Uzasadnienie
Roman S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność głównego inspektora sanitarnego w sprawie przywrócenia go do pracy i wypłacenia należności z tytułu pozbawienia pracy, na podstawie wyroku NSA z dnia 3 kwietnia 2001 r. uchylającego decyzję głównego inspektora sanitarnego o odwołaniu skarżącego ze stanowiska powiatowego inspektora sanitarnego w W. W odpowiedzi na skargę główny inspektor sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podał, że wobec braku odpowiednich przepisów prawnych, określających kompetencje głównego inspektora sanitarnego do przywrócenia na stanowisko odwołanego inspektora, znajdzie zastosowanie, przez analogię, przepis art. 45 Kodeksu pracy dotyczący przywrócenia do pracy. Kompetencje w tym zakresie posiada zaś starosta powiatowy, który jest pracodawcą powiatowego inspektora sanitarnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skutkiem wyroku sądowego, eliminującego decyzję administracyjną z obrotu prawnego, jest powrót do sytuacji, która istniała przed jej wydaniem. Wynika z tego, że przez uchylenie decyzji administracyjnej o odwołaniu ze stanowiska skarżący odzyskał dotychczasowy status prawny pracownika -powiatowego inspektora sanitarnego. Orzeczenie sądu administracyjnego uchylające decyzję administracyjną o odwołaniu skutkującym rozwiązanie stosunku pracy spełnia więc funkcję orzeczenia sądowego o przywróceniu do pracy. Reaktywuje określone w art. 22 par. 1 Kodeksu pracy podstawowe obowiązki stron stosunku pracy: po stronie pracodawcy - obowiązek dopuszczenia pracownika do świadczenia umówionej pracy i po stronie pracownika - obowiązek świadczenia tej pracy. Umożliwienie pracownikowi świadczenia pracy w ramach istniejącego stosunku pracy to kwestia działań faktycznych pracodawcy, a nie jego czynności prawnych, w szczególności aktów lub czynności organu administracyjnego, podejmowanych w sferze administracji publicznej.
Stąd podniesiony w skardze zarzut bezczynności głównego inspektora pracy dotyczący nieprzywrócenia skarżącego do pracy nie jest uzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, do tego sądu można zaskarżyć bezczynność organu administracji publicznej polegającą na niepodjęciu decyzji administracyjnej lub innego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-14 tej ustawy.
Można dodać, że m.in. w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż przepis art. 22 par. 1 Kodeksu pracy jest źródłem roszczenia pracownika o dopuszczenie go do pracy. Np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1998 r., I PKN 361/98 /OSNAPU 1999 nr 23 poz. 750/, stwierdzono, że pracodawca ma obowiązek dopuszczenia pracownika do wykonywania umówionej pracy. Obowiązkowi temu odpowiada, po stronie pracownika, roszczenie o umożliwienie wykonywania pracy /dopuszczenie do pracy/, podlegające rozpoznaniu przez sąd powszechny /sąd pracy/.
Z tych wszystkich względów skargę uznano za nieuzasadnioną.