Uzasadnienie
Przychodnia [...] Sp. z o.o. w [...]złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., [...]w przedmiocie ustalenia stawki czynszu za dzierżawę lokali stanowiących własność miasta użytkowanych przez niepubliczne podmioty wykonujące działalność leczniczą.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie wywodząc, że sprawa nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej, a zaskarżone zarządzenie jako akt kierownictwa wewnętrznego wywiera skutki w obszarze stosunków cywilnych w jakie wchodzą skarżący i inne podmioty o podobnym charakterze z Gminą [...] będącą właścicielem nieruchomości. W przypadku nie uwzględnienia powyższego organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza skarga została wniesiona w terminie przewidzianym w obowiązujących przepisach, po prawidłowym uprzednim wyczerpaniu koniecznego trybu poprzedzającego wniesienie skargi tj. wezwania o usunięcie naruszenia interesu prawnego (art. 53§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym; por. uchwałę NSA z 2 kwietnia 1997r., II OPS 2/07).
Przedmiotem zaskarżenia niniejszą skargą jest zarządzenie Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]w przedmiocie ustalenia stawki czynszu za dzierżawę lokali stanowiących własność miasta użytkowanych przez niepubliczne podmioty wykonujące działalność leczniczą. Powstaje zatem pytanie o dopuszczalność wniesienia opisanej powyżej skargi na przedmiotowe zarządzenie z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, inne akty lub czynności podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty nadzoru nad działalnością organów j.s.t.
Zaskarżone niniejszą skargą zarządzenie pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Nie jest ono bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie jest aktem prawa miejscowego lub też "innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej". Przedmiotowe zarządzenie nie może też być kwalifikowane jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Zaskarżone zarządzenie ma bowiem charakter wyłącznie wewnętrzny, stanowi typowy przykład aktu kierownictwa wewnętrznego. Jest skierowane do pracowników Urzędu Miasta [...]jednostek organizacyjnych Gminy [...] oraz do podmiotów utworzonych przez Gminę dla realizacji jej zadań. Ustalono w nim zasady jakimi mają się kierować pracownicy czy jednostki organizacyjne gminy, zawierając w imieniu gminy umowy cywilnoprawne.
Zgodnie zaś z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa, zakres kognicji sądu administracyjnego dotyczy tych jedynie "aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", które mają charakter zewnętrzny (por. np. wyrok NSA z 4 lutego 1998, II SA 1367/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 139; także T. Woś, w: T. Woś (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 60).
Przedmiotowe zarządzenie nie spełnia też kolejnego z warunków koniecznych do zakwalifikowania go jako podlegającego kognicji sądu administracyjnego w świetle art. 3 §2 pkt 6 u.p.s.a. w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, tj. nie jest aktem wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Dotyczy ono bowiem spraw o charakterze wyłącznie cywilnoprawnym, gmina występuje tutaj bowiem nie jako organ wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, lecz jako właściciel - podmiot stosunków cywilnoprawnych. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzeczniczą "Strony stosunków cywilnoprawnych, których stroną jest gmina, nie mogą dochodzić wobec niej roszczeń wykorzystując w tym celu skargę w trybie art. 101 u.s.g." (wyrok NSA z 27 września 1990r., SA/Wr 952/90).
Zważyć ponadto należy, iż kwestia wysokości czynszu dzierżawnego stanowi sprawę cywilną i na mocy art. 1 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego podlega kognicji sądu powszechnego. Powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przykładowo w orzeczeniu z dnia 21 marca 2007 r. (sygn. akt IISA/Sz 1350/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż kwestia wysokości czynszu dzierżawnego stanowi materię sądu powszechnego. Natomiast w wyroku z dnia 15 października 1998 r. (sygn. akt IISA/Gd 268/97) Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Gdańsku wyjaśnił, iż "lokal użytkowy należący do gminy może być oddany w najem lub dzierżawę wyłącznie na podstawie umowy cywilnoprawnej, a ewentualne spory jakie mogą powstać na tym tle, są rozstrzygane przez sądy powszechne". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 1509/09).
Jak z powyższego wynika, brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi na przedmiotowe zarządzenie Prezydenta Miasta [...]. W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżony w niniejszej sprawie akt nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.