Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. J. L., dalej: "skarżąca" lub "strona", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – za pośrednictwem [...] Oddziału Regionalnego [...] w [...] – skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił powyższą skargę jako wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu.
W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2016 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2016 r., przy piśmie z [...] czerwca 2016 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Jak wynika ze zwrotnej informacji pozyskanej przez operatora pocztowego w dniu [...] lipca 2016 r. przesyłki nie doręczono stronie skarżącej, ponieważ pod wskazanym adresem nie mieszka, po czym w wyniku nieodebrania zwrócona została nadawcy w dniu [...] lipca 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy art. 70 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), które stanowią, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.
Sąd w piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. doręczonym wraz z odpisem postanowienia z dnia 30 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem dnia 26 kwietnia 2016r. pouczył stronę skarżącą o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.
Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upłynął z dniem [...] lipca 2016 r.
Ponieważ skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. do [...] lipca 2016 r. nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia.
Postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podnosząc, że w zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona skarżąca wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W sprawach wszczętych od tego dnia wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej: "p.p.s.a.", zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji.
Zgodnie z powołanym przepisem, tj. art. 260 § 2 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd rozpoznając sprzeciw, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z kolei zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca skorzystała już z prawa wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2016 r. Co istotne, ponownie składając sprzeciw w dniu [...] listopada 2016 r., skarżąca wyraźnie zaznaczyła, że dotyczy on innego, kolejnego postanowienia wydanego w toku instancji w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Wskazać zatem należy, że na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów, Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 zd. drugie). Od postanowienia tego nie przysługuje żaden środek odwoławczy tj. ani sprzeciw, ani zażalenie. Wniesiony przez skarżącą sprzeciw z dnia [...] października 2016 r. jest zatem niedopuszczalny i nie może być merytorycznie rozpoznany przez Sąd.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.