Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie art. 35 a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2016, poz. 868 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję, działającego z upoważnienia Starosty Powiatu C., Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do likwidacji barier technicznych.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że M. B. wniosła o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do likwidacji barier technicznych. W piśmie z [...] kwietnia 2016 r., Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. poinformował Wnioskodawczynię o odmowie przyznania dofinansowania w 2016 r. powołując się na dokonany w roku bieżącym podział środków na zadania z zakresu rehabilitacji społecznej. Wskutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji rozpatrzył sprawę ponownie, czego skutkiem była decyzja z [...] lipca 2016 r., o odmowie dofinansowania ze środków PFRON do likwidacji barier technicznych. W jej uzasadnieniu wskazano na ustalenia dotyczące oceny sytuacji wnioskodawcy, takie jak: stwierdzony orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w B. znaczny stopień niepełnosprawności na stałe o symbolach 05-R (upośledzenie narządu ruchu) i 10-N (choroby neurologiczne); stwierdzona orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS niezdolność do samodzielnej egzystencji.
Z kolei małżonek strony posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Rodzina utrzymuje się ze świadczeń ZUS, których wysokość nie przekracza kryterium określonego dla wnioskodawców o dofinansowanie z PFRON oraz wynajmuje lokal mieszkalny usytuowany na parterze kamienicy składający się z 2 pokojów, kuchni, łazienki z wc o łącznej powierzchni 41,88 m2. Jednocześnie wskazano, że w dniu [...] marca 2016 r. Rada Powiatu C. w uchwale nr [...] r. określiła podział środków na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych na 2016 r., w tym na rehabilitację zawodową: 80.000 zł, na rehabilitację społeczną: 836.014 zł, z czego 479.880 zł to zobowiązanie powiatu na rzecz WTZ, 13.200 zł dotacje dla organizacji pozarządowych, 172.934 zł dofinansowanie do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, środki pomocnicze i przedmioty ortopedyczne, 170.000 zł dofinansowanie do turnusów rehabilitacyjnych.
Wśród zadań z zakresu rehabilitacji społecznej nie ujęto dofinansowania do likwidacji barier związanych z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych, zaś w uzasadnieniu uchwały powołano się na ponowne obniżenie środków dla powiatu.
Od decyzji odwołała się M. B. wskazując na swoją trudną sytuację finansową. Strona wniosła o dofinansowanie do zakupu pralki automatycznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] września 2016 r. nr [...] zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja w przedmiocie dofinansowania do likwidacji barier technicznych jest wynikiem uznania administracyjnego. Oznacza to, że zadaniem organu jest wszechstronna ocena sytuacji wnioskodawcy, rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia. Przedmiotowa ocena powinna również uwzględnić podstawowe zasady i kryteria przyznawania takiego dofinansowania, a także ilość posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Organ wskazał, że zgodnie z art. 35a ust. 3 powoływanej ustawy, rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Dalej organ wyjaśnił, że w oparciu o art. 35a ust. 3 ustawy, Rada Powiatu C. w dniu [...] marca 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, na realizację których przeznacza się środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Zgodnie z powołaną uchwałą, dokonano następującego podziału środków na przedmiotowe zadania:
§ 1. Uchwala się podział środków PFRON na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zgodnie z załącznikiem do niniejszej uchwały w wysokości 916.014 zł, z tego:
- 1) na rehabilitację zawodową 80.000 zł,
- 2) na rehabilitację społeczną 836.014 zł, w tym na zobowiązania dotyczące dofinansowania kosztów działania warsztatów terapii zajęciowej 479.880 zł.
Organ odwoławczy, dokonując analizy zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego, a także środków, jakimi dysponuje organ I instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i zasługuje na uwzględnienie w całości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła M. B. wnosząc o jej pozytywne rozpatrzenie. Skarżąca ponownie wskazała na swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, zamieszkuje wraz z mężem w C. przy ul. [...]. Posiada ona orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w B. o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, o symbolach 05-R (upośledzenie narządu ruchu) i 10-N (choroby neurologiczne) oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji do dnia 28 lutego 2021 r. Mąż skarżącej posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym wydane na stałe o symbolach przyczyny niepełnosprawności: 07-S, 05-R,11-I.
Organ prawidłowo ustalił źródło dochodu rodziny skarżącej, która korzystała już z dofinansowania, od realizacji ostatniej umowy o dofinansowanie minął okres 3 lat. Skarżąca ubiega się o pomoc w ramach likwidacji barier technicznych na sfinansowanie zakupu pralki automatycznej z wnioskowaną wysokością dofinansowania 1376,05 zł, jako cel skarżąca wskazała wymianę starej pralki. Nie jest kwestią sporną, że skarżąca spełnia ustawowe wymogi uprawniające do otrzymania takiej pomocy. Mimo to organy administracyjne obu instancji uznały, że przyznanie skarżącej pomocy finansowej w ramach likwidacji barier technicznych nie jest możliwe.
Zasady przyznawania osobom niepełnosprawnym dofinansowania na likwidację barier architektonicznych zostały ściśle określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2016.2046) oraz w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926 ze zm.).
Zgodnie z art. 35 a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do zadań powiatu należy dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych.
Z kolei § 2 pkt 4 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi, że ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości następujące rodzaje zadań: likwidacja barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych.
W § 6 pkt 2 wskazano, że o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się: na likwidację barier w komunikowaniu się i technicznych - osoby niepełnosprawne, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności.
Pomoc, o którą skarżąca wystąpiła we wniosku należy zaliczyć do potrzeb należących do likwidacji barier technicznych i jest uzasadniona potrzebami skarżącej. Podkreślić jednak należy, że decyzja w przedmiocie dofinansowania do likwidacji barier technicznych oparta jest na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że zadaniem organu jest wszechstronna ocena sytuacji wnioskodawcy, rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia. Przedmiotowa ocena powinna również uwzględniać podstawowe zasady i kryteria przyznawania takiego dofinansowania, a także ilość posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Dlatego należy zwrócić uwagę, że organ przy realizacji tego typu pomocy dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi, o czym wypowiedział się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 35a ust. 3 ww. ustawy, "Rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1." Wspomniane środki, to właśnie środki PFRON, przekazywane samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań. W oparciu o przepis art. 35a ust. 3 ww. ustawy, Rada Powiatu C. w dniu [...] marca 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, na realizację których przeznacza się środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Zgodnie z zapisami ww. uchwały, dokonano następującego podziału środków na przedmiotowe zadania w ten sposób, że na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zgodnie z załącznikiem do uchwały, przewidziano środki finansowe w wysokości 916.014 zł, z tego rehabilitację zawodową kwotę 80.000 zł, a na rehabilitację społeczną zabezpieczono środki w kwocie 836.014 zł, w tym na zobowiązania dotyczące dofinansowania kosztów warsztatów terapii zajęciowej uwzględniono kwotę 479.880 zł. Organ decyzję podjął po uzupełnieniu materiału dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Orzeczenie przedmiotowe podjęto po przeprowadzonych oględzinach mieszkania skarżącej, a także ocenie środków, jakimi dysponuje organ I instancji.
Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przy jej wydaniu organy dokonały wszechstronnej analizy sytuacji zdrowotnej skarżącej i warunków, w jakich zamieszkuje, a także szczegółowo uzasadniły przyczyny odmowy przyznania wnioskowanych środków. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.