Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 20 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2368/93

Tezy

Z brzmienia art. 13 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, wynika, że dla rozwiązania stosunku pracy na podstawie ust. 1 pkt 2 tego artykułu konieczne jest łączne spełnienie - przed wydaniem decyzji - następujących warunków:

a/ likwidacja urzędu lub jego reorganizacja połączona ze zmniejszeniem stanu zatrudnienia /por. art. 13 ust. 1 pkt 2/,

b/ ustalenie, że przeniesienie danego pracownika - za jego zgodą - do innego urzędu nie jest możliwe /por. art. 13 ust. 1 pkt 2/,

c/ zasięgnięcie - przed rozwiązaniem stosunku pracy - opinii przedstawicielstwa pracowniczego /por. art. 13 ust. 4/.

Niedopełnienie chociażby jednego z ww. warunków powoduje, iż dotknięta taką wadą decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, musi być uznana za wydaną z istotnym naruszeniem przepisu prawa materialnego.

Zarówno organizacja urzędu, jak i reorganizacja urzędu, może nastąpić jedynie na podstawie normatywnego aktu prawnego zgodnego z wymogami przepisów ustrojowych dotyczących danego urzędu.