Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2009 r., wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Bd 989/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 20 lipca 2010 r.
Pismem z dnia 31 lipca 2010 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. Jako ustawową podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 271 pkt 2, art. 273 § 1 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż z uwagi na brak środków finansowych nie miał możliwości kontaktowania się z pełnomocnikiem w toku postępowania. Ponadto podniósł, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa popełnionego przez Prezydenta Miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w art. 271, art. 272 i art. 273 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Konieczność oparcia żądania dotyczącego wznowienia postępowania na ściśle określonych ustawowych podstawach oznacza nie tylko obowiązek powołania przez skarżącego w skardze określonego przepisu, lecz również wymóg przytoczenia przez niego okoliczności uprawdopodabniających faktyczne istnienie podstawy wznowienia. W orzecznictwie bowiem wyraźnie podkreśla się, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom, tj. wskazanie odpowiednich przepisów ustawy, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (por. np. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r., I OSK 1092/10; postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., II OSK 1670/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Występowanie tak rozumianej podstawy wznowienia warunkuje dopuszczalność wznowienia i w związku z tym podlega badaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym przed merytorycznym rozpoznaniem skargi. Jeżeli zaś okaże się, że skarga o wznowienie postępowania, pomimo formalnego wskazania przez skarżącego stosownych przepisów, nie jest faktycznie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, to nastąpi jej odrzucenie przez Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
Tymczasem w niniejszej sprawie już z samego uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi. Wskazane przez skarżącego trudności w nawiązaniu kontaktu z pełnomocnikiem nie stanowią o istnieniu jakiejkolwiek podstawy wznowienia, a raczej przesądzają o braku należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw. Natomiast podniesiona przez skarżącego okoliczność popełnienia przestępstwa przez Prezydenta Miasta [...] nie została w ogóle uzasadniona.
W tym stanie rzeczy należało orzec o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.