Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zmianami) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zmianami) w związku z odwołaniem "B." Spółki z o.o. w T., przy ul. [...] od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2004 r. znak: [...], [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w T. pozwolenia na budowę Wytwórni Mas Bitumicznych wraz z przebudową przyłączy elektroenergetycznych (zalicznikowych) do EC 2, budową przyłącza linii kablowej 15 KV, budową stacji transformatorowej odbiorcy na terenie przy ul. [...] w T. - działki nr [...] oraz przyłącza energetyczne - dodatkowo działki nr [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji przez "B." Spółkę z o.o. stanowisko kwestionujące prawo inwestora do korzystania ze służebności przejazdu ustanowionej na działkach nr [...] jest bezzasadne. Inwestor spełnił wymagania określone przepisem art. 32 Prawa budowlanego, złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez właściwe jednostki powołane do tego typu uzgodnień. Organ I instancji zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego mając także na uwadze decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] 2004 r. znak: [...] dotyczącą pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego, nie mógł odmówić inwestorowi zatwierdzenia tego projektu i wydania pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.
Ponadto inwestor oprócz oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o prawie dysponowania m.in. na cele budowlane działkami, co do których kwestionowane jest prawo do korzystania ze służebności przejazdu, przedstawił również dowody stwierdzające posiadane prawo własności działek nr [...] w stosownych aktach notarialnych.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego złożył "B." Spółka z o.o., wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [..] z dnia [...]1997 r. Stefan B. działający w imieniu Spółki "B." ustanowił na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] (która została odłączona z KW nr [...]) służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez działki oznaczone numerami [...], co oznacza że każdoczesny właściciel tej działki może korzystać z obciążonych działek celem dojazdu do działki nr [...], nie posiada natomiast prawa korzystania z wyżej wymienionych działek celem dojazdu do innych nieruchomości, a tym samym inwestor wprowadził w błąd organ składając oświadczenie o prawie korzystania ze służebności drogi dojazdowej na wymienionych działkach. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenie art. 7 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz art. 77 k.p.a.
W uzupełnieniu powyższej skargi "B." Spółka z o.o. podniosła, że o wszczęciu postępowania z wniosku inwestora N. Sp. z o.o. z siedzibą w T. nie została zawiadomiona jako strona postępowania, a tym samym naruszony został przepis art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego.
O obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem prac budowlanych stanowi art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zmianami).
Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności dotyczących ustanowienia służebności gruntowej drogi należy stwierdzić, iż organ powołał się inwestorowi przysługuje służebność gruntowa polegająca na prawie przejścia i dojazdu do działki nr [...] oraz [...], bowiem inwestor oprócz oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o prawie dysponowania m.in. na cele budowlane działkami, co do których kwestionowane jest prawo do korzystania ze służebności przejazdu, przedstawił również dowody stwierdzające posiadane prawo własności działek nr [...] i [...] w stosownych aktach notarialnych z dnia [...] 2004 r. Rep. A nr [...] oraz z dnia [...] 2004 r. Rep. A nr [...], nie odniósł się natomiast do podniesionych okoliczności dotyczących kwestionowanego dojazdu do innych nieruchomości przez które przebiega droga dojazdowa (niepubliczna) do inwestycji.
W niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treści odpowiadających wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. na organie ciąży także obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności podnoszonych argumentów.
W szczególności organ powinien wskazać konkretną numerację działek stanowiących teren planowanych inwestycji (z uwzględnieniem ewentualnej zmiany geodezyjnego oznaczenia działek gruntu) a następnie ustalenia te odnieść do zakresu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2004 r. Nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2004 r. znak: [...], [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w T. pozwolenia na budowę.
Dokonując oceny powyższych twierdzeń organu odwoławczego należało uznać, że nie znajdują one oparcia w aktach administracyjnych. Zaznaczyć należy przy tym, iż w myśl przepisu art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) - Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a dla kontroli legalności zaskarżonego aktu szczególne znaczenie ma jego uzasadnienie.
Zatem jako niepełne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.
W dokumentach załączonych do sprawy, aktach administracyjnych brak jest czytelnych dokumentów graficznych (map) kompleksowo odnoszących się do stanu prawnego obszaru oddziaływania obiektu.
Wskazane wyżej uchybienia proceduralne organu odwoławczego stanowią naruszenie dyspozycji przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., mogące mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz orzekł zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.