Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 436/14

Uzasadnienie

Pismem z dnia 30 marca 2014 r. Z. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], w którym poinformowano skarżącego o wynikach przeprowadzonego postępowania skargowego w sprawie jego skarg/wniosków dotyczących pozbawienia możliwości udziału w zajęciach kulturalno-oświatowych, możliwości prowadzenia przez niego rozmów telefonicznych z podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm., dalej jako k.k.w.) oraz zgodności z przepisami § 16 porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego w [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym piśmie z dnia [...] marca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 1 § 1 k.k.w., wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów k.k.w. Zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w., skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Wnioski, skargi i prośby są załatwiane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 647), a właściwymi do ich załatwienia są kierownicy jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, dyrektorzy okręgowi Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, a w przypadku, gdy skarga dotyczy działalności Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Minister Sprawiedliwości.

Skazany może także, jeżeli k.k.w. nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 k.k.w. zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 ustawy, w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.w., skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3 k.k.w. W sprawach dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, kary porządkowej, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności, wykonywania orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu w zakładzie zamkniętym sądem właściwym jest sąd penitencjarny.

Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że żaden przepis prawa regulujący zasady postępowania w przypadku wniesienia przez osadzonego skargi czy wniosku dotyczącego naruszenia prawa przez funkcjonariuszy służby więziennej czy aresztu śledczego nie przewiduje, aby czynności organów postępowania wykonawczego, jak również czynności sądu penitencjarnego dokonywane były poprzez wydawanie aktów o charakterze administracyjnym, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. (vide np. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 609/14, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl/).

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia 24 marca 2014 r. nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej poddanej kontroli sądów administracyjnych, a zatem skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.