Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 sierpnia 1998 r., II SA 684/98

Sentencja

1. postanawia odrzucić skargę w przedmiocie odmowy mianowania na urzędnika kat.B służby cywilnej.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Wstępnym i podstawowym problemem, który każdy sąd, rozpatrujący daną sprawę musi rozstrzygnąć jest jego właściwość rzeczowa i miejscowa. W sprawach dotyczących stosunków pracy Naczelny Sąd Administracyjny bada swą rzeczową właściwość szczególnie dokładnie z uwagi na to, że stosownie do art. 262 par. 1 pkt 1 Kp - sprawy takie rozstrzygają na ogół sądy pracy jako sądy wyspecjalizowane.

Natomiast NSA rozpatruje takie sprawy tylko gdy szczególny przepis, określony rodzaj rozstrzygnięć, poddaje jego właściwości. Sprawy związane z mianowaniem na urzędników służby cywilnej dotychczasowych urzędników państwowych zaliczyć należy do spraw ze stosunku pracy.

Mający w tej materii zastosowanie art. 82 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej stanowi /Dz.U. nr 89 poz. 402/, że roszczenia w omawianych sprawach rozstrzygają sądy pracy.

Tylko w niektórych kwestiach, ściśle wymienionych w ustawie /art. 39/ na decyzje związane ze stosunkiem pracy mianowanych już urzędników służby cywilnej przysługuje skarga do NSA.

Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest rzeczowo właściwy do rozpatrywania spraw ze stosunku pracy m.in. kandydatów na urzędników służby cywilnej, przeto skarga w niniejszej sprawie, jako niedopuszczalna /art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlegała odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.

Z uwagi na niedopuszczalność skargi Sąd nie mógł rozważać wielu kwestii podniesionych w skardze i odpowiedzi na skargę.