Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. J. L., dalej: "skarżąca" lub "strona", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] – skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił powyższą skargę jako wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu.
W piśmie procesowym z dnia 1 maja 2016 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2016 r., przy piśmie z 22 czerwca 2016 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Jak wynika ze zwrotnej informacji pozyskanej przez operatora pocztowego w dniu 12 lipca 2016 r. przesyłki nie doręczono stronie skarżącej, ponieważ pod wskazanym adresem nie mieszka, po czym w wyniku nieodebrania zwrócona została nadawcy w dniu 21 lipca 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy art. 70 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), które stanowią, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.
Sąd w piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. doręczonym wraz z odpisem postanowienia z dnia 30 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem dnia 26 kwietnia 2016r. pouczył stronę skarżącą o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.
Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upłynął z dniem 19 lipca 2016 r.
Ponieważ skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. do 19 lipca 2016 r. nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia.
Istotne jest również, że w dniu 1 września 2016 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, na obowiązującym urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca złożyła pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 22 czerwca 2016 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 12 lipca 2016 r. W zakreślonym terminie, a więc do dnia 19 lipca 2016 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego rozstrzygnięcia wyjaśnić stronie należy, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca nadała na poczcie wniosek na urzędowym formularzu PPF w dniu 10 października 2016 r. Wniosek ten, jako złożony w prawidłowej formie zostanie rozpoznany niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony z dnia 1 maja 2016 r.