Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] znak [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zmianami) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami przy ul. [...] w B., w ramach dobudowy do istniejącego na działce [...] budynku mieszkalnego (dz. Nr [...] obręb [...]) wraz z wewnętrzną instalacją gazową, oświetleniem terenu, drogami i zielenią.
W uzasadnieniu wskazano, że wniesione zastrzeżenia przez skarżących dotyczące lokalizacji budynku, a zwłaszcza twierdzenia, iż użytkowanie dotychczasowe ich działki zostanie ograniczone lub wręcz stanie się niemożliwym było przedmiotem oceny zawartej w opinii wydanej przez biegłego z dziedziny ogrodnictwa mgr. inż. Andrzeja W. w sprawie wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B. na użytkowanie działek nr [...] i [...], w której to opinii wskazano, że przedłożony projekt jest zgodny z przepisami. Ponadto inwestor zobowiązał się pokryć straty materialne z tytułu ocienienia działki w przypadku zgłoszenia takich roszczeń przez skarżących.
Na skutek odwołania wniesionego przez Stefana i Honoratę Z., w którym zarzucili, iż decyzja organu I instancji nie uwzględnia ograniczenia dalszego dysponowania przez nich sadem, a zwłaszcza znacznym ograniczeniem nasłonecznienia, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż realizacja przez inwestora planowanego zamierzenia budowlanego spowoduje wprawdzie pogorszenie warunków nasłonecznienia terenów sąsiednich, jednakże zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje także pozbawienie lub ograniczenie na sąsiedniej nieruchomości dopływu światła dziennego do znajdujących się na niej upraw. Pozwolenie na budowę powinno zatem uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej - osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone lub zagrożone, a granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno - budowlanych. Zatem nie można mówić w przedmiotowej sprawie o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla S., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] 1994 r., który przewidywał obszar zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej III-IV kondygnacyjnej z usługami w parterze wzdłuż ulicy [...] i wbudowanymi garażami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Stefan Z. i Honorata Z. zarzucając, że realizowana inwestycja wskazana w decyzji ustalającej warunki zabudowy wzdłuż ulicy [...] dotyczy budynku przy ulicy [...], który oddalony jest od ulicy [...] około 150 m i nie obejmuje terenu określonego planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
O obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem prac budowlanych stanowi art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami). Także inwestor, który działa w imieniu właściciela wnosi o wydanie pozwolenia na budowę.
Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
W świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że organ I instancji wobec wcześniej zgłaszanego przez skarżących sprzeciwu oparł się na treści opinii biegłego z dziedziny ogrodnictwa mgr. inż. Andrzeja W. w sprawie wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B. na użytkowanie działek nr [...] i [...], wskazującej na oczywiste ograniczenie użytkowania działki nr [...] po realizacji budynku mieszkalnego z wyliczeniem strat z tytułu obniżonego plonowania.
Wprawdzie powyższa opinia, o ile szczególny przepis prawa nie nadaje jej innego charakteru, stanowi tylko ocenę grupy faktów przy użyciu ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę, a organ ten powinien tylko rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej oceny.
Jak wynika z akt sprawy wcześniejszą decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta B., ustalił warunki zabudowy, określając rodzaj inwestycji oraz warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla S. jak i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wskazując przy tym na załącznik graficzny.
Nie mniej w odniesieniu do podnoszonych przez skarżących zarzutów co do naruszenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego wobec braku przedmiotowego załącznika w aktach administracyjnych, nie można dokonać prawidłowej oceny stawianych zarzutów. Powoływanie się przez organ administracji na zapis z przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego w tej sytuacji nie może skutkować prawidłowością jego oceny, gdyż brak jest dokumentu graficznego.
Zatem jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz orzekł zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.