Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z[...] września 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2012 r. złożonego przez Spółkę A. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Miasta B., znak: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie wniosku Spółki A. z o.o. dot. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, obejmujących montaż antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną oraz zasilaniem na dachu budynku usytuowanego na dz. nr [...] - obręb [...] przy ul. [...] w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga pozwolenia na budowę i niewystarczające jest - jak w niniejszej sprawie - samo zgłoszenie.
Składając skargę na powyższą decyzję skarżąca ww. spółka wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie od organów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione uznanie, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, polegająca na instalacji antenowej konstrukcji wsporniczej wraz z urządzeniami stacji bazowej wymaga pozwolenia na budowę, wbrew zapisom art. 29 ust. 2pkt 15 Prawa budowlanego.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w decyzji, iż zamierzenie inwestycyjne wymaga pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.) oraz jej zgodność z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Stosownie do treści przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia [...] kwietnia 2012 r. do Prezydenta Miasta B. wpłynęło pismo z [...] kwietnia 2012 r. ww. Spółki dotyczące zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych obejmujących montaż antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną oraz zasilaniem na dachu budynku usytuowanego na działce nr [...] - obręb [...] przy ulicy [...] w B..
Prezydent Miasta B. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 6 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z [...] listopada 2001 r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznając zamierzoną inwestycję za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznał jednak sprzeciw za zasadny z uwagi na rodzaj zamierzonej inwestycji i na jej zakres.
W związku z powyższym należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne to postawienie na dachu budynku o wysokości 4,3 m konstrukcji wspornej (masztu) o wysokości 16 m, czyli konstrukcji kilkakrotnie większej niż istniejący obiekt.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 23 października 2010 r. - II OSK 1709/09 w orzecznictwie sądowym za utrwalony można uznać pogląd wskazujący na potrzebę dokonania przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej precyzyjnych ustaleń dotyczących zakresu i charakterystyki projektowanej inwestycji i w rezultacie wyboru właściwej procedury. O ile więc realizacja takich robót stanowi nie tylko instalację, lecz również budowę - a taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie - w takim wypadku przyjąć trzeba, że roboty budowlane podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Nie wyklucza tego także w końcowej części pismo na które powołuje się skarżący Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z akt sprawy wynika, że zamierzona inwestycja z uwagi na swój zakres i rozmiary stanowić będzie istotą ingerencję w dotychczasową konstrukcją istniejącego budynku.
Z akt sprawy wynika, że nie ma tamże jakiegokolwiek nośnika na którym można by zamontować anteny. Organ dokonał też wymaganych precyzyjnych ustaleń dotyczących zakresu i charakterystyki projektowanej inwestycji.
W tym stanie rzeczy należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną ze wskazanymi w niej przepisami prawa materialnego.
Przy jej wydaniu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania - tj. przepisów Kpa. Nie nastąpiło także naruszenie jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa.
Wobec powyższego z uwagi na brak przesłanek wskazanych treścią przywołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a -c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.