Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] września 2019 r. znak [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej sieci napowietrzno-kablowej SN 15kV, nN 0,4kV, kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN, złącza kablowego SN-15kV na działkach o wskazanych w decyzji numerach, w tym działkach nr [...] stanowiących własność G. P., położonych w obrębie C., gm. K. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postępowanie toczyło się na wniosek PGE S.A. w L. złożony [...] czerwca 2019 r., a zarejestrowany pod sygnaturą [...]. Jak wynika z treści wniosku, załączono do niego "kopię mapy zasadniczej – 5 kpl.". O wszczęciu postępowania zawiadomiono w trybie obwieszczenia, zaś indywidualnie właścicieli nieruchomości, przez które inwestycja będzie przebiegać. Projekt decyzji przekazano do uzgodnień, które uzyskano w sposób milczący (zarząd dróg powiatowych, ochrona gruntów rolnych) lub przez wydanie postanowienia (Dyrektor Zarządu Zlewni w B. PGW Wody Polskie – postanowienie z [...] sierpnia 2019 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – postanowienie z [...] sierpnia 2019 r., k. 29 i 31 akt adm.).
Decyzją z [...] września 2019 r. Burmistrz K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia. Jak wskazał, linie rozgraniczające teren inwestycji wyrysowano na mapie w skali 1:1000 (linią przerywaną koloru zielonego) stanowiącą załącznik graficzny nr 1 do decyzji. Uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). Wskazano sposób przeprowadzenia uzgodnień.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. P., która zarzuciła naruszenie art. 104 § 1 K.p.a. przez jego negatywne zastosowanie, art. 7 i 77 K.p.a. w zbiegu z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 i art. 54 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz naruszenie interesów osób trzecich, jak również naruszenie konstytucyjnego prawa własności i prawa budowlanego przez ingerencję w prawo własności osób trzecich. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Burmistrza do ustalenia lokalizacji kontenerowej stacji transformatorowej oraz elektroenergetycznej linii kablowej i napowietrznej SN 15 kV z ominięciem działek nr [...]. Wywiodła, że co prawda działka nr [...] jest niezabudowana, ale nie oznacza to prawa dysponowania nią przez organ bez zgody właściciela celem umieszczenia stacji transformatorowej o wymiarach 4,66 m x 2,76 m, co następuje nadto z naruszeniem ładu przestrzennego i pozbawieniem strony możliwości wybudowania na działce budynku mieszkalnego.
Naruszenie ochrony środowiska i zdrowia osób wywiodła odwołująca z faktu zamieszkiwania na działce nr 459/2 osoby z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem, na który pole magnetyczne linii będzie negatywnie oddziaływać. Wskazała, że po drugiej stronie ulicy znajdują się niezabudowane działki, które mogą być przeznaczone pod inwestycję. Zarzuciła organowi działanie ze szkodą dla praworządności.
Zaskarżoną decyzją utrzymano rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Kolegium wyjaśniło podstawy zakwalifikowania inwestycji do inwestycji celu publicznego oraz wskazało, że decyzja lokalizacyjna ma charakter związany i nie można odmówić ustalenia warunków lokalizacji inwestycji, jeśli jest ona zgodna z przepisami planistycznymi oraz przepisami szczególnymi (art. 56 u.p.z.p.), jak również czyni zadość warunkom formalnym. W szczególności, jak wskazało Kolegium, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na krajobraz, interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Sporna inwestycja, zdaniem organu odwoławczego, nie narusza przepisów odrębnych oraz spełnione zostały warunki formalne jej realizacji. Nie doszło również do naruszenia art. 54 u.p.z.p., gdyż "analiza stanu prawnego i faktycznego zawarta jest w załączniku nr 2 do decyzji" oraz w decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.
Brak możliwości uwzględnienia argumentów dotyczących ochrony prawa własności skarżącej wynika z art. 56 i art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Spełnione zostały również warunki wskazania trasy przebiegu inwestycji, która to trasa nie może mieć charakteru abstrakcyjnego w terenie, bowiem zmiana przebiegu inwestycji stanowiłaby naruszenie art. 52 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy zmodyfikował pouczenie zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazując, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może stanowić podstawę odjęcia lub ograniczenia prawa własności nieruchomości (art. 112 u.g.n.).
Skargę na decyzję Kolegium złożyła G. P. Zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 7, 9, 10, 77 i 80 K.p.a. przez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i wadliwe zastosowanie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 i art. 54 u.p.z.p., w tym naruszenie konstytucyjnego prawa własności, prawa budowlanego i prawa o drogach publicznych;
- 2) art. 25 i n. ustawy o drogach publicznych przez lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN o wymiarach 4,66mx2,76m na drodze zjazdowej z nieruchomości nr [...] (posesja) do drogi publicznej nr [...] (ulica we wsi C.);
- 3) art. 4 i 5 Prawa budowlanego przez nieodpowiednie usytuowanie na działce nr [...] kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN – dokładnie w miejscu od ulicy, w którym skarżąca projektuje dom mieszkalny wraz z zapleczem gospodarczym;
- 4) art. 2 i art. 32 Konstytucji RP przez bezpodstawne i nierówne potraktowanie skarżącej przez władze publiczne.
Uzasadnienie skargi zawiera powtórzenie zarzutów i argumentacji zawartych w odwołaniu. Zwraca uwagę na zbyt formalistyczne podejście Kolegium i nierozważenie istoty sprawy, w szczególności lokalizacji kontenerowej stacji transformatorowej. Zdaniem skarżącej, zaproponowane usytuowanie stacji będzie niezgodne z ładem architektonicznym i przestrzennym, zeszpeci posesję, gdy tymczasem uzasadniona byłaby lokalizacja w miejscu neutralnym. W jej ocenie, usytuowanie kontenera nastąpiło "na biurku projektanta" i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy w dniu 16 lipca 2020 r.:
- - sąd połączył do wspólnego rozpoznania a odrębnego wyrokowania sprawę niniejszą ze sprawą II SA/Bk 889/19 ze skargi G. P. na decyzję lokalizacyjną wydaną dla przedsięwzięcia w postaci linii energetycznych SN i nN oraz stacji transformatorowej na działkach wymienionych w tej decyzji, w tym również działkach nr [...] należących do skarżącej;
- - profesjonalny pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że lokalizacja stacji kontenerowej koliduje z planami inwestycyjnymi skarżącej, która dysponuje decyzją zezwalającą na lokalizację zjazdu w miejscu zaplanowanej stacji kontenerowej na działce nr [...] oraz decyzją o warunkach zabudowy dla budynku gospodarczego na działce nr [...]. Pełnomocnik złożył do akt kserokopie dwóch ww. decyzji oraz oryginał załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2020 r. Zarzucił organom niesporządzenie analizy wymaganej przez art. 53 u.p.z.p. Wyjaśnił, że na działce nr [...] znajduje się stary słup transformatorowy, w którego miejsce ma zostać postawiony nowy słup z małą stacją kontenerową, z tym że w większym zbliżeniu do budynku mieszkalnego skarżącej. W budynku tym mieszka osoba ze wszczepionym kardiowerterem, dlatego linia energetyczna będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie tej osoby. Zdaniem pełnomocnika, istniejąca wzdłuż działek skarżącej skarpa uniemożliwia inną lokalizację zjazdu niż zaplanowana przez stronę. Złożył do akt oryginał projektu zagospodarowania terenu obejmujący lokalizację stacji kontenerowej i słupa transformatorowego na działkach nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu, w części z przyczyn wskazanych w skardze, a w części z powodu uchybień dostrzeżonych przez sąd z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie to nie dotyczy sprawy niniejszej).
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że akta administracyjne sprawy niniejszej i sprawy II SA/Bk 889/19 zostały skompletowanie bez zachowania należytej staranności, bowiem zawierają pomieszane załączniki graficzne stanowiące (prawdopodobnie) załączniki do wniosków inicjujących te dwa postępowania. Sąd stwierdza, że załącznik do wniosku inwestora w sprawie niniejszej znajduje się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Bk 889/19, zaś akta administracyjne sprawy niniejszej zawierają załącznik do wniosku w tamtej sprawie. Po drugie, porównanie treści ww. załączników oraz lektura całych akt administracyjnych obydwu spraw wskazują, że o ile nie stanowi problemu ustalenie przedmiotu sprawy II SA/Bk 889/19 i odnalezienie w załącznikach graficznych odwzorowania tego przedmiotu (zakresu inwestycji, jej przebiegu, w tym konkretnego przebiegu poszczególnych linii SN, nN oraz lokalizacji stacji kontenerowej – vide załącznik do wniosku znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy niniejszej pomiędzy kartami 29 a 30 oraz załącznik graficzny do decyzji wydanej w sprawie II SA/Bk 889/19 - obydwa sporządzone w oryginałach, w czytelnej graficznej formie, z wyrysowanym przebiegiem poszczególnych linii oznaczonych konkretnym kolorem oraz usytuowaniem stacji kontenerowej), o tyle nie można tego samego powiedzieć o przedmiocie niniejszego postępowania.
Załącznik do wniosku z [...] czerwca 2019 r., który zainicjował sprawę niniejszą (jeśli przyjąć, że załącznik ten stanowią mapy znajdujące się w aktach adm. sprawy II SA/Bk 889/19 między kartami 28 a 29), zawiera co prawda oznaczone kolorem zielonym wskazanie zakresu inwestycji, obszaru oddziaływania oraz działek objętych wnioskiem, ale już załącznik do decyzji wydanej w sprawie niniejszej w pierwszej instancji (wszyty przed decyzją na k.
33) – ma charakter niepoświadczonej za zgodność kserokopii, wykonanej w technice czarno-białej i nie zawiera numeru, przez co nie odpowiada ustaleniu punktu 7 tej decyzji, iż linie rozgraniczające teren inwestycji wyrysowano kolorem zielonym na załączniku nr 1. Dalej wskazać trzeba, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji wskazało, że "analiza stanu prawnego i faktycznego zawarta jest w załączniku nr 2 do decyzji". Decyzja Kolegium nie zawiera jednak załączników, zaś decyzja pierwszoinstancyjna – jak wyżej wskazano – zawiera załącznik, który nie jest oznaczony żadnym numerem. Nie wiadomo zatem, o jakim dokumencie jest mowa w uzasadnieniu decyzji Kolegium oraz jaki załącznik stanowi "załącznik nr 1" wskazany w punkcie 7 decyzji organu pierwszej instancji. Budzi to uzasadnione wątpliwości odnośnie materiału dowodowego, w oparciu o który Kolegium orzekało i który oceniało. Stanowisko Kolegium nie znajduje bowiem odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
Nie sposób również nie odnotować, że załącznik graficzny do wniosku z [...] czerwca 2019 r., prawdopodobnie dotyczący inwestycji w sprawie niniejszej (linii SN, linii nN, kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN i złącza kablowego SN-15kV – vide akta adm. sprawy II SA/Bk 889/19) nie zawiera zobrazowania przebiegu linii o poszczególnych napięciach (tzn. przez które działki będzie biegła linia SN, przez które linia nN), a także nie zawiera zobrazowania, na której działce ma być zlokalizowana stacja transformatorowa i złącze kablowe. Informacji tych nie zawiera również czarno-biała kserokopia mapy stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Dla porównania, załączniki do wniosku i decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie II SA/Bk 889/19 takie czytelne informacje zawierają.
Wobec powyższego wskazać trzeba, że co prawda wymagania zawarte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. odnośnie wniosku dotyczą expressis verbis określenia granic terenu, którego wniosek dotyczy oraz obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, i do tej regulacji nawiązuje wymagana treść decyzji lokalizacyjnej (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.), jednakże każda dokumentacja powinna być zindywidualizowana dla okoliczności konkretnej sprawy. W szczególności jeśli dla tej samej działki wydawane są co najmniej dwie decyzje lokalizacyjne, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej i sprawie II SA/Bk 889/19, to wyłącznie ogólne wskazanie w dokumentacji obszaru przebiegu inwestycji i obszaru jej oddziaływania jest zdecydowanie niewystarczające. W dniu [...] czerwca 2019 r. wpłynęły bowiem do organu pierwszej instancji dwa wnioski tego samego inwestora i w obydwu chodzi co najmniej o lokalizację linii SN, linii nN oraz stacji transformatorowej (w sprawie niniejszej także złącza kablowego) oraz w obydwu wskazano jako teren inwestycji i teren jej oddziaływania działki skarżącej nr [...].
Sytuacja ta wymagała sporządzenia takiej dokumentacji w sprawie niniejszej, z której jednoznacznie można by odczytać, że zakresy tych dwóch postępowań są rozbieżne. Ustawodawca co prawda dopuszcza przypadek, aby w odniesieniu do tego samego terenu decyzję wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, co zawiera w sobie również możliwość wydania temu samemu wnioskodawcy na ten sam teren co najmniej dwóch decyzji lokalizacyjnych (o warunkach zabudowy), ale wyłącznie w sytuacji, gdy wnioski tego samego inwestora dotyczą dwóch różnych inwestycji (art. 63 ust. 1 u.p.z.p. oraz vide np. wyrok NSA w sprawie II OSK 461/15, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem na podstawie załączników graficznych dotyczących inwestycji w sprawie niniejszej nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że inwestycja ta nie pokrywa się choćby w części z inwestycją na działkach skarżącej w sprawie II SA/Bk 889/19. Powtórzyć należy, że inwestycja w sprawie II SA/Bk 889/19 dotyczy linii SN, linii nN oraz kontenerowej stacji transformatorowej, w tym na działkach nr [...], zaś inwestycja w sprawie niniejszej dotyczy linii SN, linii nN, kontenerowej stacji transformatorowej i złącza kablowego, w tym na działkach nr [...].
Inwestycja w sprawie II SA/Bk 889/19 została czytelnie zobrazowana. Wynika z niej, że przez działkę nr [...] przebiegać będzie linia SN dochodząca do kontenerowej stacji transformatorowej na tej działce (na mapie stanowiącej załącznik do decyzji w sprawie II SA/Bk 889/19 wskazano: "stacja według odrębnego opracowania"). W sprawie niniejszej nie wiadomo i nie sposób tego odczytać z załączników graficznych, gdzie będzie przebiegała zaprojektowana w tej sprawie linia SN, w szczególności czy nie będzie to ta sama linia co wyrysowana na załącznikach w sprawie II SA/Bk 889/19 na działce nr [...].
Niezależnie od powyższego, z załączników nie wynika, gdzie będzie przebiegała w sprawie niniejszej linia nN oraz gdzie będzie zlokalizowana stacja transformatorowa i złącze kablowe. Tych elementów inwestycji na mapach nie wrysowano, co – wobec jednoczesności biegu obydwu ww. postępowań dotyczących podobnych linii – było niezbędne, bo eliminowałoby powstające wątpliwości odnośnie częściowej tożsamości spraw.
Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentach załączonych do protokołu rozprawy przez pełnomocnika skarżącej. Pełnomocnik przedłożył m.in. "Projekt zagospodarowania terenu" (k. 91 akt sądowych), który – ze względu na zakres inwestycji oznaczonej na nim jako "linia kablowa SN 15kV, linia kablowa nN-0,4 kV, kontenerowa stacja transformatorowa, projektowany słup linii napowietrznej" – prawdopodobnie stanowi fragment projektu budowlanego inwestycji w sprawie niniejszej. Wynika z niego, że na działce skarżącej planowana jest kontenerowa stacja transformatorowa i złącze kablowe, zaś od stacji odchodzić będą w różne strony linia nN oraz linia SN.
Nie sposób jednak tych informacji wyczytać z załączników graficznych sporządzonych do sprawy niniejszej, tj. załącznika w aktach II SA/Bk 889/19 oraz czarno-białego, niepoświadczonego za zgodność z oryginałem i nieponumerowanego załącznika do decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w sprawie niniejszej. Tymczasem sąd ocenia zaskarżoną decyzję na datę jej wydania i już na tę datę nie może być wątpliwości o jaką inwestycję chodzi i jaki konkretnie będzie ona miała przebieg, w tym gdzie planowane są linie o poszczególnej mocy i czy w różnych sprawach występuje ten sam czy inny (częściowo bądź całkowicie odrębny) przebieg tych linii. Dokumentacja służąca wydaniu decyzji lokalizacyjnej nie może zyskiwać treści identyfikującej przedmiot inwestycji (przebieg poszczególnych linii i towarzyszącej jej infrastruktury) dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, zwłaszcza gdy – tak jak w sprawie niniejszej - inwestor tego samego dnia występuje z dwoma wnioskami o podobnym zakresie co do rodzaju linii i na częściowo pokrywającym się obszarze ich przebiegu.
Z pewnością nie jest miejscem ustalania okoliczności identyfikujących inwestycję rozprawa przed sądem administracyjnym, z pominięciem sporządzenia właściwej dokumentacji na etapie przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. W konsekwencji w sprawie niniejszej należy ocenić, że projekt zagospodarowania terenu złożony na rozprawie nie jest dokumentem, który sanowałby braki dokumentacji zebranej w postępowaniu administracyjnym. Już ta dokumentacja nie powinna budzić wątpliwości, bowiem to ona jest wiążąca dla treści przyszłego pozwolenia na budowę.
Sąd zauważa, że powyższe wątpliwości odnośnie tego, czy przedmiot sprawy niniejszej nie pokrywa się w części z przedmiotem sprawy II SA/Bk 889/19, potwierdza treść skarg złożonych w obydwu sprawach. Skarżąca kwestionuje w części te same okoliczności, uznając je za wspólne dla obydwu spraw, tj. poprowadzenie linii elektroenergetycznej przez jej działki oraz usytuowanie na działce nr [...] stacji kontenerowej SN/nN. W ocenie sądu, skarżąca mogła mieć uzasadnione wątpliwości co do zakresu inwestycji i potwierdziły się one w sprawie niniejszej. Należy zatem ocenić, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a., przez zgromadzenie niedostatecznej dokumentacji oraz brak jej faktycznej oceny, co może mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd zauważa, że organy nie uniknęły także innych błędów w trakcie postępowania. Zarówno obwieszczenie o wszczęciu postępowania (k. 27 akt adm.), jak i zawiadomienie o przekazaniu projektu decyzji do uzgodnień (k. 28 akt adm.), a także wydane dla inwestycji postanowienia uzgodnieniowe (k. 29, 31 akt adm.) nie zawierają wskazania, że inwestycja oprócz linii SN, stacji transformatorowej SN/nN i złącza kablowego SN 15kV - dotyczy również linii nN. Ta ostatnia linia jako element inwestycji wynikający z wniosku inwestora wymieniona została dopiero w decyzji lokalizacyjnej.
Oprócz wyżej wymienionych okoliczności dostrzeżonych przez sąd z urzędu, należało uwzględnić zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 53 u.p.z.p. przez niesporządzenie przewidzianej w nim analizy. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zarzut ten skarżąca sformułowała ogólnie w odwołaniu, powołując się na okoliczności wskazane w piśmie wyjaśniającym złożonym w toku postępowania (z [...] września 2019 r., k. 34 akt adm.). Natomiast przed sądem pełnomocnik skarżącej doprecyzował, że chodzi o nieuwzględnienia warunków terenowych (stanu faktycznego) związanych z możliwością wykonania zjazdu na działkę nr [...] oraz możliwością przyszłego zabudowania działki budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Zdaniem sądu, zarzutu tego nie można bez dodatkowych ustaleń ocenić jako bezpodstawny. Skarżąca bowiem wywodzi, że zaplanowanie stacji kontenerowej na działce nr [...] w miejscu zaproponowanym przez inwestora (miejsce to wyprowadza z "Projektu zagospodarowania terenu") następuje "na drodze zjazdowej z nieruchomości" (sformułowanie skarżącej), a z uwagi na ukształtowanie terenu niemożliwe jest wykonanie zjazdu przez skarżącą w innym miejscu. Nie podważa powyższego przedstawienie na rozprawie przed sądem przez pełnomocnika skarżącej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, bowiem nie przesądza ona dokładnego miejsca tej lokalizacji, a jedynie stanowi formalnoprawną na nią zgodę. Powyższe wymaga wyjaśnienia, którego zabrakło wskutek niesporządzenia analizy przewidzianej w art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.
Należy wskazać, że przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p. nie zawiera sformułowania wskazującego na pozostawiony organowi wybór co do sporządzenia analizy lub odstąpienia od niej, bowiem użyto określenia "właściwy organ [...] dokonuje analizy". Brak analizy, niewątpliwie stanowiący naruszenie przepisów o postępowaniu wyjaśniającym (art. 77 § 1 K.p.a.), podlega ocenie w kontekście wpływu uchybienia na wynik sprawy. Wpływu tego w sprawie niniejszej nie sposób wykluczyć, bowiem wyżej wskazane okoliczności stanu faktycznego nie zostały rozważone, nie wypowiedział się co do nich organ. Powołanie zaś "załącznika nr 2 zawierającego analizę stanu prawnego i faktycznego", którego w aktach brak, w kontekście wyżej opisanego braku należytego skompletowania akt oraz również wyżej opisanych braków załączników graficznych uzasadnia przekonanie, że ocena sprawy nastąpiła w oderwaniu od materiału dowodowego i okoliczności stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Argumentacji i materiału dowodowego w powyższym zakresie nie jest uprawniony uzupełniać czy poprawiać sąd.
Nie sanuje powyższych braków ogólne wskazanie przez organ odwoławczy na przepis art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Regulacja art. 56 u.p.z.p. nie może być traktowana jako przepis zwalniający organ z oceny stanu faktycznego sprawy, wyłączający dokonanie analizy zgodnie z wymaganiem przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. lub usprawiedliwiający jej brak. Gdyby tak było, przepis art. 53 ust. 3, w szczególności pkt 2, byłby przepisem martwym. Nie jest zaś dopuszczalna wykładnia prowadząca do eliminowania znaczenia jednych przepisów na rzecz innych, gdy wszystkie one są regulacjami obowiązującymi. Nie może też przepis art. 56 u.p.z.p. pełnić funkcji generalnego argumentu zwalniającego organ z oceny prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego i zgłaszanych przez stronę zarzutów w myśl zasady, że inwestycja celu publicznego jest istotniejsza niż interes prywatny. Tymczasem uzasadnienia zaskarżonych decyzji do tego się sprowadzają, nie realizując wymagań przepisu art. 107 § 3 K.p.a. i zasady przekonywania wynikającej z art. 11 K.p.a.
Reasumując, wyżej omówione liczne braki i nieścisłości dokumentacji, w tym brak wymaganej przepisami analizy (w szczególności stanu faktycznego w terenie), uchybienia procedury uzgodnieniowej oraz lakoniczność i niezindywidualizowanie uzasadnień decyzji powodują, że postępowanie powinno zostać powtórzone w sposób usuwający powyższe braki. Należy zatem sporządzić i włączyć do akt sprawy niniejszej załącznik graficzny do wniosku inwestora czytelnie obrazujący przedmiot inwestycji i jej przebieg w terenie (usytuowanie poszczególnych elementów inwestycji), spełniający wymagania przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (na wzór załącznika do wniosku w sprawie II SA/Bk 889/19).
Następnie należy sporządzić analizę zgodnie z wymaganiami art. 53 ust. 3 u.p.z.p. i prawidłowo przeprowadzić postępowanie uzgodnieniowe, tak aby ewentualnie uzyskane uzgodnienia odnosiły się do całego przedmiotu inwestycji a nie jej fragmentów. Wydana decyzja powinna zostać uzasadniona w sposób zawierający ocenę stanu faktycznego sprawy, w tym ustosunkowanie się do wyników analizy i wszystkich zarzutów strony postępowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
Strona była zwolniona od kosztów sądowych, zatem nie było podstaw do orzekania w przedmiocie kosztów.