Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek; wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.
Składając odwołanie skarżący zarzucił, iż decyzja została skierowana do osoby, która nie jest stroną w sprawie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z [...] września 2011 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 39a ust. 1, art. 39 j ust. 1 - 3, art. 39 k ust. 1 - 3, art. 39l ust. 1 i 3, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) art. 31 ust. 1 -3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 3 ust. 11 i art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., Nr 218, poz. 1391), art. 15 ust. 7 a ppkt i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz lp. 1.1., 1.7 i 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, uchylił powyższą decyzję w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...] tysięcy) złotych tytułem naruszenia z lp. 1.1. polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, tytułem naruszenia z lp. 1.7 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz tytułem naruszenia lp. 1.8.1 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.
Organ wskazał na treść protokołu z przesłuchania skarżącego wywodząc, że umowa najmu, na którą wskazuje skarżący "nie powoduje iż wykluczona jest możliwość wykorzystania pojazdu do celów związanych z prowadzeniem działalności jako osoba fizyczna, tym bardziej, że skarżący jest wspólnikiem spółki będącej najemcą i jednocześnie przedsiębiorcą występującym w nazwie w charterze wynajmującego."
Składając skargę na ww. decyzję z [...] września 2011 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 28 Kpa poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną w sytuacji, gdy te obowiązki nie dotyczyły skarżącego, naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji, art. 75 § 1, art. 81, art. 83 § 3 i art. 86 Kpa poprzez uznanie za kluczowy w sprawie z dowód protokołu z przesłuchania w charakterze strony (mandanta), gdy nie może stanowić to dowodu w sprawie, gdy odebrano go z naruszeniem ww. przepisów domagając się: stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ powtarzając argumentację z zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodnością prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po myśli przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak - co w niniejszej sprawie wymaga właśnie szczególnego podkreślenia - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna.
Odnosząc powyższe do mniejszej sprawy należało zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa), oraz przepisami ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 z późn. zm.) tj. aktami prawnymi wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.
Stosowanie do przepisu art. 133 § 1 (zd.
- 1) ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie natomiast wynika, że zarówno w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. jak i wcześniej w toku postępowania wyjaśniającego przed tym organem skarżący wielokrotnie składał wyjaśnienia informując, że nie świadczy zarobkowo usług transportowych; transport drogowy nie jest przedmiotem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej a samochód ciężarowy marki Star o numerze rejestracyjnym [...] był przedmiotem umowy jego najmu. Na potwierdzenie tego skarżący przedłożył (znajdującą się aktach) umowę najmu z dnia [...] maja 2009 r. zawartą pomiędzy PPHU [...] i Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "R." spółka jawna [...] z siedzibą we W. Skarżący wskazał, że faktycznie korzystającym z pojazdu był jego najemcą - tj. ww. spółka "R." [...]. Dowodem powyższego są tam oprócz ww. umowy są także dokumenty potwierdzające ponoszenie kosztów eksploatacji pojazdu przez spółkę jawną "R." a w szczególności dowody zakupu paliwa.
Do powyższej kwestii organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w sposób wymagany treścią art. 107 § 3 Kpa oraz art. 80 Kpa. Organ ograniczył się tylko do lakonicznego stwierdzenia, że organ pierwszej instancji właściwie określił stronę postępowania a "Przedstawiony przez stronę stan faktyczny w postaci zawarcia z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "R." Sp. Jawna [...] umowy najmu kontrolowanego pojazdu nie powoduje, iż wykluczona jest możliwość wykorzystania pojazdu do celów związanych z prowadzeniem działalności jako osoba fizyczna tym bardziej, iż skarżący jest wspólnikiem spółki będącej najemcą i jednocześnie przedsiębiorcą występującym w umowie w charakterze wynajmującego." Nie negując bynajmniej tego ostatniego stwierdzenia (tj. dot. udziału skarżącego w Spółce R.) wypada zauważyć, że ww. spółka i adresat zaskarżonej decyzji to dwa zupełnie różne podmioty prawne. Rzeczą organu było więc - czego zupełnie zaniechał (podobnie jak organ pierwszej instancji) - dokonać analizy odpowiednich przepisów szeroko rozumianego prawa cywilnego a w szczególności przepisów ustawy Kodeks cywilny dotyczących umowy najmu i wyprowadzenie z faktu zawarcia tej umowy odpowiednich wniosków, które pozwoliłby na prawidłowe określenie adresatów decyzji.
W tym miejscu wypada podkreślić, że zgodnie z dyspozycją przywołanego powyżej przepisu art. 80 Kpa organ administracji publicznej orzeka na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kpa organ winien - co należy podkreślić - między innymi wskazać przyczyny, z powodu których odmówił wiarygodności pozostałym dowodom.
Doszło więc do naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zakażoną decyzję Głównego Inspektora Transportu drogowego w W. z dnia [...] września 2011 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej. Rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 wyrok oparto na przepisie art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., zaś zawarte w pkt 3 na przepisach art. 200, art. 205 § 1 tej ustawy oraz powyższych rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Należy także zwrócić uwagę, że orzekając karę pieniężną organ odwoławczy w sentencji winien dokładnie określi zgodność przywołanych kar a nie ograniczyć się do wymierzenia jednej (łącznej) kary.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnia wyroku. Zawarta w nim ocenia prawna i wskazania mają dla organu po myśli przepisu art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. charakter wiążący.