Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Bd 123/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił decyzję D. I.C. w T. z dnia [...]grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.
W dniu 1 lipca 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek D. I. C. w T. o wykładnię wyroku, który w jego ocenie wywołuje wątpliwości interpretacyjne co do treści. Wnioskodawca podniósł, iż dowód z opinii jednostki badającej pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia rejestracji automatu pojawił się dopiero w postępowaniu odwoławczym, lecz organ I instancji podejmując decyzję o cofnięciu rejestracji automatu nie działał w oparciu o dowód w postaci badania sprawdzającego jednostki badającej, co w ocenie organu powinno skutkować uchyleniem decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, czego sąd nie uczynił. Wyjaśnienie wątpliwości interpretacyjnych orzeczenia sądowego będzie miało w ocenie wnioskodawcy niewątpliwy wpływ na sposób wykonania wyroku przez organ administracji oraz na dalsze działania w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Przy czym, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęty jest pogląd, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533).
Zakres wątpliwości co do treści wyroku strona winna określić we wniosku o dokonanie jego wykładni. Przy czym, strona mająca wątpliwości co do treści wyroku w zakresie uzasadnienia powinna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt FZ 309/04, publ. Legalis).
Podkreślenia jednak wymaga, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10).
Sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego czy prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.
Zdaniem Sądu, w rozważanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wydanego orzeczenia, albowiem zostało ono sformułowane w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z kolei organ w swoim wniosku nie wskazuje, który fragment uzasadnienia wyroku Sądu jest niezrozumiały. W istocie domaga się odmiennego rozstrzygnięcia, wskazując, iż "jeśli Sąd prezentuje powyżej przedstawione stanowisko, powinien uchylić decyzję organ odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, czego jednak nie uczynił".
Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.