotowością do podjęcie pracy w ramach stosunku pracy /stosunku służbowego lub umowy o pracę nakładczą/. W zasadzie więc powinien być oceniany w tym zakresie według reguł obowiązujących w stosunkach pracy.
Przykładowo pojęciem gotowości do niezwłocznego podjęcia pracy posłużono się w art. 48 ust. 1 Kp. Na tle tego przepisu utrwalił się pogląd, iż niepodjęcie pracy usprawiedliwiają okoliczności, które mogą stanowić usprawiedliwienie nieobecności pracownika w pracy. W rozpatrywanej sprawie organ zatrudnienia - zdaniem sądu - prawidłowo ocenił naruszenie przez skarżącego obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy przyjmując, że kilkudniowy wyjazd skarżącego poza miejsce zamieszkania nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem. O tej z góry wiadomej przeszkodzie skarżący nie uprzedził urzędu pracy. Kilkudniowa nieobecność w miejscu zamieszkania wykracza również poza potrzebę przywiezienia dziecka z wakacji z jakiegokolwiek miejsca w kraju.
Z tych powodów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.