Uzasadnienie
Decyzją z 8 kwietnia 2021 r. nr 40/2021, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lipnie (PPIS), na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 195 – dalej "ustawa o PIS") nakazał D. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...] nr [...] L., ograniczenie działalności siłowni oraz klubu fitness, położonych na terenie obiektu [...], przy ul. [...] w L. – wyłącznie dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich, z całkowitym wyłączeniem innych osób. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 46a ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 – dalej: "u.z.z.z.") Rada Ministrów określiła w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 512 – dalej "rozporządzenie") zakaz prowadzenia do dnia 9 kwietnia 2021 r. działalności polegającej na prowadzeniu siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem tych działających w podmiotach wykonujących działalność leczniczą przeznaczonych dla pacjentów lub dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich.
Dalej stwierdził, że kontrola przeprowadzona w dniu 6 kwietnia 2021 r. w ww. obiekcie wykazała, iż w obiekcie przebywało 5 osób wykonujących indywidualnie ćwiczenia, które legitymowały się licencjami przynależności do kadry narodowej Polskiego Związku Przeciągania Liny. Organ stwierdził, że dyscyplina ta nie jest dyscypliną olimpijską. W obliczu powołania się przez właścicielkę klubu, w trakcie kontroli, na § 9 ust. 16 rozporządzenia, który w jej ocenie dopuszcza organizowanie w siłowniach i klubach fitness współzawodnictwa sportowego, zajęć sportowych lub wydarzeń sportowych, organ stwierdził, że zakaz z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ma charakter lex specialis wobec § 9 ust. 16 rozporządzenia, toteż powołany przepis nie wyłącza stosowania ww. zakazu. Organ poparł swoją argumentację treścią konferencji prasowych Rady Ministrów oraz pisma Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu. Podkreślił nadto konieczność stosowania zakazów z uwagi na trwającą epidemię i związaną z nią dużą zachorowalność na koronawirusa.
Zaskarżoną decyzją z 26 maja 2021 r. nr 56/2021/COR, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy (PWIS), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Po przywołaniu stanu faktycznego PWIS stwierdził, że protokół kontroli przeprowadzonej w obiekcie nie pozostawia wątpliwości, iż wbrew ustanowionemu w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zakazowi stwierdzono funkcjonowanie klubu fitness i siłowni, w którym ćwiczenia wykonywały osoby nieuprawnione z mocy prawa (niebędące członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich).
Odnosząc się do zarzutów odwołania PWIS stwierdził, że zasadnym było odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 2 i 3 k.p.a. Wskazał, że z uwagi na szeroko rozumianą ochronę zdrowia zastosowanie środka z art. 27 ust. 2 ustawy o PIS było całkowicie uzasadnione, podobnie jak nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Dalej PIWS stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty co do niekonstytucyjności rozporządzenia wprowadzającego sporny zakaz, przeciąganie liny, choć było dyscypliną olimpijską do 1920 r., nie jest taką dyscypliną aktualnie. Organ odwoławczy potwierdził nadto stanowisko PPIS co do relacji § 9 ust. 1 pkt 2 i § 9 ust. 16 rozporządzenia, wskazując nadto, że § 9 ust. 16 dotyczy działalności obiektów sportowych ujętej w PKD w podklasie 93.11 Z, a nie – jak w przypadku klubów fitness i siłowni – w podklasie 93.13 Z. Skargi na powyższą decyzję wywiedli D. L., reprezentowana przez adwokata, oraz Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców w Warszawie (dalej "Rzecznik").
Skarżąca zarzuciła naruszenie § 9 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z 19 marca 2021 r. poprzez:
- - zastosowanie go pomimo tego, że przepis ten został wprowadzony z naruszeniem art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia działalności gospodarczej mogą być dopuszczalne jedynie w drodze ustawy, przy czym art. 46b pkt 2 u.z.z.z. dopuszcza jedynie czasowe ograniczenie okresowych zakresów działalności, a nie ich zakazanie,
- - jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że przeciąganie liny nie jest sportem olimpijskim, podczas gdy dyscyplina ta występowała na igrzyskach olimpijskich w latach 1900-1920,
- - błędne uznanie, że stanowi on przepis szczególny względem § 9 ust. 16 rozporządzenia.
Strona zarzuciła także naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o PIS poprzez wskazanie go jako podstawy do wprowadzenia nakazu zaprzestania działalności gospodarczej.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
Rzecznik w złożonej skardze wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania, zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 78 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 37 ustawy o PIS poprzez powierzchowne przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie niepełnych ustaleń faktycznych, a nadto naruszenie § 9 ust. 16 rozporządzenia RM poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, co prowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w sposób niedozwolony i nakazem ograniczenia działalności gospodarczej w przedmiotowym obiekcie. W uzasadnieniu podniesiono argumentację na rzecz postawionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z 12 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Bd 918/21, na mocy art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd zarządził połączenie spraw ze skargi Strony (sygn. II SA/Bd 918/21) oraz Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (sygn. II SA/Bd 918/21) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia została połączona ze sprawą ze skargi D. L. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenia dalej pod sygnaturą II SA/Bd 917/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.
Skargi obu wnoszących je podmiotów są zasadne.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (publ. jak wcześniej wskazano) oraz rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (publ. jak wcześniej wskazano). Ww. rozporządzenie wydano na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 46a u.z.z.z. Podstawę spornego nakazu stanowił zaś art. 46b ust. 1 pkt 2 u.z.z.z., którego uszczegółowienie znalazło się w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Art. 46a i 46b u.z.z.z. obowiązują od 8 marca 2020 r. Zostały dodane mocą ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374).
Zgodnie z art. 46a u.z.z.z. w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:
- 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego,
- 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b
- - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
Zgodnie zaś z art. 46b u.z.z.z. rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić m.in. czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców (pkt 2).
Na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 u.z.z.z. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji I instancji, do dnia 9 kwietnia 2021 r. ustanawia się zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness:
- a) działających w podmiotach wykonujących działalność leczniczą przeznaczonych dla pacjentów,
- b) dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich;
Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 6 kwietnia 2021 r. w obiekcie, w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą określoną w PKD pod numerem 93.13.Z, (działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej) w kontrolowanym klubie fitness i siłowni przebywało 5 osób ćwiczących indywidualnie, posiadające legitymacje i licencje Polskiego Związku Przeciągania Liny. Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia przez organy obu instancji, że skarżąca prowadziła w dniu kontroli działalność podlegającą ograniczeniu zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, czego konsekwencją było nałożenie spornego nakazu ograniczenia działalności siłowni i Sali fitness wyłącznie dla osób będących członkami kadry narodowej Polskich Związków Sportowych w sportach olimpijskich.
Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy istotne jest przede wszystkim rozważenie samej podstawy prawnej zastosowania nakazu ograniczenia działalności gospodarczej (a ściśle w istocie bezterminowego zakazu prowadzenia działalności – klubu fitness).
Wolność prowadzenia działalności gospodarczej jest wolnością konstytucyjną której ograniczenie, zgodnie z art. 22 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Ponadto, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Oznacza to, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności (tak Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt P 2/00, z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 7/00, z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt U 3/01, z dnia 8 lipca 2003 r., sygn. akt P 10/02, z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt K 22/03, z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt K 36/06, z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt K 47/07, z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt K 3/10).
Co oczywiste, tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów składających się na ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności mogą być zawarte w rozporządzeniu. Należy również podkreślić, że przy ograniczaniu konstytucyjnych praw i wolności na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP kompletność i szczegółowość regulacji ustawowej musi być znacznie zwiększona. Stąd też zasadnym jest zaakcentowanie, że przepisy stanowione na poziomie rozporządzenia, oprócz tego, że nie mogą regulować podstawowych konstytucyjnych wolności i praw, muszą także spełniać warunki określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozporządzenie musi w związku z tym zostać wydane przez organ wskazany w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania.
W tej materii, w kontekście odwołania się rozstrzygających organów do zakazów określonych w aktach podustawowych (rozporządzeniach), podzielić należy stanowisko wyrażone w wielokrotnie przywoływanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 27 października 2020 r. (sygn. akt II SA/Op 219/20 dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że wprowadzając przepisy związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem epidemii wywołanej wirusem SARS CoV-2 zerwano opisanymi wyżej konstytucyjnymi regułami. Wprowadzone ograniczenia wolności i praw wynikają bowiem z aktu rangi rozporządzenia, czyli aktu podustawowego. Taki zabieg legislacyjny, bez wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, nie był możliwy do wprowadzenia w polskim systemie prawa. Stanowisko powyższe potwierdzone zostało w wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. II GSK 292/21 (dostępny jw.).
Przyjęta przez ustawodawcę technika legislacyjna nowelizacji u.z.z.z. nie polegała na wprowadzeniu ograniczeń w zakresie korzystania z praw i wolności jednostki poprzez przyjęcie stosownych merytorycznych rozwiązań ustawowych, przewidujących takie ograniczenia wraz z możliwością regulowania bardzo szczegółowych zagadnień technicznych na poziomie rozporządzenia. Polegała ona wyłącznie na przypisaniu wprost Radzie Ministrów kompetencji do bezpośredniego wprowadzania takich ograniczeń, bez dostatecznego zawarcia kompetencji w samej ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Zgodnie z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP, ustawa określająca zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej może ograniczać wolności i prawa określone w art. 22 (wolność działalności gospodarczej), art. 41 ust. 1, 3 i 5 (wolność osobista), art. 50 (nienaruszalność mieszkania), art. 52 ust. 1 (wolność poruszania się i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), art. 59 ust. 3 (prawo do strajku), art. 64 (prawo własności), art. 65 ust. 1 (wolność pracy), art. 66 ust. 1 (prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy) oraz art. 66 ust. 2 (prawo do wypoczynku). W myśl art. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1897) stan klęski żywiołowej może być wprowadzony dla zapobieżenia skutkom katastrof naturalnych oraz w celu ich usunięcia. Przez katastrofę naturalną rozumie się zdarzenie związane z działaniami sił natury m.in. masowe występowanie chorób zakaźnych ludzi (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o stanie klęski żywiołowej).
Zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej został natomiast szczegółowo wymieniony w art. 21 ust. 1 tej ustawy. Wprowadzone przepisem art. 46b u.z.z.z. ograniczenia, nakazy i zakazy stanowią powtórzenie ograniczeń wolności i praw człowieka określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Podjęte działania legislacyjne stworzyły więc taki stan prawny w zakresie ograniczenia wolności i praw człowieka, który w istocie odpowiada regulacjom obowiązującym w stanie klęski żywiołowej, choć stan ten nie został wprowadzony. Jak wskazano wyżej, konstytucyjnie dopuszczalne jest wprowadzanie takich ograniczeń tylko w ustawie, z zachowaniem zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, bez naruszenia istoty danego konstytucyjnego prawa lub wolności i z zachowaniem wszelkich relacji zachodzących pomiędzy ustawą a rozporządzeniem opisanych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP upoważnienie (ustawowe – przyp. Sądu) powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przez "wytyczne" należy rozumieć merytoryczne wskazówki dotyczące treści norm prawnych, które mają znaleźć się w wydawanym rozporządzeniu. Zawierający upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia z 26 lutego 2021 r. przepis art. 46b pkt 2 u.z.z.z. nie zawiera zaś jakichkolwiek wytycznych co do wymaganych poszczególnych treści mających być przedmiotem regulacji w rozporządzeniu. Upoważnienie ustawowe określa jedynie organ właściwy do wydania rozporządzenia (art. 46a) oraz zakres spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu (czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców). Zawarte w art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stwierdzenie, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" oraz "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie realizuje zawartego w ustawie zasadniczej wymogu wskazania wytycznych, a w konsekwencji nie spełnia ono warunków wymaganych przez art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Wytycznych, o których mowa w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP nie można przede wszystkim odnaleźć w zakresie przedmiotowym ujętym w art. 46b pkt 2 ustawy, gdzie mowa jest jedynie o czasowym ograniczeniu określonych zakresów działalności przedsiębiorców, a więc nie obejmuje on warunków wprowadzenia tego ograniczenia.
Reasumując, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r., statuujące m.in. zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, reguluje zasadnicze elementy tego zakazu, które winny znajdować się w ustawie, a nadto nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Ustawodawca w treści wskazanych upoważnień ustawowych nie zawarł bowiem wskazówek dotyczących materii przekazanej do uregulowania w rozporządzeniu.
Sąd dostrzega, że oceniane ograniczenia (zakazy) są merytorycznie uzasadnione. Ich oczywistym i słusznym celem było bowiem ograniczenie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa, a więc ochrona zdrowia publicznego w wyjątkowych, dynamicznych warunkach epidemii. Jednak tryb ich wprowadzenia doprowadził do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II KK255/21, LEX nr 3207608). Dlatego stosując konstytucyjną zasadę określoną w art. 178 Konstytucji RP (zasada podlegania sędziów w sprawowaniu urzędu tylko Konstytucji oraz ustawom), Sąd odmówił zastosowania wskazanych wyżej regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r., czego przy rozstrzyganiu – co należy podkreślić - nie mogły uczynić organy administracji publicznej procedujące w sprawie.
W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 22 Konstytucji RP. Mocą rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. ograniczono jedną z podstawowych wolności konstytucyjnych (wolności działalności gospodarczej) z pominięciem prawidłowego trybu legislacyjnego wymagającego wprowadzenia zamierzonych rozwiązań w akcie rangi ustawowej. W tym też zakresie skarga D. L. okazała się zasadna. Naruszenie w rozporządzeniu wykonawczym delegacji ustawowej jest równoznaczne z jego wydaniem w tej części bez podstawy ustawowej, w związku z czym akt administracyjny wydany w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy o PIS na podstawie takiego rozporządzenia musi być uznany za wydany z naruszeniem prawa, w tym przypadku przepisów rangi konstytucyjnej. Zbędnym czyni to jednocześnie odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, jako dotykających kwestii szczegółowych, nieistotnych już dla oceny prawidłowości zaskarżonego aktu.
Marginalnie, niezależnie od powyższego, należy jednak stwierdzić, że całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że dyscyplina sportowa Przeciąganie Liny jest sportem olimpijskim z tego tylko powodu, że dyscyplina taka występowała w Igrzyskach Olimpijskich w latach 1900 – 1920. Z uwagi na okoliczność, że skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, należy stwierdzić, że tego typu zarzut można określić jako argument ad absurdum skoro próbuje dokonać subsumpcji zdarzenia z 2021 r. i obowiązującego stanu prawnego do okoliczności sprzed około 100 lat.
Z kolei wobec powyższego naruszenia prawa materialnego skutkującego koniecznością uchylenia decyzji wydanych w sprawie, zbędne jest odnoszenie się do proceduralnych zarzutów skargi Rzecznika.
Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia wraz z decyzją poprzedzającą podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji). Charakter stwierdzonego naruszenia uzasadnia nadto umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).
O kosztach postępowania sądowego – obejmujących wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżąca adwokata (480 zł) – Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).