Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], Starosta W. na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2 oraz art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej powoływana jako Pb) oraz art. 104, art. 107 § 1, art. 127 i art. 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako kpa) wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy domu letniskowego o pow. zabudowy do 35m2, zbudowanego z drewna, posadowionego na fundamencie betonowym, na działkach o numerach ewidencyjnych [...], obręb ewidencyjny K., gmina K. W uzasadnieniu organ wskazał że inwestor R. L. (dalej określany jako Skarżący) wystąpił z wnioskiem z [...].05.2019 r., dotyczącym zgłoszenia zamiaru budowy ww. domu letniskowego. Po sprawdzeniu na podstawie art. 30 ust. 2 Pb załączonych do zgłoszenia dokumentów stwierdzono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla ww. działek ustala wielkość działki letniskowej i mieszkaniowej o pow. minimalnej 0,1 ha z uwagi na położenia ww. działek na obszarze G.-W. Parku Krajobrazowego. Wielkość działki o numerze ewidencyjnym [...], na której planowana jest w/w inwestycja, wynosi 0,500 ha.
Ponadto część inwestycji zaprojektowano na terenach przeznaczonych pod drogę lokalną, stanowiącą dostęp do jeziora. Oprócz tego działki o nr ew. [...] i [...] mają w swojej wspólnej księdze wieczystej ograniczenia związane z nieodpłatną służebnością drogową. Dodatkowo, zgodnie z planem budynek należy projektować w odległości 12 m od osi drogi oznaczonej symbolem KG 01 dz. nr ew. [...] oraz 5 m od drogi dojazdowej KD (czyli 5 m od działki nr ew. [...], której nie można zabudować, ogradzać).
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja nie jest zaprojektowana na drodze prowadzącej do jeziora, ponieważ decyzją Wójta Gminy K. z [...].05.2014 r. została wyznaczona nowa droga. Działki o nr ew. [...] i [...] we wspólnej księdze wieczystej nie mają ograniczeń związanych ze służebnością drogową. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. został uchwalony 10.06.1997 r. Działkę [...] nabył za zgodą Gminy 2.04.1992 r. jako działkę letniskową. Wypis z mpzp dla wsi K. i D. postanawia, że działki [...], [...] i [...] położone są na terenach przeznaczonych pod zabudowę letniskową. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2a Pb zezwala na podstawienie jednego domku do 35m2 na działce o powierzchni 500 m2, a ww. działki mają w sumie 674 m2.
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa i art. 82 ust. 3 Pb utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały [...] Rady Gminy K. z 10.06.1997 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. we wsiach K. i D. w zakresie ustalenia terenów zabudowy, usług turystycznych i zalesień (dalej powoływany również jako mpzp). Teren ten znajduje się także w obrębie G.-W. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 1 pkt 4 obowiązującego miejscowego planu, wielkość działki letniskowej i mieszkaniowej ustala się o pow. minimalnej 0,1 ha (1000 m2) z uwagi na położenie wsi K. i D. na obszarze G.-W. Parku Krajobrazowego.
Przepis art. 29 ust. pkt 2a Pb dotyczy zupełnie innych kwestii, niż zapis § 2 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu. Przepis ten brzmi następująco: pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Przepis ten zezwala na budowę na podstawie zgłoszenia wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, ale w liczbie nieprzekraczającej 1 na każde 500 m2 działki. Przepis ten określa jedynie tryb procedury (zgłoszenie czy pozwolenie na budowę).
Zatem gdyby inwestor chciał usytuować np. dwa takie obiekty na działce o pow. 500 m2, to musiałby złożyć wniosek o pozwolenie na budowę. Jednakże rada gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako akcie prawa miejscowego, może ustalać różnego rodzaju ograniczenia np. dotyczące wielkości działek, na których mogą być sytuowane dane obiekty budowlane. Może też wprowadzać zakazy sytuowania danych obiektów budowlanych na określonym terenie.
Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W niniejszym planie Rada Gminy K. zadecydowała, że wielkość działki letniskowej i mieszkaniowej ustala się o pow. minimalnej 0,1 ha. Zsumowana powierzchnia trzech działek inwestora wynosi 674 m2, zatem nie spełnia wymogu określonego w § 2 ust. 1 pkt 4 obowiązującego planu.
Ponadto usytuowanie i projektowanego budynku nie spełnia także warunku określonego w § 2 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu, który wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy w odniesieniu do drogi [...], oznaczonej symbolami KG 01 - wyznaczona jest w odległości 12 m od osi drogi. Odległość ta wynosi ok. 8-9 m.
Odrębną kwestię stanowi przeznaczenie działek nr [...] i [...]. W obowiązującym planie teren ten jest nadal przeznaczony pod drogę dojazdową KD. Zatem kwestia braku obciążeń działek nr [...] i [...] służebnością drogową nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
Nadto w czasie rozpatrywania zgłoszenia Odwołującego przed Starostą W. toczyło się postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę budynku letniskowego na ww. działkach, zawieszone postanowieniem z [...].01.2017 r. znak [...]. Dopiero pismem z [...].05.2019 r. Skarżący złożył rezygnację z ww. projektu budowy budynku letniskowego. Zatem w tej samej sprawie zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, następnie przed jego zakończeniem Skarżący zgłosił zamiar budowy tego samego budynku. Co prawda zgłoszenie zamiaru budowy obiektu budowlanego do momentu wydania decyzji o sprzeciwie jest procedurą odrębną i niezależną od kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie mogą toczyć się równocześnie dwa postępowania w tej samej sprawie. Przyjęcie zgłoszenia spowodowałoby bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do kwestii zakupu przez Skarżącego w dniu [...].04.1992 r. działki nr [...] za zgodą Gminy jako działki letniskowej, organ wskazał, że kwestia ta nie stanowi przedmiotu niniejszych rozważań, jednakże Urząd Gminy K. na stronie Biuletynu Informacji Publicznej ([...] szczegółowo wyjaśnia genezę i okoliczności związane z zakupem powyższych działek jako działek lotniskowych, podczas gdy zgodnie z ówczesnym miejscowym planem stanowiły one działki rolne.
W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy organ I instancji prawidłowo zgłosił sprzeciw, ponieważ zamierzenie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. ze względu na zbyt małą powierzchnię zsumowanych działek nieodpowiadającą wymogom miejscowego planu, zbyt bliskie usytuowanie planowanego budynku względem osi drogi KG 01, a także przeznaczenie w miejscowym planie działek nr [...], [...] pod drogę dojazdową KD.
Skargę na powyższą decyzję złożył R. L., zarzucając jej:
- 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb wobec przyjęcia, że zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z zapisami § 2 ust 1 pkt 4 mpzp, którego ustalenia w świetle przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP zostały zaliczone do źródeł prawa powszechnie obowiązujących na obszarze organów, które je ustanowiły;
- 2. naruszenie art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 22 Konstytucji wobec usankcjonowania przez organy administracji naruszenia prawa prywatnej własności przez zasłanianie się ograniczeniami wynikającymi z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 3. pominięcie, że w hierarchii źródeł prawa akty prawa miejscowego nie mogą pozostawać w sprzeczności z aktami prawa wyższego rzędu takimi, jakimi są ustawy;
- 4. naruszenie art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez nadmierną ingerencję przez organ I instancji w sferę prawa własności i tym samym uchybienie obowiązkowi działania z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego;
- 5. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez wewnętrzną sprzeczność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekazanego jako wypis Skarżącemu, a powoływaniem się w decyzjach na zapisy § 2 ust. 1 pkt 4 mpzp powołanego w skarżonej decyzji, gdyż z treści ww. uchwał wynika, że to są dwa różne plany miejscowego zagospodarowania przestrzennego i operujący różnymi wielkościami działek;
- 6. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów Skarżącego oraz nieustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do bezzasadnego zgłoszenia sprzeciwu;
- 7. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżanej decyzji w sytuacji, gdy uchybienia organu miały istotny wpływu na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania;
- 8. naruszenie prawa miejscowego, tj. pkt 7 c uchwały nr [...] z 10.06.1997 r. Rady Gminy K., powołanej w uzasadnieniu decyzji, oraz wyłącznie dostępnej na stronie internetowej [...] - dla działek mniejszych wymienionych w pkt 7 stworzy się możliwość dokupienia ziemi do wielkości 10 arów.
Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej poprzez uchylenie decyzji organu I instancji, względnie jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. Podkreślił, że dostępna na stronie internetowej uchwała [...] Rady Gminy K. w pkt 7 c stanowi, że stworzy się możliwość dla działek mniejszych niż 10 arów dokupienia ziemi. Wójt Gminy K. do dnia dzisiejszego nie stworzył takiej możliwości, a nawet nie zaproponował żadnego rozwiązania dotyczącego tej kwestii.
Ponadto Skarżący wskazał, że on i organ administracji dysponują zupełnie innymi kryteriami powierzchni działek oraz odległości projektowanego budynku od drogi oznaczonej symbolem KG 01.
Skarżący wyjaśnił również, że decyzją [...] z [...].06.2014 r. Wójt Gminy K. zatwierdził podział nieruchomości - działki nr [...] położonej w K. na działki nr [...] o pow. 0.0092 ha oraz [...] o pow.0.2673 ha. Na działce nr [...] ustanowiono służebności przejazdu i przechodu dla działek nr [...]. Podział nieruchomości został dokonany w oparciu o art. 94 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ze względu na powiększenie sąsiedniej działki. Wobec tego na działkach o numerze ewidencyjnym [...] i [...] nie ma ograniczeń związanych ze służebnością drogową. Droga wytyczona jest w tej chwili poprzez działki sąsiadujące z nieruchomością Skarżącego.
Sąd zważył, co następuje
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb, zgodnie z którym, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący planował budowę domu letniskowego o powierzchni zabudowy do 35m2, zbudowanego z drewna, posadowionego na fundamencie betonowym. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a) Pb, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki (...). Stosownie natomiast do art. 30 ust. 1 pkt 1 Pb, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 2a) wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Biorąc pod uwagę powyższe bezspornie planowana inwestycja wymagała dokonania zgłoszenia i organ co do zasady miał w związku z tym prawo do złożenia sprzeciwu, stosownie do cyt. art. 30 ust. 6.
Nie jest kwestionowane przez strony postępowania, że działki nr [...], [...] i [...] są objęte ustaleniami uchwały [...] Rady Gminy K. z [...].06.1997 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. we wsiach K. i D. w zakresie ustalenia terenów zabudowy, usług turystycznych i zalesień. Skarżący nie kwestionował również poczynionego przez organy administracji ustalenia, że ww. działki nr [...] i [...] są w ww. planie przeznaczone pod drogę dojazdową KD. Z kolei zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu: "wielkość działki letniskowej i mieszkaniowej ustala się o pow. minimalnej 0,1 ha z uwagi na położenie wsi K. i D. na obszarze G.-W. Parku Krajobrazowego".
Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Ponadto w myśl art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, ale na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ich zakres obowiązywania jest zatem ograniczony pod względem terytorialnym i przedmiotowym, co oznacza, że mogą być wydawane przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej niezespolonej i jedynie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.
Nie budzi wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez organ uchwałodawczy zasadniczej jednostki podziału terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego. Stanowi o tym wprost art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego organ określa obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1), wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (art. 15 ust. 2 pkt 5), zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu (art. 15 ust. 2 pkt 6), jak również szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 9). Co również istotne, zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Brak jest zatem podstaw do kwestionowania mocy obowiązującej przedmiotowej uchwały w sprawie mpzp. Dopóki uchwała ta funkcjonuje w obiegu prawnym, dopóty jej ustalenia wiążą adresatów uchwały, a zatem zarówno podmioty planujące realizację inwestycji na obszarze objętym planem, jak i organy administracji publicznej, i to niezależnie od innych okoliczności - w szczególności z uwagi na podnoszony przez Skarżącego fakt istnienia wypisu z przedmiotowego mpzp z 17.02.1016 r., w którego treści zabrakło przytoczenia ww. § 2 ust. 1 pkt 4. Niewątpliwie jest to nieprawidłowość, tym niemniej nie może ona powodować utraty mocy obowiązującej ww. zapisu obowiązującego mpzp.
Tym samym, w pełni zasadnie Starosta oraz Wojewoda uznali, że planowana przez Skarżącego inwestycja narusza ustalenia obowiązującego i obejmującego rzeczoną nieruchomość mpzp wskutek tego, że łączna powierzchnia działek wynosi 674 m2 i jest mniejsza niż wymagane planem 1000 m2. Okoliczność ta obligowała z kolei do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji co do zgłoszenia Skarżącego zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb (organ administracji architektoniczno - budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy). Brzmienie przytoczonej regulacji nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do jej wiążącego charakteru oraz nieprzyznaniu przez ustawodawcę organowi administracji możliwości do ostawienia od jej zastosowania poprzez przyznanie choćby minimum uznania administracyjnego.
Odnośnie zarzutu związanego z możliwością dokupienia brakującej powierzchni nieruchomości, do której zobowiązała się Gmina K., to okoliczność ta nie może być analizowana w niniejszej sprawie. Jeśli Skarżący uważa, że po stronie Gminy zaktualizował się ww. obowiązek, winien podjąć stosowne środki prawne w celu jego wyegzekwowania. Dopóki jednak powierzchnia nieruchomości jest mniejsza niż wymagane przez mpzp 0,1 ha (1000 m2), jej zabudowa jest niemożliwa.
Nie sposób podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP. Po pierwsze, rozstrzygające sprawę organy administracji, co już wyżej wspomniano, był zobligowany do uwzględnienia obowiązujących przepisów planu przy ocenie projektowanej zabudowy na działce Skarżącego. Żaden przepis prawa nie uprawnia organów administracji architektoniczno - budowlanej do odstąpienia od uwzględnienia przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Po drugie, w ramach prowadzonego postępowania organy te nie były uprawnione do oceny zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami prawa rangi ustawowej.
W konsekwencji również Sąd nie mógł ocenić zgodności spornego planu z obowiązującymi ustawami, gdyż w opisywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia Skarżący uczynił decyzję organu administracji architektoniczno - budowlanej, a nie taką uchwałę. Z tych samych powodów nie był zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego.
Niezależnie od powyższych rozważań Sąd wskazuje, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem również i przeznaczenie terenów pod danego rodzaju zabudowę, oczywiście może podlegać weryfikacji, ale w trybie uregulowanym przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wspomniano wcześniej, Skarżący nie kwestionował poczynionego przez organy administracji ustalenia, że działki nr [...] i [...] przeznaczone są w mpzp pod drogę dojazdową KD, co również wyklucza ich zabudowę. Nie mają przy tym znaczenia kwestie związane z ewentualnym wpisaniem do ksiąg wieczystych służebności w tym zakresie, ponieważ moc obowiązującą posiada mpzp. Okoliczność ta jednak nie większego znaczenia z uwagi na niespełnienie podstawowego warunku związanego z minimalną powierzchnią zabudowy nieruchomości. To samo dotyczy kwestii związanej ze wskazywanym przez organy przekroczeniem obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy, która wynosi, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 mpzp, 12 m od osi drogi, a z niekwestionowanych przez Skarżącego ustaleń organów wynika, że w przypadku planowanej inwestycji wynosi ona ok. 8-9 m od osi drogi KG 01.
Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2a Pb, ponieważ regulacja ta nie dotyczy niniejszego stanu faktycznego, a decydujące znaczenie ma obowiązywanie mpzp, którego zapisy wykluczają powstanie planowanej przez Skarżącego zabudowy. Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy obu instancji prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały trafnych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia, dotyczących zwłaszcza powierzchni nieruchomości. Nie były zatem zasadne zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania wymienionych w skardze.
Mając powyższe na uwadze, po ustaleniu, że organy nie naruszyły przepisów w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), w oparciu o art. 151 cyt. ustawy orzeczono jak w sentencji.