Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z [...].06.2025 r. sygn. II SAB/Bd 53/25 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. S. (dalej Skarżący) na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej Komendant Policji został zobowiązany do załatwienia wniosku Skarżącego z [...].02.2025 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Komendant dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, która to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ww. wniosku Skarżący wnioskował o kopię zapisu audio-wideo z wideorejestratora pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] z dnia [...] lutego 2025 roku ok. godz. 13:00, obejmującą rejestrowanie poruszania pojazdu F. F. o numerze rejestracyjnym [...], którego jest właścicielem, z zatrzymaniem tego pojazdu włącznie.
Następnie do Komendy Policji wpłynęły wezwania Skarżącego z [...].10.2025 r. i [...].10.2025 r. do pełnego wykonania ww. wyroku WSA. Skarżący wniósł o udostępnienie:
- 1. pełnego, nieedytowalnego pliku/rejestru z urządzenia [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r., obejmującego całość rejestracji pojazdu F. F. od momentu rozpoczęcia obserwacji do zatrzymania pojazdu;
- 2. dziennika zdarzeń (logów) urządzenia z tego dnia — w szczególności numerów klatek, znaczników czasu i impulsów pomiarowych;
- 3. informacji o trybie pracy urządzenia w chwili pomiaru (jazda w śladzie, zbliżanie, ręczny pomiar);
- 4. protokołu i wpisu operatora dotyczącego pomiaru, w tym notatki służbowej oraz danych osoby obsługującej urządzenie;
- 5. danych telemetrii - prędkości radiowozu, odległości do pojazdu mierzonego i impulsów pomiarowych każdej klatki;
- 6. informacji o zakresie retencji zapisu - czy udostępniony materiał stanowi pełen opis zdarzenia, czy jedynie skrót;
- 7. kopii protokołu pomiaru lub dokumentu potwierdzającego wykonanie czynności pomiarowych.
W dniu [...].10.2025 r. Komendant drogą mailową udzielił Skarżącemu odpowiedzi, wskazując, że w jego ocenie wyrok został w pełni wykonany, a wszelkie dane zarejestrowane przez wideorejestrator zawarte na udostępnionym materiale wideo stanowią zapis parametrów wystarczających do oceny poprawności dokonania pomiaru.
Następnie Skarżący złożył do tut. Sądu skargę, w której wniósł o:
- 1. stwierdzenie niewykonania przez Komendanta Policji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z [...].06.2025 r. zobowiązującego organ do załatwienia jego wniosku z [...].02.2025 r.;
- 2. zobowiązanie organu do wykonania wyroku poprzez udostępnienie pełnego zapisu audio-wideo z wideoradaru pojazdu BMW 330i o nr rej [...] z [...] lutego 2025 r., obejmującego cały przebieg zdarzenia - od momentu jazdy radiowozu za pojazdem aż do zatrzymania pojazdu;
- 3. wymierzenie organowi grzywny przewidzianej w art. 154 p.p.s.a.;
- 4. przyznanie sumy pieniężnej w wysokości [...] zł przewidzianej w art. 154 p.p.s.a. z uwagi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że z korespondencji organu wynika, że odpis prawomocnego wyroku został doręczony do organu [...].09.2025 r. Pomimo powyższego Komendant nie wykonał wyroku w pełny sposób. Pismem z [...].09.2025 r. Komendant przekazał Skarżącemu płytę CD zawierającą nagranie wideo, wskazując jednocześnie, że stanowi to realizację wyroku Sądu. Materiał ten obejmuje jednak jedynie fragment zapisu - od 12:51:28 do 12:52:26. Udostępniony materiał nie obejmuje całego przebiegu zdarzenia, w szczególności:
- - momentu jazdy radiowozu bezpośrednio za pojazdem Skarżącego,
- - momentu wykonywania manewru wyprzedzania,
- - pełnego przebiegu czynności kontrolnych.
Fragment ten nie pozwala na weryfikację pomiaru prędkości ani okoliczności zdarzenia. Szczególnie istotne jest to, że w trakcie kontroli drogowej funkcjonariusze Policji odtworzyli w radiowozie zapis obejmujący dłuższy fragment zdarzenia niż materiał przekazany później przez organ. Oznacza to, że w chwili zatrzymania istniał zapis obejmujący szerszy przebieg zdarzenia, w tym moment jazdy radiowozu bezpośrednio za pojazdem Skarżącego. Udostępniony materiał obejmuje zatem jedynie niewielki fragment zapisu i nie odpowiada zakresowi informacji objętej wnioskiem.
Dodatkowo Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia pełnego zapisu z wideorejestratora z [...].02.2025 r. w celu umożliwienia Sądowi oceny, czy wyrok został wykonany w sposób pełny.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że [...].09.2025 r. doręczony został prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy w sprawie II SAB/Bd 53/25, wraz z aktami administracyjnymi. Dnia [...].09.2025 r. przesłał do Skarżącego żądane nagranie załączone na płycie CD, obejmujące poruszanie się pojazdu marki F. F. włącznie z zatrzymaniem pojazdu. Zawarte na płycie CD nagranie odpowiada treści żądania zawartego we wniosku z [...].02.2025 r., a dodatkowo dane zarejestrowane przez wskazany wideorejestrator stanowią zapis parametrów wystarczający do oceny poprawności dokonania pomiaru. Przekazane Skarżącemu nagranie z wideorejestratora zawierające przedmiotową kontrolę drogową i jej przyczynę jest jedynym posiadanym przez organ.
Komendant podkreślił, że kolejnymi pismami Skarżący rozszerzył zakres merytoryczny wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazane we wniosku żądanie zostało następnie rozbudowane o elementy, które nie były przedmiotem skarżonej bezczynności w postępowaniu zakończonym wyrokiem WSA w Bydgoszczy w sprawie II SAB/Bd 53/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Bezsporne było to, że Skarżący przed złożeniem skargi wezwał Komendanta do wykonania wyroku. Bezsporne było również to, że Komendant udostępnił Skarżącemu nagranie, jednak w ocenie Skarżącego był to jedynie jego fragment.
Przypomnieć należy przede wszystkim treść wniosku Skarżącego z [...].05.2025 r. Wnosił on w nim o udostępnienie "kopii zapisu audio-video z wideorejestratora pojazdu BMW 330i o nr rej. [...] z dnia [...] lutego 2025 r. ok godz. 13-tej, obejmującego rejestrowanie poruszania się pojazdu F. F. o nr rej. [...] (którego jestem właścicielem byłem osobą zatrzymaną) z zatrzymaniem pojazdu włącznie. Miejsce B. ul. F.-W. W.".
W odpowiedzi na skargę Komendant wskazuje, że "zawarte na płycie CD nagranie odpowiada treści żądania zawartego we wniosku z [...].02.2025 r., a dodatkowo dane zarejestrowane przez wskazany wideorejestrator stanowią zapis parametrów wystarczający do oceny poprawności dokonania pomiaru.".
Podkreślenia wymaga, że Komendant nie przekazał Sądowi wraz ze skargą nagrania, które zostało udostępnione Skarżącemu. Sąd nie miał zatem możliwości jakiejkolwiek weryfikacji treści udostępnionej Skarżącemu informacji publicznej, w szczególności czy obejmuje ona całość żądanej przez Skarżącego informacji. Jest to tym bardziej istotne, że Komendant zdaje się dokonywać wstępnej weryfikacji zakresu żądanego nagrania, twierdząc, że jest ono wystarczające do oceny poprawności dokonania pomiaru. Nie było obowiązkiem organu nałożonym wyrokiem WSA w Bydgoszczy w sprawie II SAB/Bd 53/25 udostępnienie fragmentu nagrania wystarczającego do oceny poprawności dokonania pomiaru prędkości, ale udostępnienie informacji wskazanej we wniosku Skarżącego z [...].05.2025 r., tj. kopii zapisu audio-wideo z wideorejestratora obejmującej rejestrowanie poruszania pojazdu F. F., z zatrzymaniem tego pojazdu włącznie.
Komendant wywodzi, że przekazane nagranie stanowi jedyne posiadane przez organ, jednak nie można było w toku niniejszego postępowania zweryfikować, czy stanowi ono całość tego nagrania, czy też jedynie jego fragment. Również bowiem fragment nagrania stanowiłby jedyny posiadany przez organ. Skoro jednak Komendant nie nadesłał nagrania Sądowi, tym samym pozbawił skład orzekający możliwości zweryfikowania jego twierdzeń. Jak słusznie wskazuje WSA w Szczecinie w wyroku w sprawie II SA/Sz 817/25, "Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji.
Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Jeżeli więc w aktach sprawy, na podstawie których sąd wydaje wyrok, brak jest dowodów na powyższą okoliczność, to sąd administracyjny nie ma możliwości dokonać rzeczywistej oraz obiektywnej oceny potencjalnego uchybienia organu.".
Podsumowując, organ nie wykazał, że udostępnił Skarżącemu informacje zgodnie z treścią wyroku WSA w Bydgoszczy w sprawie II SAB/Bd 53/25, co uzasadniało na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. orzeczenie jak w pkt 1 wyroku. W ocenie Sądu wysokość grzywny jest adekwatna do okoliczności niniejszej sprawy, mając na uwadze również argumentację przytoczoną poniżej. Organ będzie zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej przez Skarżącego informacji, przy czym może wykazać, że już udostępniona jest pełnym zapisem nagrania zgodnie z wnioskiem Skarżącego z [...].02.2025 r.
Zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a., "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.".
Sąd uznał, że nie było podstaw do orzeczenia, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. do wyrok NSA w sprawie I OSK 3918/18, wyroku WSA w Krakowie w sprawie II SAB/Kr 242/21).
Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA w sprawie III OSK 4394/21, wyrok WSA w Olsztynie w sprawie II SAB/Ol 182/21). W ocenie Sądu niewykonanie wyroku w niniejszej sprawie nie wynikało z lekceważenia czy złej woli w stosunku do Skarżącego, ale prawdopodobnie z błędnej wykładni treści wyroku.
Nie było w niniejszej sprawie podstaw do orzeczenia w trybie art. 154 § 2 zd. 1 p.p.s.a. o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku. Nie pozwalał bowiem na to bowiem charakter sprawy rozpatrywanej przez organ.
Zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a., uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby zasadne było zrekompensowanie mu niedogodności wynikających z niezałatwienia sprawy w terminie. Nie wskazał na konkretne powody, które miałyby przyznanie mu takiej sumy uzasadniać. Dlatego Sąd żądanie skargi w tym zakresie oddalił w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.
Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.