Uzasadnienie
II SA/Bd 35/08
Prezydent Miasta T. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na podstawie art. 28, art. 33 art. 34 ust. 4, art. 36, art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. O. pozwolenie na budowę dla inwestycji: budynku tymczasowego kiosku typu "Ruch" na terenie części działki nr [...] stanowiącej pas drogowy ul. Ż. w T. Uwzględniając decyzję organ wskazał, że rozpatrując wniosek inwestora stwierdzono, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny ma wymaganą formę, uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwiej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującym przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedstawiono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami ochrony środowiska, przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2006 r. znak [...].
Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. K. podnosząc, że nie był powiadomiony o wszczęciu postępowania i uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. – [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 i art. 127 § 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) umorzył postępowanie. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że podstawowym warunkiem skuteczności odwołania jest jego złożenie przez stronę postępowania. Na mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 tej ustawy obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zdaniem organu odwoławczego biorąc pod uwagę rodzaj obiektu i jego usytuowanie na działce, należy stwierdzić, iż organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania jak i obszar oddziaływania obiektu wynikający z brzmienia ww. przepisów Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania projektowanego obiektu zamyka się w granicach działki nr [...] obręb [...] stanowiącej pas drogowy ul. Ż. w T. pozostającej we władaniu Miejskiego Zarządu Dróg w T., a P. K. jest jedynie jedną z osób ubiegającą się o budowę podobnego kiosku typu RUCH na terenie ww. działki.
Skargę na powyższą decyzję złożył P. K. zarzucając naruszenie art. 28 Kpa i 28 § 2 Prawa budowlanego oraz art. 62 Kpa i wnosząc o jej uchylenie, wstrzymanie zaskarżonych decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący podniósł, że jest jedną z osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na budowę na terenie przedmiotowej działki, i że brak konsekwencji w rozstrzyganiu sprawy w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych w odniesieniu do strony – P. K. oraz M. O. Ponadto – zadaniem skarżącego - oba organy orzekające w sprawie nie wykonały wytycznych zwartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt: II SA/Bd 109/07. Wskazał także, że uzyskał w stosunku działki nr [...], położonej przy ulicy Ż. w T. decyzję o warunkach zabudowy, posiada prawa do dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane oraz przedłożył stosowny projekt budowlany i uzyskał [...] października 2006 r. decyzję Prezydenta Miasta T. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę kiosku handlowego tymczasowego na ternie ww. działki. Od tej decyzji z [...] października 2006 r. wniosła odwołanie M. O., a Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2006 r. znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jego skarga na tą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt: II SA/Bd 109/07. Podniósł, że w postępowaniach prowadzonych w sprawach z jego wniosku jak i również z wniosku – M. O., organy orzekające w sprawie nie ustaliły, czy warunki zabudowy dotyczą tego samego miejsca na działce nr [...], położonej przy ul. Ż. w T. Zatem, jeżeli organy orzekające w sprawie przyjęły, że chodzi o różne części przedmiotowej działki, to dlaczego od lutego 2007 r. organ I instancji wstrzymuje, w ramach ponownego rozpatrywania sprawy, wydanie pozwolenia na budowę P. K.. Jeżeli natomiast dotyczą tej samej części działki, to dlaczego organy nie dopuściły P. K. do udziału w przedmiotowym postępowaniu, a także dlaczego nie rozpoznały sprawy w trybie wskazanego przez sąd administracyjny przepisu art. 62 Kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w treści uzasadnienia, a skarżący nie wniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nadto – zgodnie z art. 106 § 3 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sprawie.
Z akt sprawy II SA/Bd 109/07 zawisłej w tutejszym Sądzie wynika, że skarżący uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2006 r. nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta T. ustalającą warunki dla inwestycji polegającej na budowie kiosku tymczasowego typu "Ruch" na terenie działki nr [...] stanowiącej pas drogowy ul. Ż. w T. Następnie skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę i w dniu [...] października 2006 r. Prezydent Miasta Torunia orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę w związku z planowaną inwestycją. Odwołanie od tej decyzji złożyła wówczas M. O., a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] października 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na decyzję Wojewody złożył P. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 17 kwietnia 2007 r. – II SA/Bd 109/07 skargę oddalił. Uzasadniając wyrok Sąd m.in. stwierdził, że "... w rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma posadowienie na spornej działce zarówno kiosku z wniosku skarżącego jak i M. O. Niewątpliwie lokalizacja obydwu obiektów dotyczy tej samej działki. Z map sytuacyjno-wysokościowych znajdujących się w aktach administracyjnych nie można ustalić, czy obiekty te zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dotyczą tego samego miejsca na działce nr [...] położonej przy ul. Ż. w T. Istotne w ocenie Sądu jest również to, że decyzje o warunkach zabudowy wydane dla M. O. oraz skarżącego ustalają warunki nie dla całej działki, lecz dla terenu stanowiącego część działki nr [...]
Wojewódzki Sąd wskazał także w wyroku II SA/Bd 109/07 z dnia 17 kwietnia 2007 r. "...że rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiadało przepisom prawa. Niemożliwe było bowiem dokonanie oceny, czy w sprawie Prezydent Miasta T. prawidłowo prowadził postępowanie odrębne, czy też należało prowadzić jedno postępowanie mając na uwadze art. 62 Kpa, który stanowi, że w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony."
Powyższe ustalenie zostały w mniejszej sprawie dokonane wyłącznie w oparciu o akta tutejszego Sądu – II SA/Bd 109/07, z których dowód przeprowadzono na rozprawie z dnia 20 lutego 2008 r. Organ do którego Sąd zwrócił się tego samego dnia o nadesłanie akt administracyjnych sprawy z wniosku P. K. w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] oraz w przedmiocie pozwolenia na budowę nr [....] w terminie 21 dni pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt przesłanych wraz o odpowiedzią na skargę - na powyższe wezwanie nie zareagował w ogóle. Jedynie po interwencji Sądu bez żadnego dodatkowego wyjaśnienia przysłał w dniu [...] kwietnia 2008 r. odpis decyzji pierwszej z ww. spraw
Z dokonanych więc w ten sposób ustaleń wynika, że zarówno skarżący P. K. jak i uczestniczka M. O. ubiegają się o udzielenie pozwolenia na budowę na tej samej działce i obje uzyskali decyzję o warunkach zabudowy. Nie można więc podzielić stanowiska organu, iż skarżący nie jest w tej sytuacji stroną postępowania i wobec tego jest ono względem niego bezprzedmiotowe, co skutkuje umorzeniem postępowania, skoro zaskarżone przez niego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji rzutuje w sposób istotny na jego interes prawny. Należy też podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na konieczność połączenia w takiej sytuacji prowadzonych postępowań (np. wyrok NSA z 13 maja 1999 r. – II SA 161/99).
Powracając zaś jeszcze do sprawy II SA/Bd 109/07 warto zauważyć i podkreślić, że organ odwoławczy rozpoznał w niej odwołanie uczestniczki postępowania od korzystnej dla skarżącego decyzji organu pierwszej instancji, a przecież uczestniczka M. O. była w tej sprawie w takiej samej sytuacji jak skarżący w niniejszej sprawie. I mimo tego w niniejszej sprawie organ zakwestionował prawo skarżącego do złożenia odwołania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. orzeczono jak w pkt 1 wyroku, a na podstawie art. 152 – jak w pkt 2 wyroku.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku oparto na art. 200 tej ustawy w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).