Uzasadnienie
Orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687) uchylone zostało w całości orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o uznaniu winnym i wymierzeniu W.Ż. kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji w ww. orzeczeniu uznał policjanta za winnego tego, że "w dniu [...] października 2013 r. w G., podczas czynności służbowych związanych z jego opiniowaniem, w obecności bezpośredniego przełożonego - Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego I Wydziału Prewencji KMP w G. oraz Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w G., odmówił dokonania samooceny oraz wypełnienia części "C" formularza opinii służbowej, do czego był zobowiązany na podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2010 r., Nr 170, poz. 1145), nie wykonując obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji".
W. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. orzeczenie organu II instancji. Na jego skutek Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., II SA/Bd 1052/14, uchylił zaskarżone orzeczenie. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 maja 2016 r., w sprawie I OSK 1070/15 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. złożoną od ww. wyroku.
Wcześniej orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji zostało utrzymane w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] o uznaniu W. Ż. winnym i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Organ I instancji uznał ww. za winnego tego, że "w dniu [...] października 2013 r. w G., podczas czynności służbowych związanych z jego opiniowaniem, w obecności bezpośredniego przełożonego - Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego I Wydziału Prewencji KMP w G. oraz Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w G., odmówił dokonania samooceny oraz wypełnienia części "C" formularza opinii służbowej, do czego był zobowiązany na podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2010 r., Nr 170, poz. 1145), nie wykonując obowiązków wynikających z przepisów prawa tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji".
W. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. orzeczenie organu II instancji zarzucając mu naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 i art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenie oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji.
Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.
Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę (aczkolwiek z innych powodów, niż w niej wskazane), gdyż stwierdził, że zaskarżone oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący został wcześniej, bo orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uznany za winnego popełnienia tego samego czynu, za jaki wymierzono mu karę w niniejszej sprawie. Wynikło to z tego, że organ I instancji nie czekając na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Bd 1052/14, które zakończyło się uchyleniem orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. uchylającego orzeczenie organu I instancji, ponownie rozpoznał sprawę. Tymczasem WSA w Bydgoszczy w ww. sprawie uchylił zaskarżone orzeczenie. Takie działanie organu I instancji doprowadziło do sytuacji, kiedy w obiegu funkcjonowały dwa orzeczenia dotyczące tej samej sprawy, tj. uznania skarżącego winnym i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za to, że "w dniu [...] października 2013 r. w G., podczas czynności służbowych związanych z jego opiniowaniem, w obecności bezpośredniego przełożonego - Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego I Wydziału Prewencji KMP w G. oraz Naczelnika Wydziału Prewencji KMP w G., odmówił dokonania samooceny oraz wypełnienia części "C" formularza opinii służbowej, do czego był zobowiązany na podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2010 r., Nr 170, poz. 1145), nie wykonując obowiązków wynikających z przepisów prawa tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji".
Powyższe spowodowało konieczność wyeliminowania z obiegu kolejnego (później wydanego) orzeczenia, w myśl zasady ne bis in idem, oznaczającej niemożliwość dwukrotnego orzekania w tej samej sprawie. Niewątpliwie zaskarżone oraz poprzedzające je orzeczenie naruszają wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadę praworządności oraz art. 2 Konstytucji, w myśl którego, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Biorąc pod uwagę powyższe, nie było możliwe odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skargi, które dotyczyły merytorycznych kwestii i które będą mogły być ewentualnie brane pod uwagę w toku dalszego postępowania toczącego się na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...].
Zadaniem organu II instancji w toku dalszego postępowania będzie zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania skarżącego wniesionego od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], czego do tej pory organ odwoławczy nie uczynił, pomimo uchylenia jego orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.