Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] października 2019r. nr [...], działając na podstawie art. 84 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 101 ust. 2 pkt 2, art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016r. poz. 267), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], o zatrzymaniu T. J. prawa jazdy kat. A, B nr [...], wydanego dnia [...] maja 2010 r.
W uzasadnieniu decyzji I instancji wskazano, że [...] listopada 2015 r. wpłynął do organu wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o skierowanie Strony na badanie psychologiczne w zakresie ww. kategorii prawa jazdy, ponieważ w ciągu roku licząc od [...] października 2014 r. do [...] maja 2015 r. Storna dopuściła się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Decyzję o skierowaniu wydano [...] grudnia 2015 r. i jest ona ostateczna. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji Strona nie dostarczyła orzeczenia psychologicznego. Organ wskazał ponadto, że w toku postępowania zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o potwierdzenie, czy wniosek o skierowanie Strony na badania psychologiczne jest nadal aktualny. Okoliczność ta potwierdzona została przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. Wobec nie przedstawienia orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi, organ uznał, że zachodzi obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
T. J. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniósł, że wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o zweryfikowanie błędnie przypisanych mu punktów karnych (dopisanych na jego konto po tym, jak skradziono mu komplet dokumentów) i cały czas oczekuje na decyzję w tej sprawie. Odwołujący wniósł o cofnięcie decyzji organu I instancji do czasu wyjaśnienia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie uwzględniło odwołania. W decyzji z [...] października 2019 r. nr [...], utrzymującej w mocy orzeczenie organu I instancji Kolegium powołało się na przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, dalej: u.k.p.).
Organ w oparciu o dowody zgromadzone w aktach sprawy wskazał, że w okresie od [...] października 2014 r. do [...] maja 2015 r. T. J. wielokrotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które uzyskał łącznie 26 punktów karnych. W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w B. pismem z dnia [...] października 2015r. wystąpił do Prezydenta Miasta T. o skierowanie ww. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] skierował T. J. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania Strony, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1057/17 oddalił skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, T. J. zobowiązany był do poddania się badaniom psychologicznym, których wyniku nie przedstawił.
W toku postępowania organ uzyskał potwierdzenie aktualności wniosku o skierowanie Strony na badanie psychologiczne.
Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o skierowaniu Odwołującego na badanie psychologiczne, która nie została wykonana.
W oparciu o powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie znalazło podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji.
T. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zaskarżył decyzję w całości. Podkreślił, że w jego odczuciu decyzje organów zostały wydane niezgodnie z prawem. Wskazał, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która była błędna. Ponadto, Skarżący wskazał na okoliczności, powoływane już w odwołaniu od decyzji, że punkty zostały jemu niesłusznie przypisane, po tym jak skradziono mu dokumenty. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie błędnych decyzji organów.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Z uwagi na fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyjaśnienia również wymaga, że sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i nie przeprowadza postępowania dowodowego. Może jedynie z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, a Sąd orzekał w oparciu o przedstawione akta sprawy.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID – 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] października 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], o zatrzymaniu T. J. prawa jazdy kat. A, B nr [...], wydanego [...] maja 2010 r.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 267). Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że Komendant Wojewódzki Policji w B. pismem z [...] października 2015 r. wystąpił do Prezydenta Miasta T. o skierowanie T. J. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak[...] Skarżący został skierowany na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Prawidłowość orzeczenia skontrolował tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1057/17 oddalił skargę na decyzję SKO.
Skarżący zobowiązany był do poddania się badaniom psychologicznym i nie wykonał nałożonego na niego obowiązku. W toku postępowania organ uzyskał potwierdzenie aktualności wniosku o skierowanie Strony na badanie psychologiczne.
Zaniechanie wykonania obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu pociąga za sobą konsekwencje prawne z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie do treści art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust.1. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że właściwy organ związany jest wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie Strony na badanie psychologiczne i nie jest uprawniony do weryfikowania, czy na dzień wydawania decyzji w ewidencji nadal widnieją wpisy dotyczące Odwołującego, a wobec nie przedstawienia orzeczenia musi wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.
Organ wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie bada zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. Wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 2011r. o kierujących pojazdami są: posiadanie prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań psychologicznych w określonym terminie i niewykonanie tegoż obowiązku, jak i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy spowodowane było wyłącznie niezastosowaniem się do nałożonego na niego obowiązku stawienia się na badania psychologiczne i nieprzedłożeniem w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.
Dlatego bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona w skardze kwestia nałożonych na Skarżącego punktów karnych i okoliczności, w których to nastąpiło. Tak samo nie ma znaczenia oznaczenie tożsamą numeracją decyzji wydanych w tej samej dacie.
Istotny jest przedmiot sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, który dotyczył zatrzymania prawa jazdy. Natomiast sprawa, na którą powołuje się Skarżący w skardze dotyczyła innego przedmiotu, cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sprawa ta została zakończona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2019 r. nr [...], od której tut. Sąd oddalił skargę wyrokiem z 9 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1106/19. Wobec powyższego nie zachodziła tożsamość spraw mimo tej samej daty wydanych orzeczeń. Decyzje wskazane przez skarżącego różniły się przedmiotem sprawy.
Mając na względzie wskazane powyżej unormowania podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie ma charakteru fakultatywnego, to znaczy nie została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja taka ma obligatoryjny charakter, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W świetle powyższego przepisu nie ma znaczenia dlaczego Skarżący nie stawił się na badanie lekarskie. Konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 28.02.2017 r. sygn. akt I OSK 421/15, Lex nr 2255765). Tym samym niepoddanie się badaniu przez Skarżącego stwarza z Jego strony realne zagrożenie dla zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.