Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 22 czerwca 2006 r., II SA/Bd 360/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. M. na czynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. w przedmiocie niedopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony postanawia odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka
Arkadiusz Skomra protokolant

Uzasadnienie

Przedmiotem sprawy jest czynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. polegająca na nie uznaniu M. M. za stronę postępowania o pozwolenie na użytkowanie hali z elementów rozbieralnych przy ul. [...] we W. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na pismo M. M. z [...] 2005 r. udzielił informacji, że w sprawie udzielenia ponownego pozwolenia na użytkowanie tej hali toczy się postępowanie administracyjne w trybie art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 98, poz. 1071 z późń. zm.) i w związku z tym M. M. nie przysługują prawa strony tego postępowania.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się pełnomocnik M. M. - adw. P. S., który pismem z dnia 18 stycznia 2006 r. (data wpływu do organu) podniósł, iż jego mandantce przysługuje status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, co miałoby wynikać wprost z poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 kwietnia 2004 r. (sygn. akt SA/Bd 2949/03), w którym poruszony został problem interesu prawnego właściciela nieruchomości do występowania jako strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu na nieruchomości graniczącej. Zdaniem strony skarżącej regulacja wprowadzona przez przepis art. 59 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane wprowadzająca ograniczenie kręgu osób tego postępowania do inwestora nie ma żadnego znaczenia dla sprawy wobec unormowania zawartego w art. 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), zgodnie z którym do spraw wszczętych przed 11 lipca 2003 r. i nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowego prawa budowlanego. W konsekwencji sformułowania zarzutu naruszenia art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 5 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - wezwano organ do usunięcia zaistniałego naruszenia prawa poprzez uznanie M. M. za stronę postępowania.

W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. pismem z 8 lutego 2006 r. ponownie poinformował, że zgodnie z art. 59 ustawy - Prawo budowlane stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie obiektu jest inwestor, wobec czego M. M. nie może występować w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony.

W dniu [...] 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją nr [...], znak: [...], działając na podst. art. 59 ust. 2 w zw. z art. 55 pkt 3 oraz 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, udzielił U. i Z. J. pozwolenia na użytkowanie hali z elementów rozbieralnych przy ul. [...] we W. na okres do dnia 31 grudnia 2015 r.

Pismem z 14 marca 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy "na niedopuszczenie do działania w postępowaniu w charakterze strony". Niejako precyzując przedmiot zaskarżenia wskazano, iż chodzi o czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. polegające na nie uznaniu M. M. za stronę postępowania o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego położonego przy ul. [...] we W. czego dowodem jest pismo organu z 8 lutego 2006 r. Zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. i art. 5 ustawy - Prawo budowlane postawiony został wniosek o uznanie przez Sąd uprawnienia M. M. do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Uzasadnieniem reprezentowanego stanowiska uczyniono dokonaną interpretację stanowiska WSA w Bydgoszczy zawartą w uzasadnieniu wyroku z 8 kwietnia 2004 r. dotyczącego sprawy o sygn. SA/Bd 2949/03, a podnoszoną już w piśmie z 18 stycznia 2006r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie o art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4).

Należy więc przyjąć, że art. 3 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącej objęte jest jednym z 8 przypadków wskazanych w art. 3 § 2 ustawy, o której mowa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, nie zachodzi przede wszystkim kryterium przedmiotowe skargi wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu. Przywołany więc art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dając możliwość zaskarżenia aktów lub czynności, nie ma zastosowania do sytuacji podnoszonej w skardze. Przepis ten odnosi się do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, które organ może podejmować w stosunku do indywidualnego podmiotu, nie ma zaś zastosowania w sytuacji kwestionowania działań organów w zakresie prawidłowości stosowania przepisów procedury administracyjnej. Treść wyjaśnianego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek, w związku z którym ma zostać wydane określone rozstrzygnięcie. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (post. NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, powołane w uwadze 12).

Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach wydanych w okresie obowiązywania art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późń. zm.) uznał m.in., że:

1. przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, należy rozumieć głównie działania materialno -techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (uchwała NSA z dnia 8 września 2003 r., OPS 2/03, ONSA 2004, nr 1, poz. 5, s. 79);
2. przez "czynność" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA należy rozumieć czynność materialno - techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą przez organ administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (post. NSA z dnia 12 marca 1998 r., II SA 1247/97, OSP 1999, z. 2, poz. 25 z glosą L. Żukowskiego, tamże, s. 66 i n.).

W konsekwencji, do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa bądź to, że wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością.

Dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze strony jest czynnością podejmowaną przez organ administracji w toku procedury administracyjnej kończącej się określonym orzeczeniem. Dopiero to orzeczenie ma walor aktu wywołującego skutki w sferze prawnej podmiotów będących stronami postępowania.

Dla takich przypadków, o jakich mowa w skardze, możliwym postępowaniem jest wniesienie w określonym trybie odwoławczym zarzutów co do wadliwości postępowania - naruszenia procedury skutkującego możliwością wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę odrzucił, ponieważ sprawa objęta skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego.