Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 6 lipca 1999 r., II SA 947/99

Sprawa

sprawy ze skargi Danuty K. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia 9 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku pracy - oddala skargę.

Teza

Zmiana warunków pracy pracownika zatrudnionego na innej podstawie niż umowa o pracę, w trybie określonym w art. 23[1] par. 5 Kp, może również obejmować zmianę miejsca pracy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Danuta K. pracownik mianowany, pracowała w Urzędzie Statystycznym w P. Pismem z dnia 27 października 1998 r. Dyrektor Urzędu Statystycznego w P. zawiadomił ją, iż w związku z wejściem w życie zarządzenia nr 4 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 15 października 1998 r. w sprawie zmian w szczegółowych zakresach zadań i organizacji urzędów statystycznych /Dz.Urz. GUS nr 14 poz. 94/ z dniem 1 stycznia 1999 r. stanie się ona pracownikiem Urzędu Statystycznego w Rz. Z tym dniem zostaną jej zaproponowane nowe warunki pracy i płacy. Pouczył, iż w terminie jednego miesiąca od otrzymania niniejszego zawiadomienia przysługuje jej prawo rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia za siedmiodniowym uprzedzeniem. Wyjaśnił skutki prawne rozwiązania stosunku pracy w tym trybie oraz prawo do uzyskania świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 13 ustawy z dnia 16 września 1982 r., o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.

Danuta K. ze złożonej jej propozycji ewentualnego rozwiązania stosunku pracy w tym trybie nie skorzystała.

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Statystycznego w Rz., zgodnie z dyspozycją art. 23 par. 5 Kp od dnia 1 stycznia 1999 r. zaproponował Danucie K. nowe warunki pracy i płacy oraz miejsce jej wykonywania w Rz. Jednocześnie określił termin 7 dni, od którego należało złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W przypadku odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy ulegał rozwiązaniu z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków. Wskazał, iż rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie spowoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.

Przedstawionej propozycji miejsca zatrudnienia Danuta K. nie przyjęła i wniosła odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w W. decyzją z dnia 9 kwietnia 1999 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że skoro zgodnie z zarządzeniem nr 4 Prezesa GUS z dnia 15 października 1998 r. w sprawie zmian w szczegółowych zakresach zadań i organizacji urzędów statystycznych /Dz.Urz. GUS nr 14 poz. 129/ pracownicy Urzędu Statystycznego w P. z dniem 1 stycznia 1999 r. zostali włączeni do Urzędu Stastystycznego w Rz., to Dyrektor tego Urzędu na podstawie art. 23 par. 5 Kp był zobowiązany do zaproponowania pracownikom zatrudnionym na podstawie mianowania nowych warunków pracy i płacy, które zostały dostosowane do aktualnych potrzeb pracodawcy i mogły być inne od dotychczasowych.

W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, że w Oddziale w P. nastąpiło, zgodnie z zarządzeniem nr 17 Prezesa GUS z dnia 23 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu zadań i organizacji Urzędu Statystycznego w Rz. /Dz.Urz. GUS nr 17 poz. 122/ oraz regulaminem organizacyjnym tego Urzędu, zmniejszono zatrudnienie o 20 etatów kalkulacyjnych. Wynikało to zarówno ze zmniejszenia zakresu zadań realizowanych przez Oddział w P., jak również z konieczności zwiększenia zatrudnienia w komórkach organizacyjnych Urzędu, któremu przypisano szereg nowych zadań, w tym w szczególności prace realizowane na rzecz statystyki jako całości.

Ustalono również, że podstawowym kryterium przy proponowaniu nowych warunków pracy i płacy była ocena dotychczasowych wyników pracy oraz możliwość sprawnej realizacji ustalonych dla jednostki zadań. Po dokonaniu analizy stanu kadr w Oddziale w P. zaproponowano Danucie K. pracę w Urzędzie Statystycznym w Rz.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego podkreślił, iż Dyrektor Urzędu Statystycznego w Rz. ponosząc odpowiedzialność za wykonanie przypisanych Urzędowi zadań, musi mieć prawo doboru odpowiednich kadr.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Danuta K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, gdyż są one krzywdzące. Wyjaśniła, że w wyniku odmowy przyjęcia nowych warunków pracy wiążących się z koniecznością dojazdów z P. do Rz., stosunek pracy uległ rozwiązaniu. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż ma na utrzymaniu studiującą córkę.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest sporne, iż na mocy zarządzenia nr 4 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 15 października 1998 r. w sprawie zmian w szczegółowych zakresach zadań i organizacji Urzędów Statystycznych /Dz.Urz. GUS nr 14 poz. 94/ z dniem 1 stycznia 1999 r. m.in. dotychczasowy Urząd Statystyczny w P. został włączony do Urzędu Statystycznego w Rz. i przekształcony w Oddział tego Urzędu, pozostając w dotychczasowej siedzibie.

Pismem z dnia 27 października 1997 r. skarżąca została poinformowana, że od dnia 1 stycznia 1999 r. stanie się pracownikiem Urzędu Statystycznego w Rz. i zostaną jej zaproponowane nowe warunki pracy i płacy w trybie art. 23 par. 5 kodeksu pracy. Zarządzeniem nr 11 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu zadań i organizacji Urzędu Statystycznego w Rz. /Dz.Urz. GUS nr 17 poz. 122/ określono zadania tego urzędu. Spowodowało to konieczność zmiany wielkości zatrudnienia zarówno w Urzędzie Statystycznym w Rz. jak i w jego Oddziałach m.in. w P., w którym zmniejszono liczbę etatów. Zaistniała natomiast potrzeba zwiększenia zatrudnienia w Urzędzie Statystycznym w Rz.

Zmiany organizacyjne oraz względy ekonomiczne uzasadniały potrzebę wprowadzenia zmian kadrowych.

Łącznie ze zmianą kategorii zaszeregowania, wynagrodzenia pracowników oraz miejsca świadczenia pracy.

W tej sytuacji Dyrektor Urzędu Statystycznego w Rz. na podstawie art. 23[1] par. 5 Kp był uprawniony do zaproponowania skarżącej nowych warunków pracy i płacy i określenia miejsca jej wykonywania w Rz.

Zgodnie z art. 23 par. 5 Kp pracodawca, z dniem przejęcia zakładu pracy lub jego części, jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy pracownikom świadczącym dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków lub od dnia, do którego mógł złożyć takie oświadczenie.

Zgodnie z tym przepisem w wypadku przejścia zakładu pracy lub jego części z pracodawcy, który dotychczas zatrudniał danego pracownika mianowanego na nowego pracodawcę może on rozwiązać w sposób przewidziany cyt. przepisem stosunek pracy przez zaproponowanie nowych warunków pracy i płacy. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca w tym przypadku nie zastrzegł, że mają to być warunki odpowiednie.

Następstwem odmowy przyjęcia przez skarżącą nowych warunków było rozwiązanie stosunku pracy.

Powyższa regulacja prawna wskazuje, iż Dyrektor Urzędu Statystycznego w Rz. był uprawniony do zaproponowania skarżącej nowych warunków, a odmowa ich przyjęcia spowodowała rozwiązanie stosunku pracy.

W konsekwencji podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące jej sytuacji osobistej nie mogą mieć decydującego znaczenia w sprawie.

Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w wyroku.