Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. skarżący M. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], w wyniku jej podziału.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej w skrócie "k.p.a.") odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 10 grudnia 2014 r.
W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2015 r. i przekazało sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że od decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2014 r. ustalającej opłatę adiacencką zostało wniesione odwołanie, w wyniku czego Kolegium dnia [...] stycznia 2015 r. [...] wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2014 r. Wobec tego zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym do wznowienia postępowania w przedmiocie opłaty adiacenckiej jest Kolegium, a nie Burmistrz.
Następnie Kolegium postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r.
W wyniku wznowionego postępowania Kolegium decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].
Pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. M. S. wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2015 r. zarzucając jej zarówno naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1, art. 145 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 7 k.p.a.) jak też przepisu prawa materialnego (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem skargi jest wydana po wznowieniu postępowania decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015r., nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą to decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza ustalająca opłatę adiacencką.
Sąd zauważa, że postępowanie wznowieniowe jest odrębnym procesowo postępowaniem. Postępowanie to, uregulowane w art. 145 – 153 k.p.a., jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Oznacza to, że zaskarżona decyzja została wydana w procedurze związanej z postępowaniem wznowieniowym w ramach pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Natomiast w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze, strona może wnieść o ponowne rozpatrzenie sprawy, który to wniosek rozpatruje ten sam organ, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 127 § 3 k.p.a.). Wniosek taki stanowi przysługujący stronie środek zaskarżenia.
Ta zasada miała również zastosowanie w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. działało jako organ pierwszej instancji i powinno było pouczyć stronę o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie pouczać o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na prawo skarżącej do wniesienia skargi do Sądu na zaskarżoną decyzję nie mogło mieć jednak wpływu zawarte w tej decyzji błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi, gdyż błędne pouczenie nie może modyfikować obowiązku wyczerpania toku instancji, ustanowionego przez przepisy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Błędne pouczenie nie może zatem stanowić podstawy do uznania wyczerpania przez stronę toku instancji. Sąd niezależnie bowiem od tego, kto zawinił w zakresie wyczerpania trybu postępowania przed wniesieniem skargi, ma obowiązek tę okoliczność zbadać i przy uznaniu, że zaskarżono decyzję organu, który w danej sprawie pełnił funkcję organu pierwszej instancji – skargę odrzucić.
Okoliczność błędnego pouczenia strony w wydanej decyzji może być natomiast podnoszona w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako okoliczność świadcząca o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia tegoż wniosku.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi w tej sprawie wynika z zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej, a nie decyzji organu drugiej instancji.
Odrzucenie skargi ma ten skutek, że Sądowi nie wolno odnieść się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a. uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącą jest niedopuszczalna i wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.