Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 882/22

Uzasadnienie

1. 1. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. P. W. (dalej: spółka, skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy Ś. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW na części działki nr [...] – obręb O., położonej w miejscowości O., gmina Ś..
2. 2. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. Wójt Gminy Ś. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
3. 3. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
4. 4. Wójt Gminy Ś., po ponownym rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] maja 2022 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej na części działki nr [...] – obręb O., położonej w miejscowości O., gmina Ś..

Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej "u.p.z.p."). Organ stanął na stanowisku, że niniejszą inwestycję należy zakwalifikować jako zabudowę produkcyjną, natomiast na terenie objętym analizą mieszczą się zabudowania mające odmienną funkcję, tj. budynki mieszkalne i budynki inwentarskie związane z działalnością rolniczą.

1. 5. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca w szczególności zarzuciła naruszenie art. 61 u.p.z.p. wskazując na fakt, że planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 ze zm. – dalej "u.o.z.e."), natomiast zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do ww. instalacji nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto spółka podniosła, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., ponieważ studium nie jest aktem prawa miejscowego i wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej. W związku z powyższym studium nie może mieć wpływu na warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a wartość mocy produkcyjnej wskazana w ww. przepisach jest bez związku dla planowanej inwestycji.
2. 6. W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy Ś. prawidłowo zakwalifikował planowaną inwestycję jako zabudowę produkcyjną, a nie jako instalację odnawialnego źródła energii, zatem nie można było zastosować wyjątku określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Uzasadniając powyższe stanowisko organ wskazał, że stosując art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy odwołać się do reguł wykładni systemowej i uwzględnić przepisy dotyczące lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3 a u.p.z.p.).

W ocenie organu z ww. przepisów wynika, że rozmieszczenie urządzeń infrastruktury energetycznej o mocy przekraczającej 100 kW należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego. Na tej podstawie organ stwierdził, że w analizowanym obszarze, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie ma zabudowy produkcyjnej, która pozwoliłaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

1. 7. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
2. - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i przyjęcie, iż w związku z tym, że polityka określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest sprzeczna z celem przedsięwzięcia, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej lokalizacji, podczas gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest indywidualnym orzeczeniem organu co do określonej lokalizacji – bez uwzględnienia studium, którego treści obliguje jedynie co do kierunków polityki, a nie co do konkretnych decyzji w oparciu o politykę zagospodarowania przestrzennego;
3. - art. 7 k.p.a. i art. 50 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie zastosowanie powyższych przepisów i zaniechanie przez organ wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy w postaci przedłożenia oświadczenia o zapewnieniu podłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej przez jej operatora, pomimo ciążącego na nim ustawowego obowiązku, czym rażąco naruszył przepisy prawa;
4. - art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii;
5. - art. 7, w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, że w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa, w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takich jak: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny oraz flory, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki, brak negatywnego oddziaływania na krajobraz;
6. - art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm. – dalej "u.o.g.r.l.") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja skarżącej na cele nierolnicze podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
7. - art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie i nie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji gdy Gmina nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym Wójt po analizie stanu faktycznego w kontekście treści art. 61 u.p.z.p. powinien orzec jak we wniosku, a nie sugerować się jedynie nieostrą charakterystyką studium generującą obowiązki jedynie po stronie gminy w przypadku realizacji planowania i zagospodarowania przestrzennego w uchwalonym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego a nie obligującego wnioskodawcę;
8. - art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, przy błędnym uznaniu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć, w czasie gdy studium wiąże jedynie organy Gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie MPZP nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy, a przepisy na które powołuje się Burmistrz W., odnoszą się wyłącznie do kierunków zagospodarowania przestrzennego w studium, które nie ma charakteru normatywnego;
9. - art. 61 u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie oraz nie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem; jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było zbadanie czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej a nie do urzeczywistnienia w decyzji odmawiającej abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego indywidualnego rozpatrzenia treści wniosku – jedynie pod kątem treści art. 61 u.p.z.p.,
10. - art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nie rolne co doprowadziło do naruszenia prawa własności.
11. 8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

9. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest zasadna.

10. Odnosząc się do zawisłego w przedmiotowej sprawie sporu, w pierwszej kolejności Sąd jest zobligowany do oceny zajętego przez organy stanowiska co do prawidłowości kwalifikacji zamierzonej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii, skoro ustalenie charakteru planowanej inwestycji ma istotny wpływ na zakres postępowania wyjaśniającego z uwagi na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W przypadku kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. brak jest bowiem konieczności oceny spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. W art. 61 ust. 1 pkt 1 sformułowano zaś wymóg polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jako przesłanka "dobrego sąsiedztwa" nie obowiązuje jednak w odniesieniu do obiektów wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

W myśl zaś art. 2 pkt 13 u.o.z.e. instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

1. a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,
2. b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego.

Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

Zdaniem Sądu, skoro przedmiotowa inwestycja polega na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, to planowane przedsięwzięcie sprowadza się do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Zatem w sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej, a więc odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To zaś oznacza, wbrew stanowisku organów, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21).

W przedmiotowej sprawie nie było zatem konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzenie jego analizy w celu oceny dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Z przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprost wynika, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stanowi zaś instalację odnawialnego źródła energii w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.z.e. Konsekwencją powyższego jest więc brak konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

11. Powyższe naruszenie przepisu prawa (błędna wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p.) nie przesądza jednakże w przedmiotowej sprawie o jej wyniku w ponownym postępowaniu. Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi z urzędu dostrzegł, że orzekające w sprawie organy orzekły nie weryfikując treści wniosku oraz ewentualnego wpływu na wynik sprawy powierzchni inwestycji. Należy zauważyć, że w swoim wniosku skarżąca spółka wskazała, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje jedynie część działki nr [...], jednak wnioskodawca nie sprecyzował jednoznacznie wielkości powierzchni planowanej inwestycji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów działka nr [...] ma powierzchnię 4,46 ha. Z pewnością nie jest zatem prawidłowe ani jednoznaczne wskazanie we wniosku, przybliżonej "powierzchni zabudowy" "do 0,49 ha", obowiązkowe jest bowiem określenie całej powierzchni terenu planowanej inwestycji (a nie tylko powierzchni zabudowanej), co ma szczególne znaczenie, gdy inwestor deklaruje posadowienie inwestycji jedynie na części działki ewidencyjnej. Terenu inwestycji nie określono także jednoznacznie w granicach np. poprzez wskazanie konkretnych danych identyfikujących przestrzennie położenie punktów wyznaczających teren planowanej inwestycji. Nie jest zatem wystarczające w takim przypadku wyrysowanie na mapie bez oznaczenia skali terenu z oznaczeniem jedynie literami A-B-C-D-E-F-G-H, podczas gdy jedynie punkty A i H można zidentyfikować, jako punkty graniczne działki nr ewid.[...] W istocie nie jest możliwe ani jednoznaczne ustalenie, ani następnie zweryfikowanie wielkości terenu inwestycji.

Tym bardziej niedopuszczalne jest orientacyjne określanie wielkości terenu inwestycji jak miało to miejsce we wniosku – "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha". Wyżej wymieniona powierzchnia jest liczona po granicach opracowania jak wskazano w załączniku nr [...] do wniosku. Dokładna powierzchnia urządzeń zostanie zweryfikowana na etapie projektu budowlanego. Załączona koncepcja ma charakter poglądowy." Sąd podkreśla, że wielkość i jednoznaczne położenie terenu inwestycji, gdy nie obejmuje on terenu całej działki ewidencyjnej obligatoryjnie winien inwestor określić we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a następnie organ w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Między innymi tym zakresem decyzji będzie bowiem związany organ wydający decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie jest dopuszczalne określanie czy ustalanie konkretnego terenu inwestycji dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Istnieje zatem potrzeba wyjaśnienia tej kwestii. Oznaczenie powierzchni działki (a tym bardziej części działki, której dotyczy inwestycja) w decyzji o warunkach zabudowy stanowi jeden z zasadniczych elementów zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wynika to z treści art. 54 i art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak trafnie zauważył NSA w wyroku z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 743/17 przewidziany w art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji, na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie (tj. mapie odpowiadającej wymogom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W przypadku zaś takich inwestycji jak budowa farmy fotowoltaicznej, a więc zabudowy w istocie niekubaturowej, opartej wyłącznie o parametr powierzchni zabudowy – określenie tej powierzchni jest istotnym elementem warunków realizacji inwestycji, w szczególności decydującym o rodzaju przepisów odrębnych, jakie do tej inwestycji mogą mieć zastosowanie.

Zgodnie bowiem z § 3 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym m.in. zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a). Oznacza to, że wskazanie powierzchni zabudowy systemami fotowoltaicznymi jest istotne z punktu widzenia kwalifikacji tego przedsięwzięcia jako podlegającego ocenie co do wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy powyższa kwestia pozostaje nader istotna, bowiem deklarowana powierzchnia oscyluje wokół powierzchni granicznej dla terenu przedmiotowej inwestycji położonego na obszarze objętym formami ochrony przyrody. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że teren ten położony jest na obszarze [...] Parku Krajobrazowego. Te okoliczności winny zostać zatem jednoznacznie doprecyzowane przez wnioskodawcę a następnie zweryfikowane przez organ.

Wskazania również wymaga, że elementy jakie powinien zawierać wniosek o ustalenie warunków zabudowy reguluje art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w tym co do treści wniosku i formy załącznika graficznego. We wniosku spółka wskazała m.in., że farma fotowoltaiczna będzie składała się z paneli fotowoltaicznych w ilości do 2500 sztuk usytuowanych rzędami o łącznej mocy do 1 MW. Zauważyć jednak należy, że na planowaną inwestycję składają się wszystkie elementy farmy fotowoltaicznej i we wniosku należy wskazać ich parametry techniczne i gabaryty. Poza liczbą i łączną mocą paneli będzie to moc i powierzchnia jednostkowa paneli, liczba planowanych stołów i rzędów w jakich będą umiejscowione stoły, powierzchnia zajęcia przez stoły, system umiejscowienia, powierzchnia dojazdu, miejsc postojowych, parametry kontenerowej stacji transformatorowej. Zdaniem Sądu powyższych parametrów zabrakło we wniosku skarżącej.

Podkreślenia wymaga, że wniosek nie określa także planowanej powierzchni zabudowy poszczególnych elementów farmy fotowoltaicznej. Uchybienia w tym zakresie także mogły mieć wpływ na wynik sprawy poprzez konieczność zbadania, czy przedmiotowa inwestycja ze względu na jej parametry jest zgodna z przepisami odrębnymi w szczególności z zakresu ochrony przyrody i ochrony środowiska.

Mając na uwadze wskazane powyżej naruszenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącą wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Prowadząc ponownie postępowanie organ winien wezwać spółkę do sprecyzowania wniosku, stosownie do powyższego stanowiska Sądu oraz rozstrzygnąć sprawę po ewentualnym zbadaniu spełnienia warunków określonych w przepisach szczególnych, związanych z powierzchnią planowanej inwestycji oraz parametrami planowanych urządzeń.

12. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowego stanowiska w sprawie. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Ponadto, jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, przepis art. art. 15zzs? ust. 3 powołanej ustawy należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia.