Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Z postanowieniem tym nie zgodził się W.M. wnosząc sprzeciw. W uzasadnieniu podał, że radca prawny go reprezentujący nie złożył kasacji ani nie wystąpił o dalsze ustalenie odpływu wody po wyroku tutejszego sądu. Prosił także o pomoc w załatwieniu sprawy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, podtrzymując swój wniosek z dnia 15 maja 2014 r. (k.41).
Zgodnie z art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Tymczasem jak wynika z treści pism procesowym znajdujących się w aktach sprawy skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego G.W. Pełnomocnictwo z dnia 27 maja 2013 r. zostało złożone do akt niniejszej sprawy i zostało odwołane dopiero pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. (data wpływu do Sądu – 23 czerwca 2014 r.), a zatem ponad miesiąc po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przypomnieć, że radca prawny odebrała wyrok z uzasadnieniem 15 kwietnia 2014 r., a co za tym idzie termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał 15 maja 2014 r. Wypowiedzenie pełnomocnictwa dopiero w czerwcu 2014 r. nie zwalniało pełnomocnika z obowiązku działania na rzecz skarżącego przed tą datą. Wprawdzie skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że "mecenas zrezygnowała z dalszego prowadzenia sprawy", jednakże w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, iż radca prawny G.W. nie reprezentuje już skarżącego.
Dokument taki jak zaznaczono powyżej pojawia się dopiero 23 czerwca 2014 r. W świetle brzmienia art. 246 § 3 cytowanej ustawy pozostawanie przez stronę w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem, wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata, niezależnie od rzeczywistych możliwości finansowych wnioskodawcy.
Dodatkowo przesłanka negatywna z art. 246 § 3 wskazanej ustawy wyklucza badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem wystąpienia przesłanek pozytywnych, co do żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego (vide postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GZ 156/10, LEX nr 742993). Wskazać jedynie marginalnie należy, iż skarżący dysponuje oszczędnościami w kwocie 38.000 zł umożliwiającymi – w przypadku niezadowolenia z obecnego pełnomocnika – ustanowienie innego pełnomocnika z wyboru.
Mając zatem na uwadze fakt, że skarżący miał już w sprawie ustanowionego radcę prawnego i to do upływu terminu na wniesienie skargi kasacyjnej należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie na mocy art. 246 § 3 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 roku, w sprawie sygn. akt I FZ 160/08 i postanowieniu z dnia 24 stycznia 2008 roku, w sprawie sygn. akt I GZ 228/07).