Uzasadnienie
Prezydent B. decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę A. R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił mu pozwolenia na budowę zespołu 30 garaży murowanych wraz z instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowanie terenu obejmując zewnętrzne instalacje: kanalizacji deszczowej i elektrycznej na terenie działki o nr [...] obr. [...] przy ul. K. 24 w B. oraz budowę zjazdu z ul. K. - działki o nr [...],[...] obr. [...].
Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. i M. P., zarzucając naruszenie art. 144 Kc w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 7 i 8 Kpa.
Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2011 r. - [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy ww. decyzję, wywodząc, że nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa.
H. i M. P. składając skargę zarzucili tak jak w odwołaniu: naruszenie art. 144 k.c. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, przez nie uwzględnienie tego przepisu w zakresie ochrony ich prawa własności, przez brak poszanowania tego prawa wydanym pozwoleniem na budowę obiektów użyteczności publicznej z dużym natężeniem ruchu pojazdów w bezpośrednim sąsiedztwie ich domu, co oddziałuje na wykonywanie prawa własności, § 12 rozporządzenia Mini. Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), poprzez nie uwzględnienie, zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz przepisów konstytucyjnych o ochronie prawa własności i art. 140, 144 Kc, co doprowadziło do błędnego przekonania przez organ I instancji, że wymogi stawiane przez § 12 ww. rozporządzenia zostały spełnione, naruszenie art. 7 i art. 8 Kpa poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi prawnemu skarżących w zakresie korzystania z prawa własności, wolnego od zakłóceń wynikających z dojazdu do garaży i korzystania przez pojazdy z 30 garaży w bezpośrednim sąsiedztwie okien ich domu skarżących.
Stawiając powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę organ powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. O oddalenie skargi wniósł także A. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623) i (wydanego na podstawie zawartej w tej ustawie delegacji ustawowej), zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich sytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r., poz.69 z późn. zm.) a także zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa).
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia [...] marca 2011 r. na skutek wniosku A. R., zawiadamiając o tym strony postępowania. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był kompletny i posiadał wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do wniosku wnioskodawca dołączył niezbędne pozwolenia, opinie i uzgodnienia w tym między innymi decyzję z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...].
Powyższą decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miast B. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w B. na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku A. R. zamieszkałego przy ul. K. 24 w B. z dnia [...] marca 2010 r. o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z ulicy K. (m.in. działki nr ewid. [...],[...], obr. [...]) na działkę o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. K. 24 w B., w związku z budową zespołu 30 - stu garaży - zezwolił A. R. na lokalizację zjazdu z ulicy K. (m.in. dz. nr ew.: [...],[...] obr. [...]) na działkę o nr ew. [...] obr. [...] na czas nieokreślony z zastrzeżeniem, iż w przypadku niewybudowania zjazdu w ciągu trzech lat decyzja ta wygaśnie. W decyzji tej szczegółowo (w 11 punktach) określono warunki realizacji udzielanej zgody.
Do wniosku dołączono także decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W związku z powyższym należy zauważyć wskazując na treść przepisu art. 35 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane, że w wypadku spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie doszło, więc w ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Chybiony jest także zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 z 2002 r., poz. 690 z późn. zm.). Z akt spraw wynika bowiem, że odległość garaży od granicy z działką skarżących wynosi [...] cm. Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia minimalna odległość od granicy to 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w jej stronę, Można więc zasadnie twierdzić, że doszło do uwzględnienia przez organy obu instancji przepisów związanych z ochroną prawa własności. W sytuacji, bowiem zachowania inwestora wymagań określonych w § 12 rozporządzenia, niemożliwe jest twierdzenie, ze przedsięwzięcie zakłócać będzie korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę.
Z akt sprawy wynika także, że projektowana droga dojazdowa została zlokalizowana w odległości 1,2 m od granicy z sąsiednią działką, a ściana budynku mieszkalnego na tej działce, według aktualnego projektu zagospodarowania terenu znajduje się 3 m od granicy, zatem odległości drogi dojazdowej od ściany sąsiedniego budynku wynosi 4,2 m. Projektowany zjazd oddalony jest o 2,9 m od furtki i nie będzie wypływał na korzystanie z sąsiedniej posesji zlokalizowanej przy ul. K. 20.
Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przepisu art. 144 ustawy - Kodeks cywilny, poprzez brak poszanowania przysługującego skarżącym prawa własności, skoro inwestycja związana będzie z dużym natężeniem ruchu pojazdów, co w związku z bezpośrednim sąsiedztwem nieruchomości według skarżących oddziaływać będzie na wykonywanie przez nich praw własności - dotyczy to zapachu spalin, kurzu i negatywnego wpływu spalin na zdrowie, bez względu na to, czy osiągną one poziom znaczącego zanieczyszczenia i że lokalizacja zjazdu uniemożliwi "normalne korzystanie z domu".
Tego rodzaju czynniki zaliczane są do zakłóceń zwanych w prawie immisjami przed którymi chronią przepisy ustawy - Kodeks cywilny. Przepis art. 144 Kc chroni właścicieli nieruchomości sąsiednich jedynie wówczas, gdy zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości zaistniały i przekraczają przeciętna miarę. Nie dotyczy on natomiast działań przyszłych i hipotetycznych. Dopiero więc w sytuacji występowania zakłóceń przekraczających przeciętną miarę, właściciele nieruchomości sąsiednich będą mogli występując z odpowiednim powództwem skorzystać z roszczenia negatoryjnego, wskazanego w art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. Stanowi on, iż przeciwko osobie, naruszającej własność w inny o sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. Roszczeń wynikających z tego przepisu można domagać się jedynie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie w toku postępowania administracyjnego.
Zarzut naruszenia prawa skarżących, poprzez ww. immisje uznać należy, więc w ocenie Sądu za bezzasadny. W chwili obecnej nie ma, bowiem jakichkolwiek podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja wywoła skutki, naruszające prawa skarżących. Kwestia ta pozostaje, bowiem na razie jedynie hipotezą.
Nadto należy podkreślić, że w świetle obowiązujących przepisów kwestia usytuowania zjazdu należy do zarządcy drogi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz. 115 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizacje zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z akt tymczasem wynika - jak już powyżej wskazano - że inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację zjazdu od zarządcy, w imieniu którego działa Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Ponadto dnia [...] września 2010 r. uzgodnił z zarządcą drogi projekt budowlany przedmiotowego zjazdu.
Z przedłożonego przez inwestora opisu zagospodarowania terenu wynika, że zamierza on przy graniach działek sąsiednich, tj. działki nr [...] (własność skarżących) oraz nr [...] nasadzić zieleń (krzewy wiecznie zielone), która pełnić ma rolę izolacyjną i ochroną. Nadto w aktach sprawy znajduje się "Analiza warunków akustycznych, ochrona powietrza" sporządzona dla przedmiotowej inwestycji. Wynika z niej, że w rejonie oddziaływania przedsięwzięcia nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, natomiast emisje zanieczyszczeń do powietrza "nie spowodują jego znaczącego zanieczyszczenia na terenie i poza terenem rozpatrywanych garaży".
Reasumując należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.