Uzasadnienie
Decyzją z... kwietnia 2007 r., Nr... Starosta Ś. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi... Sp. z o.o. w Ś. pozwolenia na budowę zbiornika wody czystej dla stacji uzdatniania wody z planowaną lokalizacja na działce nr... w obrębie ewidencyjnym M. gm. Ś..
Odwołując się od decyzji Z. G. wniósł o uchylenie jej w całości podnosząc, iż ma uzasadnione obawy, iż przedmiotowy zbiornik na wodę zostanie wybudowany za blisko granicy jego działki i prawdopodobnie nie zostaną zachowane przepisane prawem odległości ochronnej sfery sanitarnej dla tego typu przedsięwzięć.
Pismem z... czerwca 2007 r. Z. G. cofnął swoje odwołanie od decyzji Starosty Ś. w sprawie budowy zbiornika wody wskazując, iż w dniu... czerwca 2007 r. sprzedał Zakładowi... Sp. z o.o. w Ś. przyległą działkę.
Wojewoda..., po zapoznaniu się z odwołaniem i pismem z... czerwca 2007 r. strony skarżącej decyzją z... czerwca 2007 r., Nr... na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż wobec cofnięcia odwołania przez skarżącego, postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na decyzję Wojewody... skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie wszelkich robót budowlanych do czasu rozpoznania sprawy przez Prokuraturę, gdyż jego zdaniem Zakład... Sp. z o.o. w Ś. zapłacił zbyt niską cenę za przyległą nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż sądy administracyjne oceniają legalność zaskarżonej decyzji i innych aktów poddanych właściwości sądów administracyjnych. I tak stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Wskazać przede wszystkim należy, iż postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 kpa), gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 kpa). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.
Czynność procesowa – wniesienie odwołania i cofnięcie odwołania, oparta jest na zasadzie rozporządzalności, która jednak jest ograniczona. Podlega ona, bowiem kontroli organu odwoławczego i w razie oceny, że prowadziłaby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, cofnięcie nie mogłoby wywołać skutków prawnych. Wprowadzenie do konstrukcji prawnej odwołania ograniczonej rozporządzalności oznacza, że celem tego środka zaskarżenia jest nie tylko ochrona praw podmiotowych jednostki, ale i obiektywnego porządku prawnego.
W tym konkretnym przypadku należy stwierdzić, że zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki do nieuwzględnienia odwołania z uwagi na to, iż w obrocie prawnym utrzymana byłaby decyzja naruszająca prawo lub interes społeczny. W związku z tym zgodnie z powołanymi wyżej uwagami organ odwoławczy związany był cofnięciem odwołania przez odwołującego się, a zatem nie miał innej możliwości jak wydać decyzję umarzającą postępowanie.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych przez skarżącego to należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Cena, za jaką zbył on nieruchomość uczestnikowi postępowania nie ma, bowiem najmniejszego wpływu na prawidłowość wydanego przez organ I instancji pozwolenia na budowę i jako taka nie może być brana pod uwagę przez sąd przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Okoliczności podnoszone przez skarżącego mogą natomiast stanowić ewentualnie przedmiot roszczeń dochodzonych przed sądem powszechnym.
Skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w oparciu o przepis art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.