Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w Mogilnie wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Dąbrowa Nr XII/84/2019 z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Dąbrowa (Dz. Urz. Woj. Kuj. – Pom. z 20 grudnia 2019 r. poz. 7353).
Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, zwanej w skrócie "u.c.p.g.") poprzez:
- 1) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i określenie w § 1 ust. 5 załącznika do uchwały sposobu składowania błota, śniegu i lodu oraz innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego – kiedy to regulacje te nie są objęte ustawą, a regulacji powinna podlegać kwestia uprzątnięcia ww. zanieczyszczeń z części służących do użytku publicznego,
- 2) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 5 załącznika do uchwały poprzez zobowiązanie właściciela nieruchomości do ustawienia pojemnika do zbierania odpadów komunalnych w miejscu łatwo dostępnym dla mieszkańców tej nieruchomości jak i pojazdów specjalistycznych przedsiębiorcy uprawnionego do odbierania odpadów komunalnych – która to regulacja stanowi nieuprawnione określenie obowiązków właścicieli nieruchomości,
- 3) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i określenie w § 12 załącznika do uchwały zaleceń wobec właściciela nieruchomości w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i ograniczania ich wytwarzania jak również podejmowania działań zmierzających do selektywnej zbiórki odpadów – kiedy z ustawy nie wynika taki obowiązek a nadto zalecenia tego rodzaju ograniczają swobodę wyboru w zakupie produktów konsumpcyjnych,
- 4) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 14 załącznika do uchwały poprzez nałożenia na właścicieli nieruchomości utrzymujących zwierzęta domowe oraz na osoby utrzymujące zwierzęta domowe obowiązku polegającego na ogrodzeniu nieruchomości na której trzymane są zwierzęta domowe w sposób uniemożliwiający opuszczenie jej przez zwierzę – która to regulacja stanowi nieuprawnione określenie obowiązków właścicieli nieruchomości utrzymujących zwierzęta domowe poza miejscem publicznym, a także nie uwzględnia zasady proporcjonalności, specyficznych sytuacji dotyczących danego zwierzęcia, jego cech biologicznych, wieku, stanu zdrowia, fizjologii oraz jest nadmierne i bardziej rygorystyczne niż regulacje ustawowe; skarżący zauważył, że gdyby zaskarżony przepis miał obowiązywać obejmowałby wszelkiego rodzaju drobne zwierzęta domowe np. chomiki, żółwie itd. to właściciel nieruchomości posiadający te zwierzęta byłyby zobowiązany do ogrodzenia nieruchomości,
- 5) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i zakazanie w § 15 załącznika do uchwały utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach o zabudowie wielorodzinnej, w sytuacji kiedy zgodnie z regulacją ustawową dotyczącą utrzymywania zwierząt gospodarskich powinno określić się możliwości utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej,
- 6) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i uregulowanie w § 16 załącznika do uchwały warunków utrzymania i prowadzenia hodowli zwierząt gospodarskich poza obszarami wymienionymi w § 15 uchwały – kiedy ustawa nie reguluje zasad "prowadzenia hodowli" zwierząt gospodarskich,
- 7) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i określenie w § 17 załącznika do uchwały, że obszarem podlegającym deratyzacji jest obszar zabudowany Gminy oraz że deratyzację przeprowadza się od 1 kwietnia do 30 kwietnia i od 1 października do 31 października – które to regulacje nie odpowiadają celowi art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g., jakim jest określenie konkretnych obszarów na terenie gminy (a nie całego obszaru gminy) wymagających ze względu na usytuowanie lub inna charakterystykę poddania ich deratyzacji, a ponadto dotyczą materii już objętej regulacją ustawową tj. art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., art. 45 ust. 1 pkt 7, art. 46 ust. 3 pkt 7 oraz art. 47 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (pkt 2)
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 5, § 5, § 12, § 14, § 15, § 16 i § 17 zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ podniósł, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia § 1 ust. 5 uchwały. Przedmiotem tego przepisu jest bowiem kwestia mycia pojazdów samochodowych, a nie jak podnosi skarżący – kwestia uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń.
Odnośnie § 5 uchwały organ podniósł, że nie dotyczy on pojemników na odpady, ale miejsc gromadzenia odpadów. Utrzymanie stanu porządkowego miejsc gromadzenia odpadów może natomiast jak najbardziej obejmować obowiązek zapewnienia łatwej dostępności do pojemników jak i łatwej dostępności dla specjalistycznych pojazdów określonego podmiotu odbierającego odpady.
Odnośnie § 12 uchwały organ podniósł, że przyjęte w nim prewencyjne rozwiązanie jest zgodne z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 29 maja 2017 r., a ponadto § 12 jest zgodny z określoną normatywnie w ustawie o odpadach zasadą hierarchii postępowania z odpadami. Przepis regulaminu nie nakłada na właściciela nieruchomości żadnego dodatkowego obowiązku poza tym, który i tak wynika z ustawy, a także który wynika z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami.
Nie podzielając zarzutu niezgodności z prawem § 14 uchwały organ podniósł, że wprowadzone przez Prokuratora rozróżnienie na przykładowe chomiki i żółwie jest rozróżnieniem całkowicie pozanormatywnym. Ustawa o ochronie zwierząt posługuje się jedynie kategorią "zwierzęta domowe" nie wprowadzając jakichkolwiek rozróżnień co do rozmiarów takiego zwierzęcia, trybu życia, preferencji itp. Nie wprowadza również żadnego rozróżnienia co do tego, czy zwierzę znajduje się w akwarium, terrarium czy na wolnym wybiegu. Takiego rozróżnienia nie wprowadza również u.c.p.g. Ten akt zobowiązuje radę gminy do równego traktowania osób utrzymujących zwierzęta domowe. W istocie zatem Prokurator narusza zasadę lege non distinguente, która nie ma nic wspólnego z zasadą proporcjonalności. Zdaniem organu, gdyby przyjąć punkt widzenia skarżącego, to należałoby w regulaminie określić, jakich zwierząt to dotyczy, przy czym podążanie prawodawcy lokalnego w tym kierunku spowodowałoby zwolnienie z jakiejkolwiek odpowiedzialności i obowiązków osoby utrzymującej chomika, w sytuacji gdyby chomik uciekł i pogryzł jakąś osobę. Natomiast w przeciwnym kierunku zobowiązywałby osoby utrzymujące psa lub kota do zamknięcia ich w klatce na wzór terrarium lub akwarium.
Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowy przepis nie nakłada obowiązku na właściciela nieruchomości, a jedynie wskazuje, w jaki sposób nieruchomość powinna być zabezpieczona. Nie oznacza to, że tych zabezpieczeń musi dokonać właściciel nieruchomości. Wykładnia systemowa wskazuje, że adresatem obowiązku jest osoba utrzymująca zwierzę domowe, co wynika z tytułu rozdziału. Organ podkreślił, że każde zwierzę domowe (nawet ptak) znajduje się na jakiejś nieruchomości.
Za niezasadny organ uznał także zarzut niezgodności z prawem § 15 załącznika do uchwały. Organ podniósł, że wprowadzenie zakazu utrzymywania zwierząt też jest wypowiedzią organu o wymaganiach tychże zwierząt na terenach wyłączonych spod produkcji rolnej. Zdaniem Rady Gminy prawodawca lokalny, bez przekraczania granic upoważnienia ustawowego może taki zakaz wprowadzić.
Odnośnie § 17 organ podniósł, że spod obowiązku deratyzacji wyłączono niezabudowane obszary gminy, zatem nie cała gmina jest objęta tym obowiązkiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest częściowo zasadna.
Odnośnie pierwszego z podniesionych w skardze zarzutów należy zauważyć, że aczkolwiek w skardze błędnie wskazano jednostkę redakcyjną (§ 1 ust. 5 zamiast § 1 ust. 4 załącznika do uchwały), to treść skargi nie pozostawia wątpliwości, że zaskarżonym przepisem jest § 1 ust. 4 załącznika do uchwały wypowiadający się odnośnie kwestii pryzmowania błota, śniegu i lodu oraz innych zanieczyszczeń. Zgodnie z tym przepisem "Błoto, śnieg i lód oraz inne zanieczyszczenia z części nieruchomości służących do użytku publicznego można pryzmować na krawędzi chodnika lub w przylegającym do chodnika pasie zieleni w sposób nie zakłócający ruchu pieszych i pojazdów."
Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku wspólnego. Za taką "szczegółową" zasadę należy uznać wskazanie sposobu czasowego gromadzenia uprzątniętego błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń tj. ich "pryzmowania" w ściśle określonym miejscu. Aby uznać jednakże, że tak rozumiana regulacja nie narusza granic upoważnienia ustawowego, powinna ona z jednej strony stanowić jedynie część regulacji, która wskaże jak ma zostać wykonane "uprzątnięcie" błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń - a nie tylko ich "przesunięcie" bez rozstrzygnięcia, co zrobić w przypadku, kiedy w ogóle brak jest miejsca na pryzmowanie, albo kiedy błoto, śnieg, lód i inne zanieczyszczenia występują w takiej ilości, że dostępne miejsce na pryzmowanie jest niewystarczające. Z drugiej strony – z zaskarżonego § 1 ust. 4 załącznika do uchwały wynika niczym nieuzasadnione założenie prawodawcy lokalnego, że każda nieruchomość służąca do użytku publicznego posiada chodnik.
W miejscu należy wskazać na różnicę pomiędzy treścią art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. upoważnił radę gminy do określenia wymagań w zakresie utrzymania porządku i czystości na terenie nieruchomości obejmujących uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń "z części nieruchomości służących do użytku publicznego". Natomiast stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.
W odróżnieniu zatem od art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. dotyczy jedynie nieruchomości danego właściciela (w części służącej do użytku publicznego), a już nie położonego wzdłuż takiej nieruchomości chodnika. Kwestie zaś usuwania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości" reguluje art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, a nie jej art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c). Wykładnia obu tych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie reguluje kwestii powierzonych do uregulowania przez ustawodawcę radzie gminy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) - zachowania czystości i porządku na terenie nieruchomości danego właściciela, ale dotyczy obowiązków właściciela nieruchomości odnośnie terenu leżącego poza jego nieruchomością, tj. chodnika położonego wzdłuż nieruchomości, stanowiącego część drogi publicznej.
Realizując normę kompetencyjną z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit c) u.c.p.g. (poprzednio, tj. przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2019 r. poz. 1579 – normę z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.c.p.g.) prawodawca lokalny nie może sugerować się treścią art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. i przyjmować, że każda część nieruchomości służąca do użytku publicznego jest wyposażona w chodnik. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. wypowiada się odnośnie drogi publicznej i chodnika stanowiącego część tej drogi publicznej. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. nie mówi natomiast o drogach publicznych (tj. o nieruchomościach będących własnością Skarbu Państwa lub poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego), ale o "częściach nieruchomości służących do użytku publicznego" – a więc o częściach nieruchomości bez rozróżnienia czyją są własnością i jaką funkcję pełnią (np. drogi wewnętrznej, skweru, placu, placu zabaw).
Cechą wspólną "części nieruchomości" o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g. jest jedynie to, że służą one do użytku publicznego. Taka możliwość tj. udostępnienie części danej nieruchomości do użytku publicznego może zaistnieć zarówno w przypadku nieruchomości będących własnością publiczną, jak też będących własnością prywatną (np. plac przy centrum handlowym czy szkole prywatnej); zarówno wyposażonych w chodnik jak też nie posiadających chodnika.
Z powyższych względów Sąd uznał, że § 1 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały wprowadzając regulację dotyczącą tylko pewnego etapu "uprzątnięcia" błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń oraz wprowadzając regulację dotycząca tylko ograniczonego zakresu nieruchomości, których cześć przeznaczona jest do użytku publicznego (tj. tylko tych "części nieruchomości przeznaczonych do użytku publicznego", które wyposażono w chodnik lub chodnik i przylegający do niego pas zieleni) – nie wypełnia delegacji ustawowej z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c) u.c.p.g.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut istotnego naruszenia prawa w zakresie odnoszącym się do § 5 załącznika do zaskarżonej uchwały. Przepis ten został umieszczony w rozdziale 2 Regulaminu (stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały) w którego tytule wskazano, że określa on m.in. "warunki rozmieszczenia" pojemników lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów. Stanowi on zatem wypełnienie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 2) u.c.p.g. zgodnie z którym regulamin określa m.in. wymagania w zakresie rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (...). Z treści tego przepisu nie wynika ograniczenie przyznanego rady gminy upoważnienia do określenia warunków rozmieszenia pojemników i worków przeznaczonych - do nieruchomości publicznych.
Przepis wskazuje na tereny nieruchomości "w tym" przeznaczone do użytku publicznego lub tereny dróg. Wynika z tego, że ustawodawca upoważnił prawodawcę lokalnego do ograniczenia praw właścicieli nieruchomości także nieprzeznaczonych do użytku publicznego lub niebędących drogami - w zakresie swobody rozmieszczania pojemników lub worków do zbierania odpadów. Kwestionowany § 5 załącznika do uchwały dokonuje takiego właśnie ograniczenia wskazując, że pojemniki do zbierania odpadów mają być umieszczone w miejscu spełniającym warunek łatwej dostępności dla mieszkańców nieruchomości oraz warunek łatwej dostępności dla pojazdów specjalistycznych przedsiębiorcy uprawnionego do odbierania odpadów komunalnych.
Zasadny jest zarzut skargi dotyczący § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały.
Zgodnie z tym przepisem "Właściciele nieruchomości winni zapobiegać powstawaniu odpadów i ograniczać ilość wytwarzanych odpadów, a także podejmować działania mające na celu ułatwienie poddania procesom odzysku wytworzonych odpadów, w tym poprzez selektywne zbieranie odpadów na zasadach określonych w niniejszej uchwale". W ocenie Sądu cytowany zapis regulaminowy jest de facto pozbawiony doniosłości normatywnej i stanowi w rzeczywistości postulat. Rada gminy, na mocy delegacji ustawowej upoważniona została do określenia wymagań w zakresie utrzymania porządku i czystości w granicach upoważnienia tj. do ustanowienia przepisów prawa, a nie do formułowania ogólnych celów i stanów pożądanych. "Powinność zapobiegania powstawaniu odpadów" i podejmowania ogólnikowo określonych działań - o jakim mowa w ww. przepisie uchwały, nie jest wystarczająco sprecyzowana. Powoduje to, że ustalenie, czy w danym, konkretnym przypadku obowiązek nałożony mocą aktu prawa miejscowego został wypełniony byłoby kwestią zbyt ocenną i trudną do zweryfikowania.
Zaznaczyć też trzeba, że normy prawne mają za zadanie wyznaczanie określonych zachowań, gdyż ich podstawowym celem jest skuteczne oddziaływanie na zachowania społeczne, nakazują (zakazują) określone postępowania, bądź wyznaczają określoną sferę do swobodnej decyzji adresata, ewentualnie wskazują sposób powinnego zachowania, natomiast nie mogą formułować postulatów, zaleceń czy sugestii określonych działań. Organ winien mieć na uwadze, że przepisy aktów prawnych powinny być tak zredagowane, aby wyrażały intencję uchwałodawcy w sposób dokładny i zrozumiały. Związane jest to z zasadą precyzji w redagowaniu przepisów prawnych, według której przepisy powinny być tak skonstruowane, aby ich adresaci nie mieli wątpliwości co do tego, jaką regułę postępowania wyznacza dany przepis.
Wobec uznania zatem, że przepis § 12 załącznika do zaskarżonej uchwały nie został ustanowiony w granicach upoważnienia ustawowego, Sąd stwierdził jego nieważność.
Zasadny także jest zarzut skargi dotyczący § 14 załącznika do zaskarżonej uchwały. Zgodnie z tym przepisem "Nieruchomości, na której trzymane są zwierzęta domowe, powinny być ogrodzone w sposób uniemożliwiający opuszczenie jej przez zwierzę."
Upoważnieniem ustawowym dla uchwalenia przytoczonych zapisów był przepis art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. zgodnie z którym regulamin określa zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku.
Z upoważnienia wynika, że nałożone obowiązki dotyczące właściwego utrzymania zwierząt domowych, odnosić się mają do postępowania ze zwierzętami domowymi w miejscach przeznaczonych do wspólnego użytku tj. w miejscach publicznych, takich jak place publiczne, ulice, skwery czy parki. Ograniczenia wprowadzane regulaminem nie mogą natomiast obejmować nieruchomości stanowiących własność osób utrzymujących zwierzęta domowe (tak. K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, B. Dziadkiewicz w Komentarzu do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Warszawa 2007, s. 179; por. także wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Białymstoku z 23 lipca 2020 r., sygn. II SA/Bk 196/20).
Nielogiczne jest przy tym argumentowanie, że wprowadzenie wymogu, iż nieruchomość (na której trzymane są zwierzęta domowe) powinna być ogrodzona "nie nakłada obowiązku na właściciela nieruchomości, a jedynie wskazuje, w jaki sposób nieruchomość powinna być zabezpieczona". Żadna nieruchomość nie ogradza się sama. Jeżeli rada gminy wprowadza obowiązek ogrodzenia nieruchomości, to powstaje pytanie – kto ten obowiązek ma wykonać ? Przykładowo w przypadku jeżeli właściciel nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym wielorodzinnym, nie utrzymujący zwierząt domowych, wynajmie mieszkanie osobie utrzymującej zwierzę domowe (np. chomika) – to czy obowiązek ogrodzenia nieruchomości miałby obciążać najemcę – skoro on jest osobą utrzymującą zwierzęta domowe, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g? W jaki sposób ten najemca miałby wykonać obowiązek ogrodzenia nie swojej nieruchomości bez zgody jej właściciela?
Na jakiej podstawie prawnej obowiązek wykonania ogrodzenia nieruchomości miałby obciążyć właściciela tej nieruchomości – skoro on sam nie utrzymuje zwierząt domowych, a więc nie jest osobą wymienioną w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g.? Kto w takim przypadku ponosiłby przewidzianą w art. 10 ust. 2a u.c.p.g. odpowiedzialność (kara grzywny) za niewykonanie obowiązków określonych w regulaminie ?
Ze względu zatem na powyższe przekroczenie granic upoważnienia ustaowego Sąd stwierdził nieważność § 14 załącznika do zaskarżonej uchwały.
Za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący § 15 załącznika do zaskarżonej uchwały. Przepis ten jest wypełnieniem delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt pkt 7 u.c.p.g. zgodnie z którym regulamin ma określać wymagania w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach. Zaskarżony przepis znajduje się w rozdziale 7 "Regulaminu" którego tytuł wskazuje, że dotyczy on wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej. należy Intepretując § 15 Regulaminu (tj. załącznika do zaskarżonej uchwały) należy mieć na względzie opisaną systematykę zaskarżonej uchwały. Kwestionowany przepis należy zatem odczytywać jako pozostający w zakresie upoważnienia ustawowego zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich na określonym obszarze terenu wyłączonego z produkcji rolniczej – tj. na tym obszarze wyłączonym z produkcji rolniczej, której jest jednocześnie terenem o zabudowie wielorodzinnej.
Zasadny jest natomiast zarzut dotyczący § 16 załącznika do zaskarżonej uchwały. Zgodnie z tym przepisem "Utrzymywanie i prowadzenie hodowli zwierząt gospodarskich poza obszarami wymienionymi w § 15 powinno być usytuowane i prowadzone w taki sposób, aby nie pogarszało warunków sanitarnych i porządkowych otoczenia." Słusznie podniósł skarżący, że w przepisie tym prawodawca lokalny wypowiedział się odnośnie "hodowli" zwierząt gospodarskich, w tym ich usytuowania – do czego nie daje upoważnienia wyżej cytowany art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g.
Za niezasadny natomiast uznał Sąd zarzut odnoszący się do § 17 załącznika do zaskarżonej uchwały. W przepisie tym prawodawca lokalny nie wskazał jako obszaru podlegającego deratyzacji – obszaru całej gminy, ale wskazał na część gminy tj. na obszar zabudowany. Ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. nie wskazał, w jaki sposób winien być określony obszar gminy podlegający obowiązkowej deratyzacji. Ustalenie terenu zabudowanego jest możliwe do określenia poprzez chociażby odwołanie się do danych z ewidencji gruntów i budynków.
Ze względu na powyższe Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w pkt 1 sentencji wyroku, natomiast zgodnie z art. 151 ww. ustawy w pozostałej części skargę oddalił.