Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. T. O. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. B. i J. B. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości K., powiat[...], województwo [...]., obecnie terytorium Republiki Białoruś, w trybie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418 ze zm.).
Z uwagi na okoliczność, że wniosek T. O. nie spełniał wymogów określonych w art. 6 ust. 1-3 w/w ustawy, Wojewoda [...] pismem z dnia [...]listopada 2008 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie wskazanych w wezwaniu dokumentów, w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Przesyłka zawierającą wezwanie organu została doręczona T. O. w dniu 25 listopada 2008 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesył k. 13 akt administracyjnych).
W wyznaczonym sześciomiesięcznym terminie tj. do dnia 25 maja 2009 r. T. O. nie dostarczył organowi żadnych ze wskazanych w wezwaniu z dnia [...] listopada 2008 r. dokumentów.
W związku z tym, Wojewoda [...] pismem z dnia [...]czerwca 2009 r. poinformował T. O. o pozostawieniu przedmiotowej sprawy bez rozpoznania i o braku możliwości, w związku z treścią art. 5 ust. 1 w/w ustawy, ponowienia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Pismem z dnia 19 marca 2010 r. T. O. wniósł skargę na w/w pismo Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nazwane w skardze postanowieniem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia podkreślając, że skarżący był wielokrotnie informowany, pisemnie oraz na spotkaniach z pracownikiem prowadzącym sprawę i z kierownictwem Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego, o ustawowej procedurze rozpatrywania wniosków dotyczących spraw o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i o wymogach dowodowych niniejszej sprawy, a także był wielokrotnie wzywany do uzupełnienia dowodów związanych z przedmiotowym wnioskiem, niemniej jednak - jak wskazał - skarżący nigdy się z tego obowiązku nie wywiązał.
Ponadto organ podkreślił, że w okresie od wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku (pismo z dnia [...]listopada 2008 r.), do dnia poinformowania skarżącego, pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., o pozostawienia sprawy bez rozpoznania, T. O. nie informował organu o stanie zaawansowania spraw związanych z pozyskiwaniem dokumentów wymienionych w wezwaniu z dnia 18 listopada 2008 r. Dopiero po otrzymaniu pisma o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, skarżący przesłał organowi jeden z dowodów w sprawie tj. orzeczenia nr [...]Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzkiego Oddziału w B. o pozostawieniu nieruchomości we wsi K. które uzyskał z Archiwum Państwowego w B. już w lutym 2009 r., oraz poinformował organ o trudnościach w pozyskaniu niezbędnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Z treści art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż do wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie prawa do rekompensaty z wskazanego tytułu należy dołączyć dokumenty określone w ust. 1-3 powołanego artykułu. W myśl zaś art. 6 ust.6 w/w ustawy, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1-3, wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania.
Ponieważ ustawa o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje skutku nieuzupełnienia w terminie braków formalnych wniosku, należy w tym zakresie zastosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa). Stosownie do zapisów wskazanej ustawy, usunięcie braków formalnych pisma następuje w trybie art. 64 kpa. W myśl art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym, niż wskazanie adresu wnoszącego pismo, wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcia tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że konsekwencją nieusunięci braków pisma jest pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Wprawdzie art. 64 § 2 kpa mówi, że braki pisma powinny być usunięte w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, niemniej jednak należy zauważyć, iż kwestię terminu usunięcia braków pisma dotyczącego problematyki przedmiotowej sprawy, w przeciwieństwie do kwestii skutku nieusunięcia braków tegoż pisma, reguluje szczegółowo ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wyznaczając w tym zakresie termin sześciomiesięczny, co zdaniem Sądu powoduje konieczność, w myśl reguły derogacyjnej lex specialis derogat legi generali, zastosowania jej w sprawie we wskazanym zakresie tj. odnośnie terminu usunięcia braków pisma.
Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że w sytuacji złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zawierającego braki o których mowa w art. 6 ust. 1-3 w/w ustawy, należy wezwać skarżącego do ich uzupełnienie, w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpozna.
W przedmiotowej sprawie, organ zastosował wskazany tryb usunięcia braków wniosku, i doręczył skarżącemu skutecznie wezwanie do usunięcia braków wniosku poprzez przedłożenie określonych w wezwaniu dokumentów, zawierające pouczenie, że nieusunięcie jego braków w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pomimo tego, skarżący w wyznaczonym terminie, nie uzupełnił braków wniosku z dnia 3 listopada 2008 r., w związku z czym organ prawidłowo poinformował go o pozostawieniu jego bez rozpoznania.
Z uwagi na okoliczność, że pozostawienie pisma bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 kpa, w ocenie tutejszego Sądu, nie wymaga wydania aktu administracyjnego, lecz ma charakter czynność maerialno-technicznej, przez którą organ stwierdza, że pismo (podanie) zawiera wadę i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa, należy skargę T. O. uznać za niedopuszczalną. Konsekwencją bowiem stwierdzenia, że określona czynność organu administracyjnego ma charakter czynności materialno-technicznej, jest skutek w postaci niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Czynności materialno-techniczna nie mieszczą się bowiem w katalogu aktów i czynności, na które w myśl art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przysługuje skarga do sądu administracyjnego celem kontroli działalności administracji publicznej.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobligowany był skargę T. O. jako niedopuszczalną odrzucić.