Uzasadnienie
W. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata (k. 41).
Zgodnie z art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Tymczasem jak wynika z treści pism procesowym znajdujących się w aktach sprawy skarżący jest już reprezentowany przez radcę prawnego G. W. Pełnomocnictwo z dnia 27 maja 2013 r. zostało złożone do akt niniejszej sprawy i nie zostało odwołane (k. 17). Wprawdzie skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że "mecenas zrezygnowała z dalszego prowadzenia sprawy", jednakże w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, iż radca prawny G. W. nie reprezentuje już skarżącego. W świetle brzmienia art. 246 § 3 cytowanej ustawy pozostawanie przez stronę w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem, wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata, niezależnie od rzeczywistych możliwości finansowych wnioskodawcy.
Dodatkowo przesłanka negatywna z art. 246 § 3 wskazanej ustawy wyklucza badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem wystąpienia przesłanek pozytywnych, co do żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego (vide postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GZ 156/10, LEX nr 742993). Wskazać jedynie marginalnie należy, iż skarżący dysponuje oszczędnościami w kwocie 38.000 zł umożliwiającymi – w przypadku niezadowolenia z obecnego pełnomocnika – ustanowienie innego pełnomocnika z wyboru.
Mając zatem na uwadze fakt, że skarżący ma już w sprawie ustanowionego radcę prawnego należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie na mocy art. 246 § 3 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 roku, w sprawie sygn. akt I FZ 160/08 i postanowieniu z dnia 24 stycznia 2008 roku, w sprawie sygn. akt I GZ 228/07).